II SA/Bk 277/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 619/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia u R. M. (dalej powoływany także jako Skarżący) choroby zawodowej, decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. z dnia [...] kwietnia nr [...], decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] a także decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku, Sąd wskazał że przeprowadzając postępowanie w przedmiocie stwierdzenia u Skarżącego choroby zawodowej organy obu instancji naruszyły zasady rządzące tego typu postępowaniem, w szczególności nie zastosowały się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Sąd wskazał, że organy administracji publicznej niewłaściwe zgromadziły w sprawie materiał dowodowy, bowiem oparły się na konsultacji jednostki orzeczniczej II stopnia, bez wydania przez tę jednostkę orzeczenia. Organy wydając decyzje odmowne opierały się w głównym zakresie na orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nr [...] z [...].11.2009 r. uzyskanym z naruszeniem zasad opisanych w rozporządzeniu. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że inspektor sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie może merytorycznie kontrolować orzeczeń lekarskich jednostek organizacyjnych uprawnionych do rozpoznania choroby zawodowej, ale takie orzeczenia lekarskie stanowią opinię w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. co nie zwalnia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny takiej opinii w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Sąd wskazał, że organy rozpoznając ponownie sprawę przeprowadzą postępowanie w zgodzie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz przepisami k.p.c. Powinny pamiętać, że w sytuacji sprzeczności w zgromadzonym materiale dowodowym, takowe należy bezwzględnie usunąć i wyjaśnić przyczyny rozbieżności. W trakcie ponownie przeprowadzanego postepowania, Poradnia Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].04.2013 r. o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej - alergicznego kontaktowego zapalenia skóry rąk, wymienionego w poz. 18.1 wykazu chorób zawodowych. Poradnia wskazała, że po przeprowadzonych badaniach w dniu [...] sierpnia 2012 r. oraz diagnostyki alergologicznej w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., nie stwierdzono postaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Pełnomocnik Skarżącego nie zgadzając się z wynikami przeprowadzonych badań, złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia w trybie odwoławczym od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...].04.2013 r. Instytut Medycyny Pracy w Ł. w dniu [...] października 2013 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające brak podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej - alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Instytut wskazał, że wykonane testy płatkowe z wybranymi alergenami w tym rtęcią, wolframem i indem dały wyniki ujemne. Do rozpoznania alergicznego kontaktowego zapalenia skory o etiologii zawodowej niezbędne jest spełnienie następujących warunków: 1) stwierdzenie klinicznych objawów ostrego lub przewlekłego zapalenia skóry, które wystąpiły podczas wykonywania pracy, 2) ustalenie czynników uczulających za pomocą dodatnich wyników testów naskórkowych oraz 3) stwierdzenie obecności czynnika uczulającego w środowisku pracy. W przypadku Skarżącego, ujemne wyniki testów naskórkowych z potencjalnymi alergenami środowiska pracy, zarówno przeprowadzonych w IMP w 2009 r., jak i aktualnie, wykluczają rozpoznanie alergicznego kontaktowego zapalenia skóry o etiologii zawodowej. Uczulenie na tiomerosal i budezonid ma charakter pozazawodowy i nie może być wiązane z wpływem środowiska pracy badanego. Ponadto utrzymywanie się zmian skórnych oraz ich zaostrzenia pomimo wieloletniego braku narażenia zawodowego, jak również obraz kliniczny, w szczególności cechy nadmiernego rogowacenia skóry, przemawiają przeciwko zawodowej etiologii choroby skóry, wskazując na jej endogenne pochodzenie. Wskazując na powyższe wyniki badań, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. stwierdził braku podstaw do stwierdzenia u Skarżącego choroby zawodowej - alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Po rozpoznaniu odwołania pełnomocnik Skarżącego, organ II instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję PPIS w A. w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując sprawę ponownie, PPIS w A. przeprowadził raz jeszcze postępowanie zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz przepisami k.p.a., biorąc pod uwagę wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23.02.2012 r., sygn. akt II SA/Bk 619/11 oraz wskazania zawarte w orzeczeniu organu II instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. Podczas prowadzonego ponownie postępowania w sposób formalny włączono do sprawy materiał dowodowy (postanowienia w sprawie dopuszczenia dowodów). Zgromadzony materiał dowodowy został przekazany do PWOMP w B. dnia [...] sierpnia 2014 r. PWOMP w B. w piśmie z dnia [...] września 2014r. poinformował, że nie stwierdzono merytorycznych podstaw do zmiany orzeczenia w sprawie Skarżącego, ponieważ przedstawione dokumenty dotyczące narażenia zawodowego, w tym zeznania świadków, nie wnoszą nic nowego do postępowania diagnostyczno - orzeczniczego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej skóry o podłożu alergicznym. Szczegółowa diagnostyka została przeprowadzona w jednostkach naukowo - badawczych w dziedzinie medycyny pracy - IMPiZŚ w S. oraz w IMP w Ł., gdzie nie stwierdzono u Skarżącego choroby zawodowej. Mając na względzie powyższe okoliczności, PPIS w A. w dniu [...] września 2014 r. przekazał do IMP w Ł. całość dokumentacji wraz z uzupełnionym materiałem dowodowym w celu zajęcia stanowiska w świetle nowych dowodów i ewentualną weryfikację wydanego orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej. Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], Instytut Medycyny Pracy w Ł. stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u Skarżącego. Instytut po zapoznaniu się z nadesłanym przez PPIS w A. materiałem dowodowym i nowo opracowanymi kartami oceny narażenia zawodowego nie znalazł uzasadnienia do zmiany dotychczas wydanych w IMP w Ł. orzeczeń o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej - alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A. w dniu [...] grudnia 2014r., wskazując na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wydał decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Skarżącego choroby zawodowej - alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. Od powyższej decyzji odwołała się pełnomocnik Skarżącego, której zdaniem pracownice Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w A. nie respektują wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23.02.2012 r. Wskazała ponadto, że jej syn nabył chorobę zawodową w P. [...] w A., zaś materiał dowodowy zawiera jej zdaniem nieprawdziwe informacje i fałszywe zeznania. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sprawa stwierdzenia choroby zawodowej u Skarżącego toczy [...] z dnia[...] .04.2009 r. wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. (o stwierdzeniu choroby zawodowej - alergiczne kontaktowe zapalenie skóry), Skarżący podważył ją, podnosząc fakt dokonania nieprawidłowych ustaleń w zakresie dot. narażenia zawodowego. Rozpatrując sprawę organ I instancji w toku całego postępowania trwającego 6 lat przeprowadzał wszechstronnie postępowanie dowodowe, w szczególności przesłuchiwał świadków zgłaszanych przez obie strony zainteresowane w celu ustalenia m.in. narażenia zawodowego u strony. Jak ustalono analiza przebiegu pracy zawodowej w Pracowniczym Ośrodku Maszynowym w A. Sp. z o. o., w którym pracował Skarżący na stanowiskach elektryka, mistrza konserwatora utrzymania ruchu, p.o. kierownika działu utrzymania ruchu i specjalisty ds. utrzymania ruchu potwierdza narażenie zawodowe na działanie czynników chemicznych (między innymi: kontakt z chłodziwami, olejami mineralnymi, olejami przepracowanymi, gumą, benzyną ekstrakcyjną, uszkodzonymi świetlówkami, uszkodzonymi akumulatorami, odpadami polakierniczymi), które potencjalnie mogły być przyczyną powstania choroby zawodowej skóry. Jednakże w powyższej sprawie jednostki orzecznicze I i II stopnia stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej. Wielokrotnie w kolejnych wydawanych orzeczeniach lekarskich: tj. Instytutu Medycyny Pracy w Ł. orzeczenie nr [...] z dnia [...].11.2009 r., następnie w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...].04.2013r. wydanym przez P. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. i ponownie w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] .10.2013r. i nr [...] - korekta z dnia [...] .11.2014 r. Instytutu Medycyny Pracy w Ł., stwierdzano brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry u Skarżącego. Organ wskazał, że orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych I stopnia jak i II stopnia wydane zostały przez lekarzy spełniających wymagania kwalifikacyjne i są ze sobą spójne. Ponadto lekarze orzecznicy, jako specjaliści medycyny pracy, posiadają kwalifikacje i kompetencje do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno- orzeczniczymi. Orzeczenia powyższe mają charakter opinii biegłego, a lekarze orzecznicy w swoich orzeczeniach stwierdzili m.in., że zarówno obraz kliniczny zmian chorobowych jak i utrzymywanie się zmian skórnych, przebiegających z okresami nasileń i remisji pomimo zaprzestania pracy w kontakcie z czynnikami alergizującymi oraz ujemne wyniki testów skórnych z szeroką gamą potencjalnych alergenów środowiska pracy badanego nie dają podstaw do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii obserwowanych zmian skórnych. Organ zaznaczył, że Skarżący rozpoznanie choroby zawodowej opiera wyłącznie na własnej dokumentacji, jednakże rozpoznanie zawarte w ww. dokumentacji nie zostało potwierdzone przez jednostki właściwe do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych. Diagnostyka wykonana w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. jest dokładna i precyzyjna, zaś analiza dokumentacji medycznej dostarczonej przez Skarżącego nie dała podstaw do zmiany rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zaznaczył, że w wydanych orzeczeniach stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby o charakterze zawodowym. Właściwe jednostki orzecznicze wyraziły swoją opinię podkreślając, że stwierdzone schorzenia nie wykazały cech klinicznych choroby zawodowej alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Podkreślono, że niewątpliwie Skarżący ma chorobę, tyle że nie ma ona podłoża zawodowego, a zatem nie można stwierdzić u niego choroby zawodowej. Na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, podkreślając że nie zgadza się z wydanymi w sprawie rozstrzygnięciami. W jej ocenie, organy błędnie przyjęły że u jej syna, w okresie pracy w P. [...] Sp. z o.o. w A. nie powstała choroba zawodowa. Opisując warunki pracy syna, substancje z jakimi miał kontakt, w jej ocenie stwierdzona choroba skóry ma podłoże alergiczne i jest bezpośrednio związana z czynnościami jakie wykonywał w zakładzie. Pełnomocnik Skarżącego wskazała także na nieprawdziwe, w jej ocenie zeznania świadków, błędnie wskazywanie zakresu obowiązków syna w P. [...] w A. przez kierownictwo zakładu, na okoliczność czego przedłożyła ze skargą szereg kserokopii protokołów i orzeczeń sądów powszechnych. Podsumowując obszerną skargę, pełnomocnik Skarżącego wniosła o przywrócenie orzeczenia o stwierdzonej chorobie zawodowej jej syna z 2009 r. – kontaktowym alergicznym zapaleniu skóry , z którego wynikało, że choroba te będzie istniała i jej nieuleczalna. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zakwestionowana decyzja nie narusza prawa, w tym w sposób zarzucany przez Skarżącego. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja organu odwoławczego Inspekcji Sanitarnej, w której wskazano na brak podstaw do stwierdzenia u Skarżącego choroby zawodowej – kontaktowego zapalenia skóry. Nadto sprawa już po raz drugi została poddana ocenie sądu administracyjnego, co nie pozostaje bez znaczenia z uwagi na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Podkreślić trzeba, że związanie wynikające z tego przepisu dotyczy "oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania", a nie innych okoliczności, w tym ustalenia stanu faktycznego. Mając to na uwadze wskazać należy, że w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r. w sprawie II SA/Bk 619/11, uchylającym pierwsze wydane w sprawie orzeczenia organów Inspekcji Sanitarnej, sąd polecił przeprowadzenie postępowanie w zgodzie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367 ze. zm.). Już wówczas tutejszy sąd zwrócił uwagę na specyfikę postępowania w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej, w którym istotne znaczenie ma orzeczniczy udział jednostek medycznych, co nie pozostaje bez wpływu na sposób rozpoznania sprawy przez organy Inspekcji Sanitarnej, a tym samym i ocenę legalności orzeczeń tej Inspekcji. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, powyższa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r. zostały uwzględnione w orzeczeniach organów Inspekcji Sanitarnej kontrolowanych w sprawie niniejszej i nie jest uprawniony wniosek, że doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. czy też, że organy powtórzyły te same błędy co w poprzednim postępowaniu w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny – naruszając tym samym słuszny interes prawny skarżącego. Jak wynika z akt, organy Inspekcji Sanitarnej uzyskały w ponownie prowadzonym postępowaniu orzeczenia dwóch instancji medycznych: P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] października 2013r. nr [...] z i korekty z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]. W orzeczeniach organów obydwu instancji jednoznacznie wskazano, że brak jest podstaw do stwierdzenia u Skarżącego choroby zawodowej pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Wskazać należy, że zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy do stwierdzenia wystąpienia choroby zawodowej konieczne jest ustalenie, że: strona cierpi na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych; choroba została spowodowana "narażeniem zawodowym" tzn. pracownik wykonywał swoje obowiązki pod działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub narażenie wynikało ze sposobu wykonywania pracy; związek narażenia zawodowego z wystąpieniem choroby zawodowej jest bezsporny lub można wykazać ten związek z wysokim prawdopodobieństwem. Z kolei stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jak wynika z akt sprawy, wydane w sprawie orzeczenia lekarskie w sposób jednoznaczny wykluczyły u Skarżącego występowanie choroby zawodowej pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Wynika z nich, że zarówno obraz kliniczny zmian chorobowych jak i utrzymywanie się zmian skórnych u Skarżącego, przebiegających z okresami nasileń i remisji pomimo zaprzestania pracy w kontakcie z czynnikami alergizującymi oraz ujemne wyniki testów skórnych z szeroką gamą potencjalnych alergenów środowiska pracy badanego nie dają podstaw do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii obserwowanych zmian skórnych. Nadto w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej orzeczenia medyczne poddano ocenie zgodnej z wymaganiami art. 80 k.p.a. tj. w kontekście całokształtu materiału dowodowego, w tym w szczególności przy uwzględnieniu treści karty oceny narażenia zawodowego. Sąd nie znajduje argumentów, aby wnioski końcowe o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej podważać. W szczególności podkreślić trzeba, że organy trafnie przypisały istotne znaczenie w sprawie orzeczeniom medycznym jako wydanym przez podmioty posiadające wiadomości specjalne w zakresie orzekania o chorobach zawodowych. Od wielu lat jednoznacznie w orzecznictwie wskazuje się, że orzeczenie lekarskie ma znaczenie kwalifikowanej opinii biegłego, stanowi zasadniczy dowód w sprawie dotyczącej stwierdzenia choroby zawodowej i – co istotne - merytorycznej treści tego orzeczenia organ Inspekcji Sanitarnej nie ma możliwości zakwestionować. Oznacza to, że wskazany organ nie może sam dokonać rozpoznania choroby, bowiem nie posiada wiadomości specjalnych umożliwiających samodzielną ocenę dokumentacji medycznej. Organ Inspekcji Sanitarnej, bazując wyłącznie na swojej wiedzy, nie może również zakwestionować nierozpoznania choroby zawodowej przez jednostki medyczne tj. bez uzyskania weryfikujących orzeczeń innych uprawnionych jednostek medycznych. Niedopuszczalne jest zatem, aby organ ten przeciwstawiał własną wiedzę wiadomościom specjalnym posiadanym przez lekarzy i uzewnętrznionym w treści ich orzeczeń. Ocena organu Inspekcji Sanitarnej dotycząca orzeczeń