II SA/Bk 349/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Z.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. Inwestor – E. W. Sp. z o. o. z siedziba w Ł. w dniu 16 sierpnia 2013 r. skierował do Wójta Gminy F. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej składającej się z zespołu kolektorów słonecznych (paneli fotowoltaicznych) wraz z infrastrukturą techniczną o mocy do 3,5 MW na działkach [...], [...], [...] - obręb 05 (F.), gm. F., pow. S. o łącznej powierzchni 7,8527 ha. Do wniosku dołączone zostały poświadczone za zgodność z oryginałem upoważnienia do działania w imieniu inwestora, karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z poświadczoną za zgodność z oryginałem przez asystenta projektanta kserokopią kopii mapy ewidencyjnej gruntów i budynków w skali 1:5000 obejmującej Obręb F. w Gminie F., na której kolorem żółtym oznaczone zostały numery działek wymienionych we wniosku inwestora. Rozpatrując wniosek organ I instancji w dniu 23 sierpnia 2013 r. wystosował dwa pisma - do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. Wydział Spraw Terenowych w S. W pismach tych zawarta została prośba o wyrażenie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na to pismo Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. w dniu [...] września 2013 r. wydał postanowienie, w którym wyraził opinię, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uzasadniając swoje stanowisko organ ochrony środowiska przeanalizował przedmiotowe przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego lokalizację, parametry, przeznaczenie gruntów, na których ma być lokalizowane oraz ich otoczenie. Określił także jakie zagrożenia dla środowiska powstać mogą na etapie jego montażu oraz funkcjonowania i wskazał że inwestycja zlokalizowana będzie poza granicami obszarów objętych ochroną prawną na podstawie ustawy o ochronie przyrody, a najbliżej położony obszar Natura 2000 to projektowany specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 "Dolina Górnej Rospudy" - kod obszaru PLH200022, zatwierdzony Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 10.01.2011 r. w sprawie przyjęcia, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, czwartego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na kontynentalny region biogeograficzny, którego granice oddalone są od terenu przedsięwzięcia o ok. 1,5 km w kierunku zachodnim. W związku z tym uznano, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000 w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony zostały wyznaczone i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Podsumowując, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że planowana inwestycja, zarówno w fazie jej realizacji, jak i eksploatacji nie spowoduje negatywnych skutków w środowisku, a ewentualne uciążliwości zamkną się w granicach działek, na których będzie realizowana. Organ opiniujący podniósł, że nie wykazano przy tym powiązań inwestycji planowanej z innymi przedsięwzięciami, kumulowania się oddziaływań, wykorzystania zasobów naturalnych i ryzyka poważnej awarii oraz transgranicznego oddziaływania, oraz że planowane przedsięwzięcie nie będzie lokalizowane w obszarze wodno-błotnym, górskim lub leśnym, wybrzeży, w obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości środowiska albo obszarze mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, co uzasadnia odstąpienie od obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Odmienne stanowisko wyraził natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., który w opinii z dnia [...] sierpnia 2013 r. stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko i sporządzić raport o jego oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie ze szczególnym uwzględnieniem wpływu na życie i zdrowie ludzi. Uzasadniając swoją opinię organ stwierdził, że tak znaczny teren objęty inwestycją spowoduje zmiany w zagospodarowaniu terenów przyległych, ograniczy rozbudowę bądź budowę siedlisk rolniczych. Pogorszeniu ulegną także warunki krajobrazowo-tury styczne i wystąpić może tzw. syndrom odbitego światła, jak też okresowe uciążliwości związane z konserwacją paneli słonecznych. W konsekwencji organ I instancji postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko określając zakres raportu i wskazując elementy wymagające szczególnej analizy. Na skutek zażalenia złożonego przez inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. uchyliło ww. postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę na wady formalne wniosku złożonego przez inwestora, a także wątpliwości dotyczące konieczności nakładania na inwestora obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zwłaszcza w zakresie wskazanym w postanowieniu organu I instancji. Zdaniem Kolegium, że stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji nie zostało dostatecznie wyjaśnione, co uznano za naruszenie art. 107 § 3 Kpa. