II SA/Bk 274/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi S. T. na niewłaściwe załatwienie wniosku przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o niepełnosprawności w B. w przedmiocie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w B. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę , S. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na niewłaściwe załatwienie wniosku przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o niepełnosprawności w B. w przedmiocie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt [...]. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej argumentując, że przedmiot zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Ponadto wyjaśnił, że w dniu 12 lutego 2015 r. wpłynął do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r. o przyśpieszenie działań Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B., związanym z naliczaniem dodatku pielęgnacyjnego lub opiekuńczego w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w B. sygn. akt [...] oraz wydanie stosownej legitymacji wraz z naliczeniem zasiłku. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazano ww. wniosek do Gminy O. i Starosty Powiatu B. oraz poinformowano o tym fakcie skarżącego. Następnie w dniu [...] marca 2015 r. skarżący złożył kolejny wniosek o realizację ww. wyroku, który w dniu [...] marca 2015 r., na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., został przekazany do Wójta Gminy O., z jednoczesnym poinformowaniem strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, bowiem jej przedmiot nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego też badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd, czy też zakwestionowane w niej akty lub czynności takiej sądowej kontroli z woli ustawodawcy nie podlegają. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, bowiem środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym i może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 p.p.s.a., tj. od decyzji, postanowień, aktów prawa miejscowego, aktów nadzoru, innych aktów lub czynności organów administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast czynności podjętych w wyniku załatwienia skargi złożonej w toku postępowania administracyjnego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Sąd administracyjny nie jest, bowiem właściwy do rozpoznawania skarg, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg podnoszących zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, a więc skarg tzw. powszechnych wymienionych w art. 227 k.p.a., wniesionych na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski". Postępowanie skargowe nie kończy się, bowiem władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Ol 47/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Należy wskazać, że orzecznictwo od lat prezentuje jednolite stanowisko w tym przedmiocie, które skład orzekający w sprawie niniejszej podziela. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się, bowiem tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu określonemu w art. 3 § 2 p.p.s.a. W sprawie niniejszej S. T. wniósł skargę na niewłaściwe załatwienie wniosku przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o niepełnosprawności w B. w przedmiocie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w B. W związku z tym, że jak wskazano powyżej, sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 k.p.a.), w przypadku skierowania takiej skargi do sądu administracyjnego musi ona być odrzucona jako niedopuszczalna (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2004, wyd. 6, s. 816 i nast.). Zauważyć także należy, że zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456 ze zm.) organem właściwym w zakresie prowadzenia postępowań w sprawie świadczeń rodzinnych jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.