II SA/Bk 328/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. M. z dnia [...] grudnia 2006 roku [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. przyznaje radcy prawnemu M. S. – K. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy. Skarga została wywiedziona na tle następujących zdarzeń faktycznych i prawnych. Skarżący E. Sz. zainicjował w sierpniu 2002 r. postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych, polegających na budowie wiaty, prowadzonych na sąsiedniej działce u numerze geodezyjnym [...], położonej we wsi Ż.-W., gmina K. a należącej wówczas do S. oraz R. i B. K. M.. Skarżący wnosił wtedy o wstrzymanie tychże robót podkreślając, że nie był stroną postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. Postępowanie to zakończyło się decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. M. z dnia [...]10.2002 r. odmawiającą wstrzymania robót budowlanych z powołaniem się na art. 50 ust. 1 prawa budowlanego i umarzającą wszczęte w sprawie postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe z racji ustalenia, że roboty budowlane są prowadzone w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...]08.2001 r. i bez odstępstw od warunków tego pozwolenia. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...]01.2003r.. a wyrokiem z dnia 17.06.2003r. wydanym pod sygnaturą SA/Bk 268/03 Naczelny Sąd Administracyjny- Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku oddalił skargę E. Sz. na powyższą decyzję. W kwietniu 2005r. E. Sz. ponownie złożył w organie nadzoru budowlanego I instancji wniosek dotyczący sprawdzenia legalności robót budowlanych przy opisanej wyżej inwestycji, wnosząc o nakazanie doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem. Skarżący powołał się na fakt, że po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę wiaty, we wznowionym postępowaniu uchylone zostało decyzją z [...]11.2004r. pierwotne pozwolenie na budowę i ostatecznie odmówiono S. oraz R. i B. K. M. udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem strony inicjującej postępowanie doszło, zatem, do wybudowania spornego obiektu w warunkach samowoli budowlanej. Decyzją z dnia [...]07.2005r. organ nadzoru budowlanego I instancji orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie uznając je za bezprzedmiotowe z racji ustalenia, że budowę zrealizowano w oparciu o pozwolenie budowlane i bez odstępstw od warunków tego pozwolenia. Powyższa decyzja została uchylona w postępowaniu odwoławczym w dniu [...]10.2005r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej stwierdził, iż postępowanie administracyjne w sprawie nie jest bezprzedmiotowe, gdyż po wyeliminowaniu z obrotu prawnego pierwotnego pozwolenia na budowę nie jest uregulowany stan prawny spornego obiektu budowlanego. Organ nadzoru budowlanego powinien zbadać czy sporny obiekt nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. W postępowaniu przy tym należy zapewnić czynny udział wszystkim stronom uwzględniając aktualny stan własnościowy. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania zapewniony został czynny udział w nim aktualnym właścicielom terenu inwestycji oraz skarżącemu, dwukrotnie zostały przeprowadzone oględziny oraz do akt sprawy dołączono dokumenty informujące o stanie prawnym działki o numerze geodezyjnym [...], stanowiącej drogę dojazdową do posesji państwa M. i skarżącego. Zachowanie wymaganej prawem odległości sporej wiaty od tej drogi stała się punktem spornym w sprawie. E. Sz. przedłożył decyzję Wojewody P. z [...]11.2005r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. M. z dnia [...]10.1991 r. w sprawie uznania za mienie gminne działki o obecnym numerze [...] a Starosta Powiatu W. M. nadesłał kopię decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]07.2006r. stwierdzającą nieważność decyzji o komunalizacji działki o numerze [...] i poinformował organ, że w ewidencji gruntów w odniesieniu do powyższej nieruchomości został przywrócony zapis jaki istniał do chwili rozpoczęcia prac związanych z regulacją stanu prawnego dróg tj. przywrócono wpis podmiotu władającego – byłego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. M. Skarżący zarzucał brak zachowania należytej odległości wiaty od drogi stanowiącej jego wyłączną własność a właściciele działki [...] wnosili o umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na wzniesienie wiaty za pozwoleniem na budowę, w okresie ważności tego pozwolenia i bez odstępstw od warunków tego pozwolenia. Przy takich stanowiskach stron i po wykonaniu opisanych wyżej czynności decyzją z dnia [...].12.2006r. organ I instancji powtórnie orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie, powołując w podstawie prawnej decyzji wyłącznie art. 105 § 1 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył na wstępie wyniki dotychczasowych postępowań wiążących się z niniejszą sprawą oraz przebieg kwestionowanego postępowania a następnie stwierdził, że nie jest przesądzone - wbrew stanowisku skarżącego -że droga dojazdowa o numerze geodezyjnym [...] stanowi