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez dołączenie odpowiedniej kopii mapy obejmującej teren przewidziany pod realizację inwestycji. Ustosunkował się również do pisma Z. G., w którym wyraziła ona swój sprzeciw wobec planowanej budowy farmy fotowoltaicznej. Następnie w dniu [...] października 2013 r. organ wydał postanowienie w którym ponownie określił, że zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia ma być zgodny z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) z zastrzeżeniem, że szczególnie uwzględnić należy jego wpływ na uwarunkowania zdrowotne i higieniczne, a szczegółową analiza w raporcie należy objąć: 1. Wpływ elektrowni fotowoltaicznej na dyskomfort warunków życia ludzi - odległość umiejscowienia paneli od granicy przyległych działek i grunty użytkowane rolniczo z istniejącą w sąsiedztwie rozproszoną zabudową zagrodową; 2. Czy realizacja inwestycji i dalsze funkcjonowanie tego obiektu nie pogorszy warunków krajobrazowo - turystycznych - bytowania, dojazdu i wypoczynku okolicznym mieszkańcom oraz przybywających na wypoczynek; 3. Czy objecie inwestycją znacznego terenu nie wpłynie ujemnie na całokształt ukształtowania terenu, czy nie ograniczy rozbudowy i budowy siedlisk rolniczych oraz zagospodarowania terenów przyległych, możliwość zaburzenia ekorozwoju przyległego gospodarstwa ekologicznego, utworzony przez umiejscowienie tak dużej ilości paneli fotowoltaicznych, czy zacienienie na przylegającej do inwestycji części gruntów, nie spowoduje braku dostępu promieni słonecznych do gruntów, a tym samym zuboży i zmniejszy ilość plonów; 4. Funkcjonowanie tegoż przedsięwzięcia i emisja zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego i gruntu konsekwencją sezonowego mycia i czyszczenia oraz konserwacji paneli, czego następstwem będzie wsiąkanie brudnej wody w grunt; 5. Możliwość wystąpienia syndromu odbitego światła i wynikające z tego konsekwencje. W uzasadnieniu organ I instancji ponownie określił charakter planowanego przedsięwzięcia, jak też przedstawił przebieg i wyniki postępowania uzgodnieniowego. Wyjaśnił, że w związku z realizacją zamierzenia inwestycyjnego wyłączeniu z wszelkich upraw podlegać będzie znaczny obszar, możliwe jest wystąpienie zacienienia na znacznej powierzchni do niego przyległej oraz słabszy przyrost i przypuszczalne zubożenie plonów. Ponadto nie ma możliwości utworzenia w tym obszarze strefy ochronnej poprzez dokonanie nowych zasadzeń drzew oddzielających obszar planowanej inwestycji. Zdaniem organu I instancji budowa farmy fotowoltaicznej może powodować pogorszenie się warunków życia w istniejącej w sąsiedztwie rozproszonej zabudowie zagrodowej, a w przyszłości ograniczenie bądź budowy siedlisk rolniczych, a także szkodliwy wpływ na siedliska ptaków w trawach i krzakach oraz rosnących drzewach, a w rezultacie utratę wielu cennych siedlisk naturalnych, a także zmianę warunków krajobrazowo turystycznych oraz warunków bytowania i wypoczynku, możliwe jest też wystąpienie tzw. "syndromu odbitego światła", a także uciążliwości związane z konserwacją i sezonowym myciem paneli. Na skutek zażalenia złożonego przez inwestora SKO postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. ponownie uchyliło zaskarżone postanowienie i stwierdziło brak obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ odwoławczy podał, że dla tego rodzaju przedsięwzięcia obowiązek przeprowadzenia jego oceny oddziaływania na środowisko stwierdza się po uprzednim uzyskaniu stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Po przeanalizowaniu rozbieżnych opinii wyrażonych w tym przedmiocie Kolegium stanęło na stanowisku, że przychylić się należy do opinii Dyrektora Ochrony Środowiska, który stwierdził, że nie ma obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Takie stanowisko organu odwoławczego wynikało przede wszystkim z faktu, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ wyspecjalizowany w sprawach dotyczących wpływu na środowisko i jego ochrony zaprezentował ocenę bardziej rzetelną niż Inspektor Sanitarny, który z kolei w swojej opinii poruszył kwestie pozostające praktycznie poza jego obszarem kompetencji. Mając na uwadze, że dla przedmiotowego nie stwierdzono konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, organ I instancji pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. zawiadomił strony postępowania, że został zgromadzony materiał dowodowy w tej sprawie. Jednocześnie stronom wskazany został termin w jakim miały możliwość zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami oraz zgłaszania ewentualnych żądań. Z przysługującego uprawnienia skorzystała Z. G., która w piśmie z dnia 20 grudnia 2013 r. wyraziła swój sprzeciw w sprawie budowy elektrowni fotowoltaicznej. Wskazała, że nie była na żadnym spotkaniu z inwestorem, a jako właścicielka nieruchomości bezpośrednio graniczącej z działką, na której realizowana ma by planowana inwestycja obawia się, że budowa elektrowni fotowoltaicznej spowoduje zacienienie jej gruntu poprzez "odbicie światła". Dodała też, że tak duża ilość paneli fotowoltaicznych o znacznej mocy rozmieszczona ma być zbyt blisko jej nieruchomości. Autorka pisma uważa, że może wpłynąć to na ograniczenie planowanej zabudowy zagrodowej na jej działce i w przyszłości zaburzenia ekorozwoju. Następnie, w dniu [...] grudnia 2013 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...], w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ podał, że przedsięwzięcie składać się będzie z zespołu paneli fotowoltaicznych wolnostojących do 18.845 szt., inwentorów do 196 szt. oraz jednej stacji transformatorowej. Planuje się jego podłączenie do sieci dystrybucyjnej poprzez istniejącą linię energetyczną przechodzącą przez nieruchomość. Teren działek i jego otoczenie wykorzystywane i użytkowane jest rolniczo z rozproszoną zabudową zagrodową nie przewiduje się jego niwelacji oraz wycinki drzew przy realizacji inwestycji. Odnosząc się do uwarunkowań wynikających z art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ustalono, że inwestycja ta obejmowała będzie budowę