II SA/Bk 34/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Skarżący J. G. wystąpił w dniu [...] września 2017 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w W. o przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności, zakup węgla do ogrzania domu zimą, na ocieplenie i remont częściowo spróchniałego i załamanego sufitu, na wymianę dwóch nieszczelnych i spróchniałych okien, na zakup ubrania i butów na zimę, na wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej powodującej zwarcia, na dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego, na wykup leków i okularów, na dojazdy do lekarzy specjalistów, w tym zlecone badania przez sąd do lekarzy biegłych sądowych w Ł. oraz lekarza rodzinnego. Swój wniosek argumentował bardzo trudną sytuacją materialną i zdrowotną, której obecnie nie jest w stanie przezwyciężyć. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] wydaną przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w W. odmówiono skarżącemu przyznania wnioskowanego wyżej zasiłku celowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że złożony wniosek jest kolejną prośbą o przyznanie zasiłku celowego w powyższym zakresie. Poprzednie wnioski były załatwiane negatywnie z uwagi na przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego, warunkującego spełnienie wnioskowanego żądania. Obecnie sytuacja dochodowa skarżącego nie uległa zmianie. Dochód skarżącego, pochodzący z gospodarstwa rolnego o powierzchni 2,7475 ha przeliczeniowego w miesiącu sierpniu 2017 r. (miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku) wyniósł 791,28 zł, a po pomniejszeniu go o składkę KRUS - 131,00 zł - stanowi 660,28 zł i przekracza o 26,28 zł kwotę ustawowego kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, uprawniającą do otrzymywania zasiłków celowych z pomocy społecznej, która wynosi 634,00 zł. Jednocześnie organ nie stwierdził w sytuacji strony wnioskującej przesłanek do udzielenia specjalnego zasiłku celowego w myśl art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Zdaniem organu trudności z zaspokojeniem podstawowych potrzeb wnioskodawcy nie są skutkiem wystąpienia nieprzewidzianych, nadzwyczajnych i wyjątkowych okoliczności. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. G. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Jego zdaniem zaskarżona decyzja zawiera kłamstwa w celu bezpodstawnej i bezprawnej odmowy przyznania mu prawa do świadczenia z pomocy społecznej. Wskazał, że dochód z gospodarstwa utracił z powodu niezdolności do pracy. Końcowo podniósł, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej, finansowej i zdrowotnej, a wręcz tragicznej, czego nie uwzględnia Ośrodek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] po rozpoznaniu powyższego odwołania orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Kolegium wskazało na wynikające z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej ustawowe przesłanki uprawnienia do pomocowych świadczeń pieniężnych i zależność ich przyznawania od spełnienia tzw. kryterium dochodowego, które dla osoby samotnie gospodarującej nie może przekraczać kwoty 634 złotych miesięcznie. Jednocześnie wskazało na definicję dochodu zawartą w art. 8 ust. 3 ww. ustawy oraz cele przyznania zasiłku celowego wskazane art. 39 tej ustawy. Następnie Kolegium stwierdziło, że źródłem dochodu skarżącego jest gospodarstwo rolne o powierzchni 2,7475 ha przeliczeniowych, które przyniosło skarżącemu w sierpniu 2017 r. dochód w kwocie 660,28 złotych (2,7475 ha przeliczeniowego x 288 złotych minus składki KRUS w kwocie 131,00 złotych). Kwota dochodu przekroczyła ustawowe kryterium dochodowe. Nawiązując zaś do zarzutu odwołania, że skarżący nie osiągnął tak ustalonego dochodu z gospodarstwa rolnego, albowiem przebywał na zwolnieniu lekarskim, Kolegium wskazało, że nie podziela tego stanowiska. Takiemu rozumieniu przeczy przede wszystkim orzecznictwo sądów administracyjnych, gdzie wskazuje się, że ustawodawca przyjął domniemanie, że dochód z gospodarstwa rolnego jest ustalany niezależnie od tego czy prowadzone jest przez właściciela czy też posiadacza zależnego (np. dzierżawcę). To czy gospodarstwo rolne jest faktycznie prowadzone i jakie są ewentualne tego przeszkody (np. sytuacja osobista, stan zdrowia) nie ma wpływu na sposób obliczania dochodu wynikającego z art. 8 ust. 3 pkt 9 ustawy o pomocy społecznej (tak m.in.: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 1071/13, Lex 1531307). Jednocześnie Kolegium podzieliło ocenę organu I instancji