II SA/Bk 287/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. wszczął w styczniu 2016r. z urzędu postępowanie dotyczące obiektu budowlanego w postaci przepustu na rowie melioracyjnym biegnącym po działce o numerze geodezyjnym [...] w D., należącej do W. P. Z wyjaśnień właściciela działki wynikało, że przepust został wykonany w latach 80 – tych przez poprzedników prawnych obecnego właściciela nieruchomości a kilka lat temu został wyremontowany poprzez wymianę trzech z czterech kręgów betonowych użytych do wykonania przepustu, które popękały i uczyniły przepust nieprzejezdnym, co uniemożliwiało dojazd do części gruntów rolnych położonych za rowem melioracyjnym. Postępowanie zainicjowała skarga L. P. - właścicielki działki o numerze geodezyjnym [...] Początkowo organ nadzoru budowlanego prowadził w sprawie postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 49 "b" Prawa budowlanego ale po uchyleniu przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. decyzją kasacyjną z dnia [...] czerwca 2016r.wydaną w trybie odwoławczym, decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2016r. nakazującej rozbiórkę trzech z czterech kręgów przepustu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, organ nadzoru budowlanego prowadził postępowanie naprawcze w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego. Postępowanie to w pierwszej instancji zakończyła decyzja z dnia 12 września 2016r. odmawiająca na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zobowiązania W. P. do wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do zgodności z prawem robót budowlanych związanych z przebudową przepustu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że przepust został wybudowany w latach 80 – tych XX wieku po wykonaniu melioracji gruntów rolnych w okresie, gdy przepisy Prawa budowlanego nie kwalifikowały wykonania przepustu do robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. Około 5 lat temu, przepust bez wymaganego zgłoszenia został przebudowany poprzez usunięcie 3 popękanych kręgów betonowych (z 4 umieszczonych w przepuście) i założenie w ich miejsce kręgów nieuszkodzonych o przekroju 60 cm każdy. Przepust pełni funkcję przejazdu nad rowem melioracyjnym i służy właścicielowi nieruchomości do przemieszczania się sprzętem rolniczym, koniecznego przy uprawie roli. Posiada przekrój poprzeczny zamknięty a ciek wodny przepływający przez przepust jest rowem melioracyjnym stanowiącym urządzenie melioracji wodnych a w konsekwencji i przepust również jest urządzeniem melioracji wodnych. Zakres robót wykonanych przy wymianie betonowych kręgów przepustu mieści się w definicji robót określonych art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wymagających zgłoszenia. Z uwagi na wykonanie tych robót bez nadzoru osoby pełniącej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, nakazano właścicielowi przepustu dostarczenie oceny technicznej wykonanych robót budowlanych. Z przedłożonej oceny technicznej przepustu wynika, że obiekt jest w dobrym stanie technicznym i zapewnia dalsze bezpieczne użytkowanie przepustu. Z tych przyczyn odmówiono nałożenia na właściciela przepustu obowiązku wykonania robót budowlanych naprawczych. Odwołanie od tej decyzji wniosła inicjatorka postępowania L. P. (reprezentowana w postępowaniu przez J. P.), która zakwestionowała zgodność ze sztuką budowlaną wymiany kręgów betonowych przepustu (brak uszczelnienia styku kręgów zaprawą cementową, brak zaizolowania styku kręgów papą, brak pokrycia papy warstwą dociskową z betonu, brak posadowienia przepustu na poziomie odpowiednim do poziomu posadowienia innych przepustów). Podniosła, że przebudowa przepustu trwała jeden dzień a ocena techniczna przepustu nie została poprzedzona odkrywkami. Nadto organ nie sprawdził, czy wykonany przepust zapewnia niezakłócony przepływ wody rowem melioracyjnym. Decyzją z dnia [...] października 2016r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. orzekł o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i poprzedzającego jej wydanie postanowienia z dnia [...] lipca 2016r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji zalecił powtórzenie postępowania dowodowego poprzez wyjaśnienie stanu technicznego obiektu po przeprowadzeniu we własnym zakresie oględzin, w tym również wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy wymiarami obiektu ustalonymi w trakcie oględzin w dniu [...] stycznia 2016r. a wynikającymi z oceny technicznej. Stwierdził brak podstaw do wstrzymywania robót budowlanych, które zostały zakończone a tym samym wyeliminowana została konieczność poprzedzenia decyzji naprawczej postanowieniem wydawanym na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał na możliwość przesłuchania w charakterze świadka autora oceny technicznej oraz zauważył, że ewentualny obowiązek przedłożenia w postępowaniu naprawczym oceny technicznej może być nałożony na podstawie art. 81 "c" ust. 2 Prawa budowlanego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji przeprowadził oględziny przepustu, w trakcie których dokonano odkrywek i sporządzono dokumentację fotograficzną obiektu oraz sporządzono szkic sytuacyjny obrazujący miejsca odkrywek. Ustalenia z oględzin opisane zostały w protokole z oględzin. Obecny na oględzinach J. P. wniósł do protokołu oględzin zastrzeżenia, które zostały spisane. Uwagi do sposobu przeprowadzenia oględzin J. P. zawarł również w piśmie złożonym do akt postępowania po powiadomieniu stron o zebraniu materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. organ I instancji z powołaniem się na art. 51 ust. 1 i 7 Prawa budowlanego powtórzył dotychczasowe rozstrzygnięcie sprawy odmawiające zobowiązania właściciela przepustu do wykonania czynności naprawczych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na ustalenia z oględzin. Stwierdził, że długość przepustu wynosi 3,90 m a zatem rozbieżność tego wymiaru z wcześniej wskazywanym, jako mniejsza niż 5 %, nie ma zasadniczego wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzone w czasie oględzin odkrywki dwóch miejsc styku kręgów betonowych wskazują, że zostały one zabezpieczone papą oraz papą i dociskiem betonowym. Nie stwierdzono zamulenia przepustu oraz nieszczelności połączenia kręgów betonowych. Poziom posadowienia przepustu jest podobny do poziomu posadowienia przepustów sąsiednich. Woda wokół przepustu znajduje się na wysokości od 30 do 50 cm od dna rowu. Przepust nie zakłóca naturalnego przepływu wody i właściwie pełni swoją rolę. Mimo, iż roboty budowlane przy przebudowie przepustu wymagały zgłoszenia, którego inwestor nie dokonał, właściwy stan techniczny przepustu i zgodność jego wykonania ze sztuką budowlaną nie uzasadniają obowiązku wykonania czynności naprawczych. Odwołanie od tej decyzji ponownie wniosła L. P. powtarzając dotychczasowe zastrzeżenia do prawidłowości ustaleń co do stanu technicznego przepustu oraz kwestionując ustalenia z oględzin. Zarzuciła powierzchowność oględzin i fragmentaryczność odkrywek oraz brak odniesienia się przez organ do jej zastrzeżeń złożonych do protokołu oględzin oraz do akt sprawy. W piśmie przesyłającym odwołanie L. P. zarzuciła powiązanie biznesowo urzędniczo koleżeńskie organu i inwestora. Decyzją z dnia [...] marca 2017r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpoznaniu powyższego odwołania orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że inwestor wykonują około 5 lat temu roboty budowlane związane z remontem przepustu powinien dokonać stosownego zgłoszenia tych robót w Starostwie Powiatowym w H., czego nie wykonał. Legalizacja robót budowlanych tego rodzaju następuje w trybie procedury naprawczej objętej art. 50 – 51 Prawa budowlanego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, jak stwierdził dalej organ II instancji, w postaci protokołów z oględzin, załączonych zdjęć a także sporządzonej w postępowaniu oceny technicznej, jednoznacznie wynika, że przepust jest w dobrym stanie technicznym zapewniającym jego dalsze bezpieczne użytkowanie. Wniosków z oceny technicznej nie zakwestionował piastun organu I instancji będący osobą z uprawnieniami budowlanymi bez ograniczeń tj. dysponujący wiedzą która pozwala na samodzielną ocenę zjawisk zachodzących w obszarze budownictwa. Uwagi pełnomocnika odwołującej się podważające ustalenia organu są bezpodstawne i nie znajdują odzwierciedlenia w dowodach. Zarzuty niewłaściwego przeprowadzenia oględzin i skarga na pracownika organu I instancji nie mogą wywrzeć oczekiwanego przez odwołującą się skutku, gdyż nie wykazano ich przełożenia na sposób rozstrzygnięcia sprawy, gdyż i inne, niż oględziny, dowody potwierdziły dobry stan techniczny przepustu. W tej sytuacji mając na uwadze pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2015r. sygn. II SA/Gd 424/15, należało wydać decyzję stwierdzającą brak konieczności nałożenia obowiązku wykonania czynności naprawczych. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną. L. P. powtórzyła zarzuty odwołania stwierdzając naruszenie przez organy art. 7 i 77 par. 1 K.p.a. Opisała przebieg oględzin, zarzuciła stronniczość pracownika organu I instancji i jego przychylność dla inwestora, niedokładność oględzin i zafałszowanie wyniku pomiaru długości przepustu, opisała techniczną stronę wykonania przepustu. Skarżąca podkreśliła, ze przepust jest urządzeniem melioracji wodnych i jego przebudowa wymaga pozwolenia wodnoprawnego oraz dodała, że wykonana przez inwestora sporna przebudowa doprowadziła do zmiany stanu wód na jej gruntach. Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu. Przede wszystkim należy stwierdzić, wbrew zarzutowi skarżącego co do wkroczenia przez organ nadzoru budowlanego w kompetencje organów właściwych do stosowania przepisów ustawy Prawo wodne, że sporny obiekt podlegał reżimowi zarówno Prawa budowlanego jak też i ustawy Prawo wodne. Przepust został wymieniony w słowniku pojęć Prawa budowlanego jako przykład budowli (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7.07.1994r. – Dz. U. z 2016r., poz.290) a budowla wraz z instalacjami i urządzeniami jest obiektem budowlanym (vide: art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Jednocześnie przepust, w tym przypadku będący budowlą związaną funkcjonalnie z rowem melioracyjnym, jest urządzeniem melioracji wodnej szczegółowej (art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne z dnia 31.12.2001r. - tj. Dz. U. z 2015r., poz. 469 ze zm.). Między ustawami Prawo budowlane i Prawo wodne nie ma jednak konkurencji (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 15.12.2010r. sygn. VII SA/Wa 1448/10). Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowalnego, przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów prawa wodnego w odniesieniu do urządzeń wodnych. Z kolei w myśl art. 62 ust. 2 Prawa wodnego przepisy art. 63 - 66 tej ustawy (dotyczące budownictwa wodnego) nie naruszają przepisów ustawy Prawo budowlane. Wzajemne relacje między tymi ustawami wskazują, że w stosunku do urządzeń wodnych (regulacje co do urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych) stosuje się łącznie przepisy obu ustaw (vide: wyrok NSA z dnia 22.10.2010r. sygn. II OSK 1654/09). Konsekwencją braku konkurencji między wymienionymi ustawami jest to, że w przypadku efektu robót budowlanych podlegających reglamentacji każdej z ustaw, efekt ten (obiekt budowlany) podlega ocenie zarówno organów właściwych do stosowania Prawa budowalnego, jak również organów właściwych do stosowania Prawa wodnego. Zauważyć należy, że inne cele przyświecają przepisom każdej z ustaw. Organy stosujące Prawo budowlane kontrolują zgodność obiektu z przepisami tej ustawy, w tym przepisami techniczno – budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej mając na uwadze okoliczności wymienione w art. 5 określające zasady projektowania, budowy i utrzymywania obiektów budowlanych. Organy stosujące Prawo wodne kontrolują zaś - ogólnie ujmując - przestrzeganie zasad gospodarowania wodami (vide: art. 1 i 2 ustawy Prawo wodne) a w odniesieniu do urządzeń wodnych, jakimi są urządzenia melioracji wodnych szczegółowych, przestrzeganie zasad gospodarowania wodami poprzez pryzmat celów, dla których takie urządzenia melioracji zostały wykonane, wskazanych w art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne czyli polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz ochrony użytków rolnych przed powodziami. Skład orzekający zgadza się ze stwierdzeniem organu, że we wskazanym przez inwestora okresie wybudowania spornego przepustu, określonym jako lata 80- te XX wieku (którego to twierdzenia nie kwestionował skarżący), ani przepisy obowiązującego wówczas prawa budowlanego ani przepisy obowiązującego w tym czasie prawa wodnego, nie wymagały uzyskania pozwolenia na wykonanie przepustu na rowie melioracyjnym. Pod rządami ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r. (Dz. U. Nr 38, poz.229) reglamentację robót budowlanych