farmy fotowoltaicznej o mocy 3,5 MW wraz z infrastrukturą techniczną i zlokalizowana będzie na niezabudowanych działkach o nr geod. 745, 746, 747, których łączna powierzchnia to 7,8527 ha podczas gdy przewidywana powierzchnia pod zabudowę panelami fotowoltaicznymi wyniesie ok. 3 ha. Nie wykazano przy tym powiązań z innymi przedsięwzięciami, kumulowania się oddziaływań, wykorzystania zasobów naturalnych i ryzyka awarii. Na etapie montażu planowanego przedsięwzięcia będą wykorzystywane niewielkie ilości surowców, materiałów, paliw i energii oraz niewielkie ilości wody. Na tym etapie przewiduje się również wystąpienie nieznacznej emisji hałasu i spalin do powietrza. Uciążliwości te ustąpią jednak z chwilą zakończenia prac montażowych. Planowana elektrownia będzie pracowała bezobsługowo, nie wymaga budowy zaplecza socjalnego, ani infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. Elektrownia nie będzie źródłem hałasu i zanieczyszczeń emitowanych do środowiska. Niewielkie odpady związane z utrzymaniem i funkcjonowaniem urządzeń technicznych będą przekazywane specjalistycznym firmom posiadającym stosowne pozwolenia. Odnosząc się do wymogów określonych w art. 63 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy ustalono, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie poza granicami obszarów objętych ochroną prawną na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Najbliżej położony obszar Natura 2000 to projektowany dopiero specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 "Dolina Górnej Rospudy" - kod PLH200022, zatwierdzony Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 10.01.2011 r. w sprawie przyjęcia na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG czwartego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na kontynentalny region biogeograficzny, którego granice oddalone są od terenu przedsięwzięcia o ok. 1,5 km w kierunku zachodnim. Przedsięwzięcie to nie będzie lokalizowane na obszarze wodno-błotnym, wybrzeży, górskim lub leśnym, w obszarze, na którym standardy środowiska zostały przekroczone i obszarze mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne. Rozpatrywane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000 w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony zostały wyznaczone i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar natura 2000. Inwestycja ta nie spowoduje również transgranicznego oddziaływania, teren przeznaczony pod inwestycję nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od tej decyzji wniosła Z. G. i zarzuciła że organ I instancji odstąpił od możliwości wyegzekwowania przedstawienia oceny oddziaływania na środowisko, na którą składa się m.in. sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Odwołująca się podniosła, że wprawdzie mocą § 3 pkt 52 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. inwestycje obejmujące farmy fotowoltaiczne zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wobec tego przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest fakultatywne, ale ostatecznie o konieczności przeprowadzenia takiej oceny decyduje organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej. Zdaniem odwołującej się organ mając taką możliwość powinien był wręcz domagać się takiego raportu przed wydaniem decyzji środowiskowej, zwłaszcza, że w opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego w S. taka ocena powinna być przeprowadzona w pełnym zakresie przewidzianym w art. 66 ust. 1 ustawy ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, pogorszenie warunków krajobrazowo - turystycznych i wypoczynku mieszkańców, ograniczenie możliwości zabudowy, emisji zanieczyszczeń oraz wpływu na siedliska ptaków. Wątpliwości odwołującej się wzbudza opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - przede wszystkim użyte w niej sformułowanie, że lokalizacja planowanej inwestycji "zdaje się" wykluczać możliwość jakiegokolwiek jej oddziaływania na obszar Natura 2000. Podniosła, że S. jest uznawana za region o wysokich walorach przyrodniczych i krajobrazowych, czego dowodem jest powołanie wielu form ochrony. Odwołująca się podniosła, że nawet zdaniem inwestora mogą wystąpić uszkodzenia systemów korzeniowych drzew lub krzewów, a więc jest to znaczna ingerencja i naruszenia systemu biologicznego ziemi. Z przedłożonej przez niego informacji wynika, że wykonywane będą wykopy i nasypy lecz nie określa się ich wielkości. Ponadto na niemytych panelach osiadają drobinki kurzu, co powoduje tzw. syndrom odbitego światła. Elementy te nie zostały wzięte pod uwagę jak również to, że działka nr [...] sąsiadująca z działkami, na których jest planowana inwestycja jest działką rolną ekologiczną na której zgodnie z wymogami ekologii co roku pozostawia się 30% powierzchni nieskoszonej trawy, aby zapewnić prawidłowy ekosystem i wylęg ptasich piskląt. Przedmiotowa inwestycja przyczynić się może do zaniku siedlisk, ponadto prawdopodobne jest, że istnieje negatywny wpływ inwestycji na lot ptaków -migrujące ptaki mogą mylić instalację z taflą wody i próbować na niej wylądować. Zagrożeniem dla środowiska są również uszkodzone panele, w których ponad wszelką wątpliwość znajdują się substancje toksyczne. W ocenie odwołującej się, organ nie wziął pod uwagę potrzeby konsultacji z mieszkańcami miejscowości, w której ma budowana inwestycja, w tym jej głosu, której działka graniczy bezpośrednio z nieruchomościami, na których planowana jest inwestycja i która nie wyraża zgody na jej