własność skarżącego. Nadto kwestia własności drogi dojazdowej ma w sprawie drugorzędne znaczenie. Istotne jest to, że sporny obiekt budowlany został pobudowany w okresie ważności pozwolenia na budowę, bez odstępstw od warunków tego pozwolenia i bez naruszenia warunków technicznych. Obiekt został usytuowany w linii istniejącego już na działce budynku gospodarczego (przylega jedną ścianą do tego budynku), a z materiałów geodezyjnych wynika, że jego odległość od działki stanowiącej drogę dojazdową wynosi 4 metry. Akcentując powyższe organ stwierdził, że wzniesienie wiaty nie jest samowolą budowlaną w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego, a zatem postępowanie dotyczące doprowadzenia budynku wiaty do stanu zgodnego z prawem jest bezprzedmiotowe. W obszernym odwołaniu od tej decyzji E. Sz. zarzucił organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego i materialnego podnosząc, iż sporna wiata stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego i stwierdzając, że umorzenie postępowania administracyjnego narusza art. 105 kpa. Podkreślił, że nie została ustalona rzeczywista odległość kontrolowanego obiektu od granicy z działką stanowiącą drogę, której jest właścicielem, a którą organ bezpodstawnie uważa za drogę publiczną. Na potwierdzenie bliskiego usytuowania wiaty od granicy z działką o numerze geodezyjnym [...] skarżący przedłożył kopię fotomapy obrębu geodezyjnego a nadto dołączył aktualny wypis z księgi wieczystej założonej dla nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...] oraz aktualny wypis z ewidencji gruntów w odniesieniu do działki o numerze geodezyjnym [...], potwierdzające, że działka powyższa stanowi współwłasność trzech osób fizycznych, w tym w 1/3 skarżącego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...].02.2007r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji, co do tego, że sporny obiekt budowlany nie stanowi samowoli budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7.07.1994r.- Prawo budowlane, jako zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę, w okresie ważności tego pozwolenia, bez odstępstw od warunków tego pozwolenia i jako skutecznie zgłoszony do użytkowania. Z akt sprawy wynika też, że wiata nie narusza przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy nawiązując do ustaleń i pomiarów przeprowadzonych w czasie oględzin w dniu [...]09.2005r. stwierdził, że sporny obiekt zlokalizowany został w odległości około 3,60 metra od granicy z działką o numerze [...], stanowiącą drogę. Mniejsza niż przepisowe 4 metry odległość nie może decydować o rozbiórce obiektu albowiem jego usytuowanie wytyczył uprawniony geodeta zgodnie z lokalizacją przewidzianą w dokumentacji projektowej zatwierdzonej pozwoleniem na budowę, a status prawny działki, stanowiącej drogę uległ zmianie w 2006r, tj. w czasie, gdy sporny obiekt już istniał od 4 lat. Wynikający z fotomapy rzeczywisty układ działek, wykazujący różnice w stosunku do stanu wykazywanego na kopiach map zasadniczych oraz ustalonego w czasie oględzin, może stanowić przedmiot ewentualnych roszczeń przed sądami cywilnymi. Skoro obiekt nie jest samowolą budowlaną i nie narusza norm techniczno-budowlanych, postępowanie przed organem nadzoru budowlanego należało uznać za bezprzedmiotowe i jako takie umorzyć. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wywiódł E. Sz., podnosząc zarzuty: - naruszenia art. 8 kpa poprzez stronnicze i tendencyjne prowadzenie postępowania przez organy administracji, które za wszelką cenę chcą zaakceptować obejście prawa przez inwestorów, - naruszenia art. 75 § 1 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez faktyczną odmowę dopuszczenia dowodu z opinii biegłego geodety w celu ustalenia rzeczywistej odległości wiaty od granicy z działką skarżącego o numerze geodezyjnym [...], - naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia decyzji, gdzie organ wskazuje na nieprzepisową odległość spornego obiektu od drogi ( kwestionowaną przy tym przez skarżącego), po czym stwierdza, że obiekt nie narusza przepisów techniczno – budowlanych, - naruszenia art. 136 w związku z art. 138 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym dodatkowego postępowania w celu konfrontacji twierdzeń strony i ustaleń organu I instancji, - naruszenia art. 7 kpa poprzez zaniechanie ustalenia prawdy materialnej, - naruszenia art. 5 ust. 1 lit "a" oraz punkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane poprzez próbę zalegalizowania budynku wzniesionego z naruszeniem przepisów o ochronie środowiska, nieprawidłowo usytuowanego na działce sąsiedniej i z naruszeniem praw i interesów właścicieli działek sąsiednich, - naruszenia art. 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6.12.2002r. poprzez zalegalizowanie budynku usytuowanego z rażącym naruszeniem tego przepisu, - naruszenia art. 48 prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, - naruszenia art. 140 kodeksu cywilnego poprzez naruszenie prawa własności. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skardze nie można było odmówić słuszności, choć nie ze wszystkimi zarzutami, podniesionymi w skardze Sąd się zgodził. Przede wszystkim za nietrafny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 48 prawa budowlanego poprzez odmowę zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny prawnej w niniejszej sprawie nie był, bowiem, obiekt budowlany wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, objętej dyspozycją art. 48 prawa budowlanego tj. obiekt wzniesiony bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, ale obiekt budowlany wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę ( tu wydane dnia [...]08.2001r.), w okresie ważności tego pozwolenia ( budowa trwała w okresie od [...]07.2002r. do [...]09.2002r. kiedy w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja pozwalająca na budowę) i z prawidłowym zgłoszeniem do użytkowania (w dniu [...]10.2002r.), nieoprotestowanym przez organ architektoniczno – budowlany. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości kwestia niemożności traktowania inwestycji realizowanej, jak niniejsza, w oparciu o pozwolenie na budowę i w okresie ważności tego pozwolenia, na równi z inwestycją realizowaną w warunkach objętych dyspozycją art. 48 prawa budowlanego tj bez ostatecznego pozwolenia na budowę. Wystarczy przypomnieć chociażby stanowisko zajęte przez NSA w wyroku z dnia 18.06.1998r. sygn. IV S.A. 1399/96 ( OSP 2000/4/60), gdzie Sąd stwierdził, że inwestor, który prowadził roboty budowlane lub wybudował obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być traktowany jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej, a także jako osoba, która prowadzi roboty budowlane bez pozwolenia. W wyroku zaś z dnia 12.05.1998 sygn. IV S.A. 1419/96 ( LEX nr 43264) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że najistotniejszym skutkiem budowy prowadzonej w oparciu o pozwolenie na budowę jest uznanie, że budowa była prowadzona legalnie i to nawet w sytuacji późniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę. Podobnie w wyroku z dnia 31.10.2000r. sygn. IV S.A. 1814/98 ( LEX nr 53393) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prace budowlane wykonane na podstawie ostatecznej decyzji, która z jakichkolwiek przyczyn później okazała się wadliwa, nie mogą być uznane za samowolę budowlaną. Stan faktyczny niniejszej sprawy, jako nieodpowiadający dyspozycji art. 48 prawa budowlanego, może być objęty wyłącznie regulacją zawartą w art. 50 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, która dotyczy innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49 "b" ust. 1 przypadków prowadzenia robót budowlanych bez pozwolenia lub zgłoszenia. W komentarzu do ustawy Prawo budowlane pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego ( Wydawnictwo C.H. Becka, Warszawa 2006r. str. 526) zaprezentowane zostało stanowisko, podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że przepisy art. 50 prawa budowlanego znajdują zastosowanie do samowolnie realizowanych robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49 "b" ust. 1 prawa budowlanego oraz do tych wszystkich robót budowlanych, które wykonywane są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie dla środowiska, albo prowadzone są w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu lub przepisach prawa, bądź wykonywane są na podstawie nieprawidłowo dokonanego zgłoszenia. Komentatorzy odwołują się do uchwały NSA z dnia 20.10.1997r. ( OSP 3/07, ONSA 1998, Nr 1, poz. 3), w której przyjęto, iż w hipotezie art. 50 mieszczą się obiekty niewymagające ani pozwolenia, ani zgłoszenia, oraz że art. 50 ust. 1 pkt 1 odnosi się do takich robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale które nie są budową w rozumieniu art. 48 tego prawa. Nadto komentatorzy przytaczają tezę wyroku NSA z dnia 28.05.2001r. (ONSA 2001, Nr 4, poz. 143), również przez komentatorów uznaną za trafną, która – zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie - może mieć odniesienie do niniejszej sprawy. W tezie tej NSA stwierdził, bowiem, że budowa obiektu rozpoczęta na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i kontynuowana po wstrzymaniu wykonania tej decyzji oraz stwierdzeniu jej nieważności jest przypadkiem prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, innym niż określony w jej art. 48. Skoro już rozpoczęcie budowy obiektu budowlanego w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na jego budowę wyłącza stosowanie do inwestora sankcji z art. 48 prawa budowlanego w sytuacji stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w trakcie trwających robót budowlanych, to tym bardziej przeprowadzenie całego procesu budowy na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę i w okresie ważności tego pozwolenia, nie pozwala na stosowanie w stosunku do inwestora sankcji z art. 48 prawa budowlanego. Z tych przyczyn zarzut braku zastosowania w sprawie niniejszej art. 48 prawa budowlanego sąd – z uwagi na okoliczności faktyczne i prawne spornej inwestycji - uznał za niezasadny. Błędne