regulowało Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz. U.z 1975r., Nr 8, poz. 48). W świetle przepisów tego rozporządzenia budowa przepustu na rowie melioracyjnym nie została wymieniona jako roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę. Gospodarowanie wodami regulowała w latach 80 – tych ustawa z dnia 24 października 1974r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230). W świetle przepisów tej ustawy i wydanego z jej upoważnienia Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 marca 1985r. w sprawie szczegółowego korzystania z wód oraz wykonywania oraz wykonywania i eksploatacji urządzeń nie wymagających pozwolenia wodnoprawnego (Dz. U. z 1985r. Nr 13, poz. 55), wykonywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych nie wymagało pozwolenia wodnoprawnego. Kwestionowane przez skarżącego roboty budowlane przy spornym przepuście wykonane w roku 2011 czy 2012 polegały - co nie jest kwestionowane - na wymianie trzech z czterech betonowych kręgów przepustu. Taki zakres robót budowlanych kwalifikował je do przebudowy czy remontu. Oba te rodzaje robót budowlanych mieszczą się według legalnych definicji ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 290) poza obrębem "budowy" rozumianej jako wykonanie od podstaw obiektu budowlanego oraz jego odbudowa, rozbudowa i nadbudowa (wedle definicji z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego z 1994r. w brzmieniu obowiązującym w okresie realizacji spornej przebudowy, wykonywanie i przebudowa urządzeń melioracji wodnych szczegółowych z wyjątkiem urządzeń tego rodzaju usytuowanych w granicach parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych oraz ich otulin, nie wymagało pozwolenia na budowę, ale nie było wyłączone z obowiązku zgłoszenia organowi architektoniczno – budowlanemu zamiaru wykonania takich robót (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r.). Bezspornym jest, że inwestor wymiany kręgów przepustu nie zgłosił organowi architektoniczno – budowlanemu. Ze względu na kwalifikację wykonanych robót budowlanych (przebudowa – remont) sankcją za brak zgłoszenia zamiaru wykonania tych robót, nie mogą być przepisy art. 49 "b" Prawa budowlanego odnoszące się do budowy obiektu budowlanego. Zastosowanie w sprawie znajdują zatem przepisy procedury naprawczej zawarte w art. 50 – 51 Prawa budowlanego czyli przepisy prawa materialnego powołane w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Przepisy procedury naprawczej sankcję rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części przewidują, gdy wystąpiło takie naruszenie warunków technicznych, zasad sztuki budowlanej czy norm, którego w drodze czynności naprawczych nie dałoby się usunąć. Potrzeba nakazania czynności naprawczych musi być przy tym niewątpliwa. W sytuacji ustalenia przez organ, że nie zachodzi konieczność wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem z tego względu, że roboty te zostały wykonane zgodnie z przepisami techniczno – budowlanymi i z tzw. "sztuką budowlaną", organ nie ma podstaw do nałożenia obowiązku wykonania wskazanych czynności. Wówczas w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego wydaje decyzję stwierdzającą brak takiej konieczności (vide: przywołany przez organ II instancji wyrok WSA w Gdańsku z 18 listopada 2015r. sygn. II SA/Gd 424/15). Ustalenia poczynione przez organ co do braku potrzeby nałożenia na inwestora konkretnych czynności mających poprawić stan techniczny spornego przepustu, są ustaleniami prawidłowymi. Są one oparte na bezpośrednim dowodzie z oględzin spornego przepustu, połączonych z dokonaniem odkrywek pozwalających ocenić zgodność przebudowy przepustu ze sztuką budowlaną oraz na ocenie technicznej wykonanych robót budowlanych związanych z przebudową przepustu sporządzonej przez osobę dysponującą uprawnieniami budowlanymi do kierowania robotami budowlanymi obiektów budowalnych z wyłączeniem obiektów o skomplikowanej konstrukcji w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno - inżynieryjnej. Oględziny z ramienia organu przeprowadził Inspektor Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowalnego w H. z założenia dysponujący wiedzą w zakresie oceny robót budowlanych. Z przeprowadzonych dowodów wynika, że przebudowany (wyremontowany) przepust jest w dobrym stanie technicznym zapewniającym jego dalsze