realizację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I –instancyjne. W uzasadnieniu podano, że przedsięwzięcie, którego dotyczy postępowanie w przedmiotowej sprawie, zgodnie z wnioskiem inwestora polegać ma na budowie farmy fotowoltaicznej składającej się z zespołu kolektorów słonecznych (paneli fotowoltaicznych), wraz z infrastrukturą techniczną o mocy do I 3,5 MW, na działkach nr [...], [...], [...] - obręb 05 (F.), gm. F., pow. S. (łączna powierzchnia 7,8527 ha). Nieruchomości te nie są objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji tego przedsięwzięcia inwestor dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia, potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię mapy (uzupełnioną na dalszym etapie postępowania o właściwą kopię mapy) obejmującą przewidywany teren, na którym realizowana będzie inwestycja oraz teren, na który będzie ona oddziaływała, wypis z rejestru gruntów dot. nieruchomości, na których będzie realizowana inwestycja oraz wykaz właścicieli i władających gruntami obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, czyli dokumenty, które zgodnie z art. 74 ustawy, winny zostać złożone wraz z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Kolegium inwestor prawidłowo zakwalifikował przedsięwzięcie do grupy mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zauważyć należy bowiem, że w § 3 pkt 52 lit b rozporządzenia (w brzmieniu nadanym mu § 1 pkt 2 lit a tir. 12 rozporządzenia z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2013.817)) ustawodawca jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienił zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, obszary Natura 2000, użytki ekologiczne, zespoły przyrodniczo-krajobrazowe), lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 3 tej ustawy. Przy czym przez powierzchnię zabudowy, w tym przypadku, rozumieć należy powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Jeżeli realizacja tego rodzaju zabudowy odbywać się ma w obrębie ww. obszarów objętych ochroną uznana zostaje za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli powierzchnia terenu zajęta pod jej realizację i podlegająca przekształceniu będzie nie mniejsza niż 0,5 ha (§ 3 pkt 52 lit. a). Planowana przez inwestora zabudowa systemami fotowoltaicznymi zrealizowana ma być na działkach nr [...], [...] i [...] w miejscowości F., których łączna powierzchnia wynosi 7,8527 ha, przy czym sama zabudowa zajmować ma powierzchnię jedynie ok. 3 ha. Działki te znajdują się poza obszarami parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu, obszarów Natura 2000, użytków ekologicznych, zespołów przyrodniczo-krajobrazowych oraz poza otulinami parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, zatem inwestycja ta wypełnia warunki określone w § 3 pkt 52 lit b ww. rozporządzenia. W ocenie Kolegium ustalenie to determinowało dalszy tok postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ dla omówionej inwestycji, jako mogącej jedynie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie istnieje obligatoryjny wymóg przeprowadzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. Natomiast organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej, zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, ma za zadanie stwierdzić czy ewentualnie zachodzi konieczność przeprowadzenia takiej oceny, wydając postanowienie w tym przedmiocie. Realizując ten ustawowy obowiązek Wójt Gminy F. pismami z dnia 23 sierpnia 2013 r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz Wydziału Spraw Terenowych I w S. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Było to konieczne z tego względu, że wdanie postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, możliwe jest po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz organu państwowej inspekcji sanitarnej (jeżeli postępowanie dotyczy przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13 i 15-17). W odpowiedzi organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzyskał dwa odmienne stanowiska organów opiniujących - Naczelnik Wydziału Spraw Terenowych I w S., działający z upoważnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. w postanowieniu z dnia [...] września 2013 r. stwierdził bowiem, że dla przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. w opinii z dnia [...] sierpnia 2013 r. stwierdził, że dla wspomnianego przedsięwzięcia należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko i sporządzić dla niej raport o oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie ze szczególnym uwzględnieniem wpływu na zdrowie i życie ludzi. Kolegium podało, że w art. 64 ust. 1 zastrzega się, że postanowienie o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisku wydaje się po zasięgnięciu opinii wymienionych w jego pkt 1 i 2 organów. Ponieważ w tym przypadku stanowisko organów współdziałających z organem prowadzącym postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej wyrażane jest w formie opinii przyjmuje się, że organ główny nie jest tym stanowiskiem związany. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje pogląd, że opinia jest najsłabszą formą współdziałania organów administracji (wyrok WSA w Kielcach z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 523/09), dlatego też organ główny - w tym wypadku Wójt Gminy F. - zachowuje swobodę oceny opinii wyrażonych przez organy współdziałające i w związku z tym, gdy organy te zaprezentują stanowiska sprzeczne, organ główny może przychylić się do jednego z nich. W sprawie niniejszej mocą ostatecznego postanowienia SKO z dnia [...] grudnia 2013 r. nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium podało, że brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko skutkuje tym, że następnym etapem postępowania jest już w zasadzie wydanie decyzji, w której zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy stwierdza się brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Pewne wymogi określone w ustawie dotyczą już tylko samej decyzji kończącej postępowanie. Przede wszystkim, zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy, do decyzji tej, jako załącznik, dołączyć należy charakterystykę inwestycji (jest to jednak element wymagany również w przypadku decyzji poprzedzonych przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, w art. 84 ust. 2 ustawy ustawodawca wskazuje bowiem, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem tak do decyzji wydanych po przeprowadzeniu oceny jak i tych wydanych z pominięciem tej procedury). Elementem, który powinien być zawarty w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest, zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy uzasadnienie. Uzasadnienie to, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy, gdy nie była przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, poza wymogami przewidzianymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, powinno zawierać - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium decyzja organu I instancji poza elementami przewidzianymi w K.p.a. zawiera też informacje o uwarunkowaniach wynikających z art. 63 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy wziętych pod uwagę przy stwierdzeniu braku obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Informacje wskazywane w uzasadnieniu decyzji przez organ odnośnie uwarunkowań wynikających z art. 63 ust. 1 ustawy stanowią w zasadzie powtórzenie ustaleń poczynionych w tym przedmiocie przez Naczelnika Wydziału Spraw Terenowych I działającego z upoważnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i zawartych w postanowieniu opiniującym z dnia 2 września 2013 r. Działanie takie wydaje się być w pełni prawidłowe, ponieważ wskazane przez organ opiniujący okoliczności w całości uwzględniło Kolegium uznając, iż dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej nie zachodzi konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Do decyzji organu pierwszej instancji ponadto dołączona została karta informacyjna przedsięwzięcia, czym organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 84 ust. 2 ustawy. Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołania dotyczących niesłusznego odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz niezagwarantowania możliwości udziału społeczeństwa. Wskazano, że mając na uwadze charakter planowanego przedsięwzięcia, Kolegium nie podzieliło stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W ocenie Kolegium wytwarzanie energii elektrycznej przy pomocy paneli fotowoltaicznych wydaje się być formą najmniej uciążliwą dla środowiska naturalnego, czy zdrowia i samopoczucia ludzi spośród wszystkich istniejących alternatywnych źródeł energii (tj. elektrownie wiatrowe czy biogazownie). Pozyskiwanie energii elektrycznej z paneli fotowoltaicznych nie powoduje powstawania żadnych zanieczyszczeń i nie wiąże się z emisją hałasu czy odczuwalnym działaniem ruchomych elementów instalacji, wyklucza to możliwość negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na prowadzone przez Z. G. gospodarstwo ekologiczne. Jej twierdzenie o szkodliwym wpływie planowanej inwestycji na należącą do niej działkę zdają się być tym bardziej nieuzasadnione, że powierzchnia nieruchomości, na których realizowana ma być inwestycja wynosi ok. 8 ha, zaś powierzchnia podlegająca przekształceniom, na której realizowana ma być inwestycja wynosi jedynie ok. 3 ha. Trudno jest też przychylić się do twierdzeń dotyczących potencjalnego negatywnego wpływu inwestycji na siedliska ptaków w sytuacji gdy w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska brak jest jakichkolwiek informacji o występowaniu takich siedlisk w obszarze objętym wnioskiem. Dodatkowo Kolegium podało, że sygnalizowane przez odwołującą się zagrożenia wynikające z występowaniem zjawiska tzw. "odbitego światła", czy ryzyka pomylenia powierzchni paneli fotowoltaicznych z taflą zbiornika wodnego przez przelatujące ptaki mogą być potraktowane jedynie jako przypuszczenia - teoretyczne rozważania, nie znajdują one poparcia w prowadzonych obserwacjach, czy profesjonalnych ekspertyzach. Odnośnie zarzut nieuwzględnienia społeczeństwa w podejmowaniu decyzji wyjaśniono, że szczególny obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, wynika z art. 79 ust. 1 ustawy, dotyczy on jednak wyłącznie postępowania obejmującego przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Jednakże nawet wówczas zapewnienie społeczeństwu możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu nie może być utożsamiane z przyznaniem społeczeństwu głosu decydującego o możliwości wydania decyzji środowiskowej, czy tym bardziej możliwości realizacji określonej inwestycji. W postępowaniu prowadzonym w przedmiotowej sprawie skarżąca uczestniczyła na prawach strony i w związku z tym zagwarantowano jej możliwość udziału w toczącym się postępowaniu chociażby poprzez informowanie jej przez organ o podejmowanych czynnościach, czy o możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Ostatecznie skorzystała ona z możliwości zaskarżenia decyzji kończącej postępowanie pierwszoinstancyjne, dlatego też nie sposób jest przyjąć, iż nie zagwarantowano jej udziału w prowadzonym postępowaniu. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożyła Z. G. i zarzuciła dowolne przyjęcie, że: - dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej nie zachodzi konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, w związku z powyższym Wójt Gminy powinien odstąpić od możliwości wyegzekwowania przez inwestora oceny oddziaływania na środowisko, na którą składa się m.in. sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; - budowa inwestycji nie wpływa negatywnie na nieruchomości sąsiednie, pogorszenie warunków krajobrazowo - turystycznych, wypoczynku mieszkańców, nie ogranicza możliwości zabudowy, emisji zanieczyszczeń oraz wpływu na siedliska ptaków; - budowa inwestycji nie wpływa negatywnie na rozwój gospodarstwa ekologicznego położonego w sąsiedztwie działki, na której jest planowana inwestycja; - informowanie osoby skarżącej przez organ o podejmowanych czynnościach jest uznawane za równoznaczne z udziałem społeczeństwa w podejmowaniu decyzji. Wskazując na powyższe naruszenia wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia i zwrotu na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że organ II instancji wydając skarżone rozstrzygnięcie wziął pod uwagę jedynie opinię wydaną przez Naczelnika Wydziału Spraw Terenowych I działającego z upoważnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i nie podzielił stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. Podniosła, że opinie tych organów są zasadniczo rozbieżne - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej nie wymaga się przeprowadzenia oceny jej oddziaływania na środowisko, zaś Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał, iż przeprowadzenie takiej oceny jest konieczne, a raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzony powinien być w pełnym zakresie ze szczególnym uwzględnieniem jej wpływu na życie i zdrowie ludzi. Przy czym, jej zdaniem, opinia wydana przez RDOŚ może wzbudzać wątpliwości głównie poprzez to, że użyto w niej sformułowanie, iż oddalenie planowanej inwestycji o 1,5 km od projektowanego obszaru Natura 2000 zdaje się wykluczać jakiekolwiek jej oddziaływanie na ten obszar. Jako, że stanowisko to nie jest jednoznaczne, zdaniem skarżącej, Kolegium powinno było zachować ostrożność przy wydawaniu wszelkiego rodzaju decyzji i pozwoleń. Wskazała, że wcześniej Wójt dwukrotnie wydawał postanowienie, w którym stwierdził, że dla planowanej inwestycji zachodzi konieczność sporządzenia raportu o jej oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie. Postanowienia te zostały jednak uchylone przez SKO, co zdaniem skarżącej było działaniem bezprawnym, bowiem jej zdaniem o konieczności przeprowadzenia oceny decydować może tylko organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej w drodze postanowienia. Skarżąca nie zgodziła się też z twierdzeniami organu odwoławczego o braku negatywnego wpływu planowanej inwestycji na rozwój gospodarstwa ekologicznego oraz grunty sąsiednie i środowisko. Jej zdaniem (co podnosiła już na etapie postępowania odwoławczego), zajęcie pod inwestycję obszaru ok. 8 ha spowoduje, że ograniczona zostanie możliwość budowy nowych siedlisk na działkach sąsiednich, zaburzony zostanie też naturalny ekosystem działki ekologicznej, a sama inwestycja może negatywnie oddziaływać na migrujące ptaki i ich istniejące siedliska. Istotnym zagrożeniem jest też substancje toksyczne znajdujące się w panelach oraz możliwość ich wycieku w przypadku uszkodzenia paneli. Dodatkowo, zdaniem skarżącej, realizacja tego rodzaju inwestycji, która nie ma znaczenia dla społeczeństwa wymaga uwzględnienia stanowiska lokalnej społeczności, podczas gdy jej głos sprzeciwu w najmniejszym stopniu nie został wzięty pod uwagę. Co więcej, z uwagi na możliwość wystąpienia jej negatywnego oddziaływania chociażby poprzez występowanie syndromu tzw. "odbitego światła" sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, wydaje się być - jej zdaniem - konieczne i uzasadnione. W końcowej części uzasadnienia skarżąca wskazała, że organy administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego powinny stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powinny też prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa i podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W ocenie skarżącej Kolegium uchybiło tym podstawowym zasadom dokonując dowolnych ustaleń, że planowana inwestycja nie będzie wywierała negatywnego wpływu na środowisko i arbitralnie odstąpiło od wyegzekwowania od inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko tej inwestycji. Zdaniem skarżącej, organ mając możliwość nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien był z takiej możliwości skorzystać i nałożyć ten obowiązek szczególnie ze względu na duże rozmiary inwestycji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., póz. 270 - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie Dz. U. z 2013 r. poz. 1235) zwanej dalej u.o.ś., zgodnie z którą uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części -wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r., nr 243, póz. 1623 ze zm.), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy). Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 ustawy odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Artykuł 63 ust. 1 wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. Stosownie zaś do art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno - błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Stosownie do treści ust. 2 powyższego unormowania, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie wydane na podstawie art. 63 ust. 2 u.o.ś. (tj. o braku potrzeby sporządzania raportu) jest postanowieniem wydanym w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej i nie przysługuje na nie zażalenie. Zaprezentowane stanowisko w zakresie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie wydane w oparciu o przepis art. 63 ust. 2 ustawy uznać należy za przeważające w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2010 r. – IV SA/Wa 53/10; postanowienie WSA w Kielcach z dnia 26 stycznia 2012 r. – II SA/Ke 3/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 września 2009 r. – II SA/Bk 372/09, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 23 marca 2010 r. – II SA/Gd 104/10). To stanowisko podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, odnoszącej się do postanowienia SKO w S. z dnia [...] grudnia 2013 r.,, mocą którego uchylono postanowienie Wójta Gminy F. nakazującego sporządzenie raportu i orzeczono o braku tego obowiązku dla przedsięwzięcia w postaci budowy farmy fotowoltaicznej na działkach położonych w obrębie F. o nr geodez. [...], [...], [...]. Niedopuszczalność zażalenia oznacza, zdaniem Sądu, że w tej sprawie nie było zaskarżalne do sądu administracyjnego postanowienie SKO w S. z dnia [...] grudnia 2013 r. (nie zostało zresztą zaskarżone pomimo błędnego pouczenia), zaś Sąd orzekający ma obowiązek odnieść się do jego treści, kontrolując decyzję środowiskową. Należy wspomnieć, że farmy folowoltaiczne są zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o czym stanowi § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 2013, poz. 1397), które, w brzmieniu obowiązującym od 1 sierpnia 2013 r., stanowi następująco: 1. zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi lub magazynowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejsza niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 – 5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 – 3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt sprawy niniejszej, Sąd nie stwierdził by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawne. Organy, obydwu instancji, stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania farmy fotowoltaicznej na środowisko, prawidłowo oceniły przesłanki wynikające z art. 63 ust. 1 u.o.ś. w oparciu o materiał dowodowy a zwłaszcza o załączoną do wniosku inwestora (14.08.2013 r.) kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz opinię organów współdziałających. Należy wskazać, że opinie organów współdziałających nie mają charakteru wiążącego i podlegają swobodnej ocenie organu wydającego postanowienie czy decyzję o braku potrzeby sporządzenia raportu dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko (vide: wyrok WSA w Kielcach z 5.11.2009 r. – II SA/Ke 523/09). SKO w S. słusznie przyznało prymat opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. wyrażonej w postanowieniu z dnia [...] września 2013 r. nad opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] sierpnia 2013 r., który stwierdził potrzebę sporządzania oceny oddziaływania na środowisko w pełnym zakresie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska dokonał szczegółowej analizy charakteru inwestycji, jej lokalizacji i ewentualnego wpływu na środowisko naturalne, dochodząc do słusznego wniosku braku potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Za takim stanowiskiem przemawiały następujące elementy: Lokalizacja na obszarach nie objętych prawną ochroną przyrody, odległość 1,5 km od obszaru Natura 2000 "Dolina Górnej Rospudy", co nie wpłynie negatywnie na siedliska fauny i flory tego obszaru. Nadto planowana elektrownia fotowoltaiczna, poza krótkim okresem montażu, nie będzie źródłem hałasu, immisji spalin do powietrza. Będzie bezosobowa, bez zaplecza socjalnego, bez infrastruktury wodno – kanalizacyjnej. W trakcie użytkowania nie będą powstawać odpady z wyjątkiem niewielkich ilości związanych z funkcjonowaniem urządzeń technicznych (będą przekazywane firmie specjalistycznej w celu utylizacji). Planowane przedsięwzięcie wyklucza wykorzystanie zasobów naturalnych, ryzyko poważnej awarii. Nie będzie użytkowane w obszarach wodno – błotnych, górskich, leśnych,, mających znaczenie historyczne, kulturowe czy archeologiczne. Nie wystąpi także kumulacja oddziaływań z innymi przedsięwzięciami, które nie występują w planowanym obszarze. Poza opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi ważne źródło informacji charakteryzujące przedsięwzięcie. Inwestor wskazał tam rozwiązania w zakresie ochrony elementów środowiska, które mogą zostać naruszone. I tak, aby zapobiec uszkodzeniu systemów korzeniowych drzew i krzewów (które nie będą wycinane) planuje się wykonywanie prac ręcznych oraz bieżące osłanianie korzeni matami ze słomy lub geowłókniny. Gleba i humus powstałe z wykopów, zostaną rozplantowane celem zachowania naturalnego ukształtowania terenu. Nie będą wykorzystane żadne zewnętrzne materiały, surowce ani paliwa, mające znaczenie dla ingerencji w środowisko. Natomiast, nie jest przekonujące uzasadnienie opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] sierpnia 2013 r., który posiada kompetencje do wypowiedzenia się względem wymagań