natomiast w sprawie było uznanie przez organy nadzoru budowlanego obu instancji bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. W rozumieniu art. 105 par. 1 kpa sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne: pozytywne czy negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne (tak NSA w wyroku z dnia 21.02.2006r. sygn. I OSK 967/05 – LEX nr 201507). Podkreślić należy, że przepis art. 105 par. 1 kpa nie może być traktowany rozszerzająco (zasadą jest rozstrzyganie sprawy co do istoty zaś umorzenie postępowania rozstrzygnięciem sprawy co do istoty nie jest), a zatem z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17.02.2006r. sygn. V SA/Wa 2627/05 – LEX nr 196834 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 29.06.2006r. sygn. VII S.A./Wa 504/06 – LEX nr 214008). Dopóki w toczącej się sprawie występują elementy materialnego stosunku prawnego, obejmującego przedmiot postępowania, organ nie ma podstaw do umorzenia postępowania (tak w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19.01.2006r. sygn. VII S.A./WA 1119/05 – LEX nr 206525) Przenosząc te ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy , zauważyć należy, że skarżący, będący stroną postępowania a tym samym podmiotem mającym interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy do istoty, od początku żądał jej załatwienia w sposób merytoryczny, początkowo poprzez doprowadzenie spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem a ostatecznie poprzez nakazanie jego rozbiórki (k. 104 teczki nr II akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Do tych żądań organ nadzoru budowlanego powinien się ustosunkować merytorycznie albowiem istnieje żądanie merytorycznego rozstrzygnięcia, przedmiot sprawy tj. sporny obiekt budowlany oraz przewidziane w art. 51 ust. 1 prawa budowlanego konkretne sposoby rozstrzygania spraw dotyczących robót budowlanych, zrealizowanych w warunkach objętych dyspozycją art. 50 ust. 1 prawa budowlanego. Przy merytorycznej ocenie istnienia podstaw do rozbiórki spornej wiaty bądź istnienia podstaw do nakazu doprowadzenia wiaty do zgodności z przepisami (warunkami techniczno-budowlanymi) należy mieć na uwadze całokształt okoliczności prawnych i faktycznych sprawy, w tym również okoliczności dotychczas powoływane przez organ dla uzasadnienia bezprzedmiotowości postępowania (istnienie pozwolenia na budowę, zrealizowanie budowy w okresie ważności pozwolenia na budowę, zgłoszenie obiektu do użytkowania, brak odstępstw od warunków pozwolenia na budowę, co przesądził NSA – OZ w Białymstoku w sprawie sygn. S.A./Bk 268/03) a nadto poszerzyć ustalenia o sprawdzenie przyczyn, dla których we wznowionym postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę, po uchyleniu pierwotnego pozwolenia, doszło do odmowy wydania pozwolenia na budowę (należałoby dołączyć pełne akta wznowionego postępowania). Nadto należałoby mieć na uwadze okoliczność braku merytorycznego stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę (postępowanie w tej sprawie umorzono po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę na drodze wznowienia postępowania). Należałoby sięgnąć do treści § 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w momencie udzielania pozwolenia na budowę wiaty tj. w dacie 6.08.2001r. dla sprawdzenia czy organowi architektoniczno – budowlanemu służyło wówczas w ramach postępowania o pozwolenie na budowę uprawnienie do samodzielnej oceny możliwości usytuowania budynku z odstępstwami od zasadniczych odległości normatywnych i czy w tej konkretnej sprawie zatwierdzony plan zagospodarowania terenu inwestycji w ogóle takowe odstępstwa przewidywał. Należałoby rozważyć (ewentualnie wykluczyć) wpływ zmian własnościowych, co do działki o numerze geodezyjnym [...] (drogi dojazdowej) na obecną sytuację prawną inwestorów a dla poprawności ustaleń faktycznych sprawy powtórzyć oględziny dla sprawdzenia obecnej odległości wiaty od tejże drogi. Całokształt poszerzonych ustaleń winien być skonfrontowany ze stanem wynikającym z pozwolenia na budowę zwłaszcza ze stanem wynikającym z planu zagospodarowania działki o numerze geodezyjnym [...] przy jednoczesnej niemożności pominięcia tego, że ostatecznie i prawomocnie w przeszłości przesądzono już w tej sprawie kwestię braku odstępstw od warunków pozwolenia na budowę w okresie realizacji inwestycji ( vide: sprawa SA/Bk 268/03). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. M. z dnia [...]12.2006r.( art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Konsekwencją uchylenia decyzji było zamieszczenie z urzędu w wyroku stwierdzenia o niemożności wykonania uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku ( art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz orzeczenie o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego, ustanowionemu z urzędu, wynagrodzenia z tytułu zastępstwa prawnego strony skarżącej przed sądem, wykonanego w ramach przyznanego stronie prawa pomocy ( art. 250 w związku z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).