bezpieczne użytkowanie (vide: wnioski oceny technicznej – k. 25 i następne akt organu I instancji). Przepust umożliwia swobodny przepływ wody (vide: ustalenia z protokołu oględzin – k. 34-35akt administracyjnych organu I instancji). Zdaniem Sądu autor oceny technicznej nie musiał odwoływać się do warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie zawartych w Rozporządzeniu Ministra Transportu i i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 63, poz. 735) albowiem zamieszczone w tym akcie szczegółowe parametry przepustów dotyczą wyłącznie przepustów usytuowanych pod korpusami urządzonych dróg tj. dróg spełniających określone klasy techniczne, powszechnie dostępnych dla nieograniczonej liczby użytkowników. Sporny przepust natomiast nie przecina korpusu wyodrębnionego pasa drogowego służącego wielu użytkownikom drogi, ale łączy dwie części gruntu rolnego inwestora umożliwiając przemieszczanie się własnym sprzętem rolniczym inwestora. Jednocześnie przepust nie blokuje swobodnego przepływu wody rowem melioracyjnym, jak stwierdzono na oględzinach. Zawarte w ocenie technicznej odwołanie się do Polskich Norm poprzez pryzmat których autor oceny technicznej, dysponujący samodzielnymi uprawnieniami budowlanymi badał zgodność ze sztuką budowlaną wymiany kilku kręgów przepustu, było – zdaniem Sądu – wystarczające dla wyprowadzenia wniosku o właściwym stanie technicznym budowli, zapewniającym dalsze bezpieczne użytkowanie dla człowieka i środowiska. Sporny przepust jest nieskomplikowaną technicznie budowlą. Zarzut braku poprzedzenia wymiany części kręgów przepustu na rowie melioracyjnym pozwoleniem wodnoprawnym a tym samym naruszenia przez inwestora art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne, należy zgłaszać organowi właściwemu do udzielania pozwoleń wodnoprawnych. Tylko ten organ jest bowiem właściwy do oceny, czy taki zakres przebudowy przepustu na rowie melioracyjnym, jaki został wykonany, wymagał uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Przebudowa urządzenia wodnego (przepisy o urządzeniach wodnych stosuje się odpowiednio do urządzeń melioracji wodnych) może ale nie musi wymagać pozwolenia wodnoprawnego, gdyż stosownie do treści art. 9 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, do przebudowy urządzeń wodnych, przepisy o wykonaniu urządzeń wodnych (czyli art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego) stosuje się jedynie odpowiednio. Odpowiednie stosowanie to zastosowanie innego przepisu wprost lub odmowa jego zastosowania zważywszy na okoliczności sprawy tj. stopień skomplikowania przebudowywanego urządzenia, lokalne warunki i zakres przebudowy. Jeżeli skarżący uważa, że działania W. P. doprowadziły do naruszenia stosunków wodnych na gruncie a rów melioracyjny na skutek działań inwestora przestał pełnić rolę urządzenia polepszającego zdolności produkcyjne gleby, również winien zastrzeżenia w tym zakresie zgłaszać organom kompetentnym do stosowania ustawy Prawo wodne tj. wójtowi gminy bądź staroście. Nie ma też racji skarżący twierdząc, że przepust został wykonany na części rowu melioracyjnego niebędącego własnością inwestora albowiem rowy stanowiące urządzenia melioracji wodnych szczegółowych wchodzą w skład nieruchomości gruntowych, przez które przepływają i nie mają wydzielonej działki ewidencyjnej. Obowiązek utrzymywania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, wymienionych w ewidencji wód i urządzeń wodnych, należy do zainteresowanych właścicieli gruntów lub do spółki wodnej, jeżeli urządzenia są objęte działalnością spółki. Nienależyte wykonywanie obowiązków zgłaszać należy organowi właściwemu do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Na marginesie można zauważyć, iż wymiana zużytych betonowych kręgów przepustu zlokalizowanego na rowie melioracyjnym i nieurządzonego pod korpusem drogi, jest ściśle związana z obowiązkiem utrzymywania urządzenia melioracji wodnej szczegółowej (rowu) w celu zachowania jego funkcji opisanej Prawem wodnym. Popękane i zapadnięte kręgi przepustu uniemożliwiałyby uprawę gruntów rolnych za rowem melioracyjnym a tym samym niweczyłyby zasadniczą funkcję rowu melioracyjnego jaka jest poprawa zdolności produkcyjnej gleby, również gleby położonej za rowem melioracyjnym. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).