higieniczno-zdrowotnych, a nie usytuowania inwestycji (co też sam akcentuje w końcowym akapicie opinii). Tymczasem twierdzenia tego organu, iż inwestycja spowoduje zmiany w zagospodarowaniu terenów przyległych, ograniczy budowę siedlisk rolnych, pogorszy warunki krajobrazowo-turystyczne, może spowodować syndrom odbitego światła, będzie uciążliwa w związku z myciem i konserwacją paneli słonecznych – nie zostały poparte jakimikolwiek przekonującymi argumentami. Rację ma Kolegium podkreślając, że w w/w zakresie wiedzę specjalistyczną posiada Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, który żadnego negatywnego wpływu oddziaływania inwestycji na środowisko nie zauważył, sporządzając postanowienie z dnia [...] września 2013 r. Ustosunkowując się do zarzutów skargi p. Z. G. Sąd uznał je za niezasadne z następujących względów: Działka skarżącej o nr geodez. [...], pow. 2,9 ha jest użytkowana rolniczo, stanowi ekologiczną uprawę roślin (jak twierdzi skarżąca). Pomimo położenia jej po granicy z działką inwestora o nr [...], trudno dopatrzeć się jakiegokolwiek negatywnego wpływu przyszłej inwestycji na teren tejże działki, co mogłoby spowodować zaniechanie dalszego jej użytkowania w dotychczasowej formie. Należy wskazać, że przedłożone przez skarżącą na rozprawie sądowej stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r. (k. 46) niczego nowego do sprawy nie wnosi i nie jest aktualne, bowiem (jak wyżej Sąd wskazał) od 1 sierpnia 2013 r. obowiązuje zmienione rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdzie została wprost wymieniona "zabudowa systemami fotowoltaicznymi" w § 3 ust. 1 pkt 52. Oznacza to, iż taka inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowiska,, a więc ocena jej oddziaływania na środowisko (sporządzenie raportu) nie jest obligatoryjna i zależy od organu, wydającego decyzję środowiskową. Jeżeli uprawy skarżącej na działce nr [...] są uprawami ekologicznymi (wymagającymi ochrony w świetle art. 6 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o ochronie przyrody), to brak oceny oddziaływania na środowisko spornej inwestycji na działkach sąsiednich nie oznacza negatywnej ingerencji w interes faktyczny skarżącej ponieważ inwestycja ta, jak wynika ze stanowiska organów zaaprobowanego przez Sąd, nie będzie oddziaływać destrukcyjnie na środowisko, a tym bardziej na uprawy rolne przy braku immisji gazów, spalin i jakichkolwiek ścieków do gleby. Pomimo znacznej powierzchni inwestycji tj. całkowitego obszaru ok 8 ha a części zabudowanej panelami – ok 3 ha, to nie zmienia ten aspekt charakteru braku szkodliwości środowiskowej. Przy tym, należy zauważyć, nie podnosi się przesłanki jakiegokolwiek promieniowania, które tu nie występuje. Nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi, że organ przyjął dowolnie, iż teren inwestycji znajduje się poza obszarem chronionym. Nie jest, bowiem, kwestią sporną, iż obszar Natura 2000 znajduje się od tego miejsca w odległości ok. 1,5 km. Natomiast twierdzenia skarżącej, że teren w okresie wiosennym jest podmokły, stanowi sezonowo miejsce rozmnażania żab, przebywania saren, żurawi, zajęcy czy bobrów – nie znalazło potwierdzenia w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, którego stanowisko, jako organu kompetentnego w tego rodzaju sprawach, organy słusznie przyjęły, za wiarygodne. Skarżąca nie przedstawiła żadnej kontropinii innej kompetentnej jednostki na poparcie swoich wywodów. Rozważania skarżącej należało uznać za zbyt rozbudowane i ogólnikowe, nie znajdujące odzwierciedlenia w przepisach prawnych. Syndrom tzw. odbitego światła, mogący szkodzić migrującym ptakom – nie był ( w szczególności) przedmiotem rozważań Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wiadomym jest Sądowi, że istnieją materiały zabezpieczające przed tego rodzaju efektem, co w przypadku dalszych etapów postępowań (warunki zabudowy, pozwolenie na budowę) powinno być brane pod uwagę. Wbrew twierdzeniom skarżącej, pozostałe zarzuty skargi były przedmiotem rozważań organów podczas analizy braku negatywnego oddziaływania przyszłej inwestycji na środowisko. W tym zakresie mieszczą się podnoszone przez Skarżącą kwestie: emisji zanieczyszczeń do powietrza, spalin, gazów i oparów na etapie budowy oraz zanieczyszczenia wód podziemnych i powierzchniowych. Stwierdzono, bowiem, brak emisji do powietrza i gleby, brak awaryjności inwestycji, a na etapie budowy- minimalne zanieczyszczenie technologiczne, które będzie systematycznie usuwane. Stąd też trudno zgodzić się z zarzutem skargi, że inwestycja zaburzy ekosystem jej działki ekologicznej. Organy ustaliły również, ze lokalizacja farmy fotowoltaicznej jest planowana w obszarze niezamieszkanym, w okolicy rozproszonej zabudowy, gdzie pierwszy budynek znajduje się w odległości ok. 200 metrów. Utrudnienia zagospodarowania terenów przyległych do inwestycji jakąś zabudową bądź też pogorszenie warunków krajobrazowo – turystycznych stanowi, zdaniem Sądu, o czysto teoretycznych zarzutach skarżącej. Reasumując: Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej o braku wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy ze szkodą dla interesu społecznego tj. naruszenia zasad wynikających z przepisów art. 7, 77, 80 Kpa. Kolegium wydając zaskarżoną decyzję dokonało prawidłowej oceny materiału dowodowego. W sposób wyważony, obiektywny i logiczny uzasadniło zajęte w sprawie stanowisko. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego. Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.