o braku przesłanek do udzielenia skarżącemu specjalnego zasiłku celowego, o jakim mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej, z uwagi na niewystąpienie w życiu skarżącego nadzwyczajnych, wyjątkowo negatywnych dla niego, niecodziennych zdarzeń, którym strona nie była w stanie zapobiec dochowując należytej staranności. Zdaniem Kolegium sytuacja skarżącego od trzech lat jest taka sama i on sam nic nie robi, aby ją zmienić. Co więcej na zgłaszane przez ww. potrzeby, nie wystarczyłby całego rocznego budżetu gminy przewidzianego na zasiłki celowe. Dlatego też i sam zainteresowany musi podjąć działania, żeby poprawić swoją sytuację materialną. Końcowo podkreślono, że pomoc społeczna nie ma na celu zaspokajania wszelkich zgłaszanych potrzeb, lecz jej zadaniem jest wspieranie osób i rodzin w ich dążeniu do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, tak by umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Takie wsparcie otrzymał skarżący, z którego nigdy nie był jednak zadowolony. Wsparcie to nie przyczyniło się też do poprawy jego sytuacji materialnej. Stosowanie zaś obelg wobec pracowników Ośrodka i Kolegium z pewnością nie przynosi i nie przyniesie mu splendoru. Świadczy jedynie o postawie jaką skarżący przyjął wobec tych instytucji. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, złożył skarżący, zarzucając jej naruszenie prawa, w tym przepisów ustawy o pomocy społecznej oraz przepisów Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie przedstawił swoją ciężką sytuację materialną i zdrowotną oraz przywołał przepisy Konstytucji RP. W jego ocenie decyzja jest nieuczciwa, nierzetelna, kłamliwa, nieuwzględniająca przepisów prawa. Skarżący zakwestionował też sposób ustalenia jego dochodu z gospodarstwa rolnego, uznając to za celowe przekłamanie pracowników pomocy społecznej naruszające przepisy prawa, pogłębiające jego ubóstwo i uniemożliwiające mu wyjście z ciężkiej sytuacji, w której się znalazł. Końcowo podał, że nie jest prawdą, że nie robi nic, aby poprawić swoją sytuacje materialną. Przeciwnie, aby ją zmienić hoduje jednego byka i zwiększył hodowlę. Pomimo jego wysiłków w dążeniu do polepszenia złej sytuacji finansowej, materialnej i zdrowotnej (trzykrotny pobyt w sanatorium) od marca 2016 r. pomoc nie jest mu udzielana. Organy wydając decyzje odmowne fałszują celowo dokumentację, podają nieprawdę w wywiadach środowiskowych, dołączając różne informacje, notatki służbowe, nasyłają policję w celu wykreowania jego osoby w otoczeniu, w sposób negatywny. W piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylnie zaskarżonych decyzji, dodatkowo wskazując na naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, 11, 77 i 80 kpa oraz przepisów prawa materialnego, tj.: art. 41 ustawy o pomocy społecznej poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie, co wyraziło się w przekroczeniu granic uznania administracyjnego. W uzasadnieniu pisma zwróciła uwagę na trudną sytuację materialną i zdrowotna skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości prezentowane w sprawie stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.). Ustawa powyższa określa przesłanki przyznawania poszczególnych świadczeń z pomocy społecznej oraz wskazuje na cele instytucji polityki społecznej państwa. Z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy wynika, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwianie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby i rodziny nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Celem pomocy społecznej nie jest wyręczanie strony w zaspakajaniu wszelkich potrzeb życiowych lecz jedynie wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Celem pomocy społecznej nie może się zatem stać zapewnienie wnioskodawcom stałego źródła dochodów. Odmienna interpretacja przepisów ustawy pozostawałaby w sprzeczności z intencją ustawodawcy, który pomocy społecznej nadał funkcję wspierania własnych wysiłków strony w przezwyciężaniu trudności życiowych, a nie wyręczania jej aktywności. Zgodnie przy tym z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom polityki społecznej państwa i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Co do zasady prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje – jak stanowi art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy - osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty tzw. kryterium dochodowego, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi obecnie 634 złote (zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej), przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 ustawy o pomocy społecznej lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Pojęcie dochodu zostało zdefiniowane w art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej jako suma miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszona o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób; Stosownie do treści art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy uznać należy, że organy administracji obu instancji prawidłowo przyjęły, że dochód skarżącego z miesiąca sierpniu 2017 r., tj. miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku, przekroczył kwotę ustawowego kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, gdyż wyniósł kwotę 660,28 złotych. Źródłem utrzymania skarżącego jest gospodarstwo rolne o powierzchni 2,7475 hektarów przeliczeniowych. Dochód z posiadanego gospodarstwa rolnego ustala się według reguły wskazanej w art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej, tj. jako iloczyn ilości hektarów przeliczeniowych i normatywnej kwoty dochodu z 1 hektara przeliczeniowego, ustalanej przez Radę Ministrów drogą rozporządzenia. Od 1 października 2015 r. normatywna kwota dochodu z 1 ha przeliczeniowego wynosi 288 złotych (vide: § 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej). Po przemnożeniu ilości posiadanych hektarów przeliczeniowych poprzez normatywną wielkość dochodu z 1 hektara przeliczeniowego a następnie zminusowaniu iloczynu o składki KRUS, dochód skarżącego z gospodarstwa rolnego w miesiącu sierpniu 2017 r. wyniósł 660,28 złotych (2,7475 ha x 288,00 złotych – 131,00 złotych). W związku z tym, że prawidłowo wyliczona kwota dochodu jest wyższa od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej o 26,28 złotych, orzekające w sprawie organy nie miały podstaw do przyznania Skarżącemu wnioskowanego zasiłku celowego w powyższym zakresie. Ustalenie stanu faktycznego oraz ocena prawna dokonana przez organy pomocy społecznej w powyższym zakresie odpowiada prawu, podnoszone zaś zarzuty o celowym dyskryminowaniu skarżącego uznać należy za gołosłowne i subiektywne, jako nie mające odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi kwestionujących sposób wyliczania dochodu z gospodarstwa rolnego należy przypomnieć, że zawarta w art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej regulacja dotycząca sposobu obliczania dochodu gospodarstwa rolnego ma charakter bezwzględnie wiążący zarówno dla organów administracji jaki dla sądów. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości ustalenia dochodu z gospodarstwa rolnego w innej wysokości niż określona w art. 8 ust. 9, nawet jeśli faktyczny dochód z tego tytułu nie jest uzyskiwany. Dla ustalenia dochodu na potrzeby postępowania w sprawach świadczeń z pomocy społecznej nie ma znaczenia, jakie rzeczywiste dochody osiągane są z gospodarstwa rolnego ani czy grunt jest w ogóle uprawiany. Decydujący jest tytuł własności lub posiadania gruntu oraz jego zaklasyfikowanie. Wykładnia analizowanego art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej była wielokrotnie dokonywana w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym jednolicie przyjmuje się, iż przepis ten zakładający swego rodzaju fikcję prawną nakazuje obligatoryjne przyjęcie ryczałtowego dochodu z gospodarstwa rolnego w wysokości wskazanej w tym przepisie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się również na możliwość sprzedaży lub dzierżawienia osobie trzeciej gospodarstwa, którego strona nie uprawia, bądź które z jakichkolwiek przyczyn nie przynosi dochodów (por. wyroki NSA: z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1154/11, z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1292/09 i z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 724/09, z dnia 7 grudnia 2009 r., I OSK 724/09, z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 928/10 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dodatkowo należy zauważyć, że przepis art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej był też przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt K 18/05 (Dz.U. Nr 82, poz. 503), orzekł o jego zgodności z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu organy obu instancji zasadnie również uznały, że nie zaistniały przesłanki do przyznania Skarżącemu niezależnego od dochodu, specjalnego zasiłku celowego, przewidzianego art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Zasiłek taki może być przyznany w szczególnie