medycznych sprowadza się zatem wyłącznie do warunków formalnych tzn. ustalenia, czy zostało wydane we właściwej formie, czy zawiera uzasadnienie, czy wydał je uprawniony lekarz, a jeśli uprawniony, to czy dodatkowo zatrudniony w odpowiedniej jednostce organizacyjnej. Ocena może również dotyczyć sposobu argumentacji, jasności przekazu, kompletności, rzetelności, wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, a także braku sprzeczności orzeczenia z definicją choroby zawodowej, określoną przepisami prawa (vide np. wyrok z dnia 17 lipca 2014 r., IV SA/Gl 817/13, wyrok z dnia 5 września 2013 r., IV SA/Wr 200/13, jak również wyrok z dnia 18 grudnia 2009 r., II SA/Bk 420/09). Powyższa ocena formalna została w sprawie dokonana w sposób wszechstronny. Organy przekonująco wskazały, że orzeczenia zarówno I jak i II instancji zostały wydane przez uprawnione jednostki i lekarzy, są względem siebie komplementarne, zawierają logiczne uzasadnienia i czytelnie wyjaśniono w nich dlaczego stwierdzono brak bezspornego lub występującego z wysokim prawdopodobieństwem związku choroby z narażeniem zawodowym. Zdaniem Sądu, powyższa ocena znajduje potwierdzenie w treści orzeczeń lekarskich, które istotnie powyższe cechy posiadają. Na podkreślenie zasługuje fakt, że żaden podmiot w sprawie niniejszej (ani jednostki medyczne, ani organy Inspekcji Sanitarnej) nie kwestionował faktycznego wystąpienia narażenia zawodowego w środowisku pracy Skarżącego czy też występowania u Skarżącego choroby skóry, jednakże przeprowadzone specjalistyczne badania wykluczyły aby stwierdzona choroba miała podłoże zawodowe, a zatem nie można stwierdzić u niego choroby zawodowej. W sprawie bezspornie ustalono, że brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy ujawnioną u Skarżącego chorobą z warunkami pracy – czynnikami szkodliwymi dla zdrowia pracownika występującymi w środowisku pracy lub związanymi ze sposobem jej wykonywania. W ocenie Sądu kontrolowane postępowanie nie budzi zastrzeżeń co do jego wszechstronności w gromadzeniu materiału dowodowego, czy jego kompleksowej ocenie, stąd też za bezpodstawne należy ocenić zarzuty naruszenia przepisów procesowych tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i przebieg postępowania nie wskazują również na naruszenie zasady budzenia zaufania obywateli do organów państwa, sprzeniewierzenie się zasadzie wyjaśniania przesłanek, którymi organ kierował się przy rozstrzyganiu sprawy, czy skonstruowanie uzasadnienia niezgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Końcowo, odnosząc się do obszernej treści skargi, wyjaśnić należy, że podnoszone w niej okoliczności, związane z charakterem pracy Skarżącego, zakresem obowiązków czy kontaktem z potencjalnymi alergenami, w świetle jednobrzmiących orzeczeń lekarskich, nie mogły mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem wydanych rozstrzygnięć. Podkreślić należy, że przedstawione w skardze potencjalne narażenia na substancje szkodliwe znajdują odzwierciedlenie w karcie oceny narażenia zawodowego, brane więc były pod uwagę w trakcie wydawania orzeczeń lekarskich przez uprawnione podmioty. Także treść orzeczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] stwierdzająca u Skarżącego chorobę zawodową, na które powołuje się autorka skargi, nie mogła mieć wpływu na zgodność z prawem kwestionowanych decyzji. Wskazać przede wszystkim należy, że sam Skarżący zakwestionował powyższe rozstrzygnięcie, co skutkowało przeprowadzeniem tak obszernego i długotrwałego postępowania w przedmiocie ustalenia lub też wykluczenia u niego choroby zawodowej. Skarżący wielokrotnie był w terminie późniejszym badany, zarówno w B., S. jak i Ł.. Wszystkie późniejsze badania i wydane na ich podstawie orzeczenia lekarskie wykluczyły aby stwierdzona u Skarżącego choroba miała podłoże zawodowe, a zatem przeciwne twierdzenia pełnomocnik Skarżącego w tym zakresie nie mogły wpłynąć na prawidłowość wydanych w sprawie decyzji. Skoro w sprawie niniejszej, zgromadzony materiał dowodowy wykluczył zawodowe źródło schorzenia Skarżącego, to brak było podstaw do zakwestionowania orzeczeń organów Inspekcji Sanitarnej, w których nie stwierdzono choroby zawodowej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.