uzasadnionych przypadkach w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny. Sformułowanie "może być przyznany" oznacza, że decyzja ma charakter uznaniowy a brak zdefiniowania "szczególnie uzasadnionych przypadków" wskazuje na uprawnienie organu do oceny in concreto przyczyn wystąpienia z wnioskiem o pomoc w kategoriach szczególnej istotności dla wnioskodawcy. O ile organ I instancji bez argumentacji i wykładni pojęcia "szczególnie uzasadnionych przypadków" stwierdził, że w sprawie niniejszej potrzeb do przyznania specjalnego zasiłku celowego się nie dopatrzył, o tyle organ II instancji w sposób, zdaniem Sądu trafny, wyjaśnił, jak należy pojęcie powyższe rozumieć i rozumienie pojęcia odniósł do okoliczności sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zasadnie stwierdziło, że szczególnie uzasadniony przypadek stanowi sytuację życiową wynikającą z faktu zaistnienia nadzwyczajnych, wyjątkowo negatywnych, niecodziennych i wpływających na sytuację życiową zdarzeń, którym strona nie była w stanie zapobiec dochowując należytej staranności. Ta przesłanka ma miejsce wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczaj drastyczna. Odnosząc powyższe rozumienie do okoliczności sprawy Kolegium stwierdziło, że nie jest takim nadzwyczajnym przypadkiem sytuacja, gdy strona ubiegająca się o pomoc pieniężną nie wykorzystuje własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, nie aktywizuje się w kierunku pozyskiwania środków do życia we własnym zakresie a usiłuje ze świadczeń pomocy społecznej uczynić stałe źródło utrzymania. Skład orzekający w pełni podziela dokonaną przez Kolegium interpretację pojęcia "szczególnie uzasadnione potrzeby". Wykładnia zaprezentowana przez organ znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie dla uzasadnienia uzyskania specjalnego zasiłku celowego podkreśla się: niecodzienność zdarzeń (vide: wyrok NSA z 29 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 1077/16 – Lex nr 2082436), niefortunność zbiegów okoliczności wykraczających poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (vide: wyrok NSA z 17 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 90/15 – Lex nr 2082652), nadzwyczajną drastyczność sytuacji życiowej, dotkliwą w skutkach i głęboko ingerującą w plany życiowe strony (vide: wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 384/15 – Lex nr 2082627). W tym miejscu dodać należy, że NSA wypowiadał się w powyższej kwestii również na tle spraw skarżącego, które były przedmiotem kontroli tego Sądu na skutek skarg kasacyjnych wnoszonych przez niego od wyroków tutejszego Sądu oddalających skargi na decyzje odmawiające przyznania skarżącemu wnioskowanych zasiłków celowych (vide: wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2018 r. I OSK 2761/17, z dnia 19 października 2017 r. I OSK 640/17, I OSK 359/17, I OSK 368/17, z dnia 17 września 2017 r. I OSK 290/17). Przykładowo wskazać tu należy wyrok NSA z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt I OSK 640/17, w którym Sąd wyjaśnił, że "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w tym przepisie (art. 41 ustawy o pomocy społecznej) uzasadniający przyznanie specjalnego zasiłku celowego ma miejsce wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Należą do nich zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Oznacza to, że art. 41 u.p.s. nie może w żadnym razie prowadzić do powstania sytuacji, w której wnioskodawca uczyni z pomocy społecznej swoje stałe źródło utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 u.p.s. zasadą pomocniczości". Odnosząc zaś te uwagi do sprawy skarżącego podniesiono, że "wskazywana przez skarżącego jego sytuacja materialna i zdrowotna oraz konieczność korzystania z rehabilitacji i ponoszenia kosztów dojazdów na tę rehabilitację do gabinetu rehabilitacyjnego w Łomży nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 41 u.p.s." Reasumując powyższe, tj. całokształt materiału dowodowego oraz uzasadnienia decyzji organów obu instancji, nie można podzielić zarzutów skargi jakoby organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zdaniem Sądu niezasadne są także zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia Konstytucji RP. Skarżący nie wykazuje bowiem, na czym miałoby polegać dyskryminowanie jego osoby przez organy orzekające w sprawie. Pozostałe podniesione w skardze zarzuty także okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały należycie zinterpretowane i użyte. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.