II SA/Bk 372/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi B. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany lasu na użytek rolny oddala skargę Wnioskiem złożonym w dniu [...] grudnia 2015 roku B. I. oraz J. M. wnieśli o wydanie decyzji o zmianie lasu na użytek rolny na działkach nr [...], [...] [...], położonych w O. gmina D. Dowodzili, że w 2010 roku las na przedmiotowych działkach został faktycznie wycięty, grunty są wykarczowane i wyrównane mechanicznie, są używane rolniczo. Ewentualne odnowienie lasu narażałoby otaczające działki rolne na zakwaszenie. Zdaniem wnioskodawców, uprawa zboża na działkach po byłym lesie w pełni odpowiada pojęciu "szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów". Nadto powołano się na pozytywne decyzje w przedmiocie zmiany lasu na użytek rolny w sąsiednich powiatach i raport Najwyższej Izby Kontroli z 2011 roku akceptujący przekształcenie prywatnych lasów na użytki rolne. Po zobowiązaniu do przedłożenia decyzji środowiskowej pełnomocnik wnioskodawców przedłożył wydaną we wcześniejszym postępowaniu charakterystykę planowanego przedsięwzięcia z dnia [...] marca 2013 roku autorstwa Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. (dalej: RDOŚ) oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] kwietnia 2013 r. oraz w związku z wezwaniem do złożenia wyjaśnienia, przedłożył takowe wyjaśnienie w piśmie z [...] lutego 2016 r. Podał, że podstawą wniosku jest odzyskanie 20 % powierzchni gospodarstwa na produkcję rolną. Wykazywał nieopłacalność dla właściciela utrzymywania lasu, którego zalesienie generuje duże koszty. Sporne działki są użytkowane rolniczo, dlatego powinny zostać przekształcone. Gospodarstwo rolne o powierzchni 6,3 ha jest od 2008 roku oddane w dzierżawę. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 roku Starosta Powiatu B. z powołaniem się na przepis art. 13 ust. 2 i 3 ustawy o lasach odmówił udzielenia zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny na działkach objętych wnioskiem. Zdaniem organu przesłanki art. 13 ust. 2 ustawy o lasach nie zostały spełnione. Sporny grunt stanowi las o łącznej powierzchni 1,3042 ha. Faktycznie, jak ustalono podczas oględzin, grunt jest zaorany a ze ścianą lasu sosnowego graniczy od strony wschodniej. Organ ocenił, iż żądana zmiana lasu na użytek rolny ma służyć osiągnięciu korzyści poprzez zwiększenie terenów uprawnych i dopłat do produkcji rolnej dzierżawcy tych gruntów. Zatem faktycznie ma służyć osobie dzierżawcy gospodarstwa wnioskodawców, nie im samym. Organ zaakcentował, że w 2008 roku do części działek została wydana pozytywna decyzja o zmianie lasu na użytek rolny, co miało służyć opłacalności produkcji rolniczej w gospodarstwie współwłaścicieli, ci jednak nie wnosili o dopłaty a oddali gospodarstwo w dzierżawę i to dzierżawca pobiera dopłaty. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik wnioskodawców zarzucił niewyjaśnienie należyte sprawy, pominięcie dowodu "rozstrzygnięcia prejudycjalnego" RDOŚ z [...] marca 2013 r., błędną ocenę materiału dowodowego poprzez uznanie, że wydzierżawienie gospodarstwa rolnego świadczy o braku szczególnie uzasadnionej potrzeby dokonania zmiany charakteru nieruchomości, naruszenie art. 8 i 107 § 3 K.p.a. oraz naruszenie art. 13 ust. 2 ustawy z 28 maja 1991 roku o lasach i art. 31 ust. 3, 32 oraz 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP. Akcentował fakt, że sporne grunty są faktycznie od 2010 roku wylesione i wykarczowane. Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Dokonano wykładni art. 13 ust. 2 ustawy o lasach podkreślając szczególny i wyjątkowy charakter uzasadnionej potrzeby zmiany lasu na grunt rolny. Podkreślono ustawowy obowiązek właścicieli lasów trwałego ich utrzymywania określony w art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy. Kolegium oceniło, że zamiar odwołujących się, związany z chęcią powiększenia prowadzonego gospodarstwa rolnego jest niewątpliwie ważny dla nich samych, lecz nie może być uznawany za potrzebę szczególnie uzasadnioną. Nadto nie wykazano uzasadnienia polepszenia sytuacji materialnej, skoro gospodarstwo jest dzierżawione od lat i to głównie osoba dzierżawcy czerpie korzyści w postaci dopłat unijnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję złożyli B. I. i E. M. reprezentowani przez ojca – pełnomocnika. Zarzucono w skardze naruszenie przepisów prawa wynikającego z Konstytucji, z Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz ustawy o lasach a także przekroczenie uprawnień przez organy obydwu instancji. Skarżący powołali się na pozytywną opinię RDOŚ w B. wydaną w postępowaniu zainicjowanym wcześniejszym wnioskiem, którą uznali za wiążącą także w postępowaniu obecnym i za stanowiącą "przyrzeczenie pozytywnego załatwienia ich wniosku". Starosta odmawiając zamiany lasu, w ich ocenie zatem przekroczył swoje uprawnienia, zaś SKO skupiło się wyłącznie na fakcie wydzierżawienia gospodarstwa innej osobie. Wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie zezwolenia na zmianę przeznaczenia gruntu z leśnego na rolny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o oddalenie skargi podtrzymało ocenę prawną zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wobec nieusunięcia wad związanych z brakiem pełnomocnictwa, skarga J. M. została odrzucona. Uzyskał on status uczestnika postępowania, zaś rozpatrzeniu podlegała skarga B. I. Na rozprawie przed sądem pełnomocnik skarżącej podał, że obecnie od 2016 roku po zakończeniu umowy dzierżawy grunty zostały przejęte przez właścicieli, którzy wystąpili o dopłaty i je uzyskali. Uczestnik postępowania J. M. wyjaśnił, że zleca wykonywanie prac polowych L. R., otrzymał już zaliczkę na dopłaty. Siostra (Skarżąca) pracuje w banku, dlatego dopłaty niniejsze będzie on pobierał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach rozpoznanej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rola sądu administracyjnego sprowadza się zatem do skontrolowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej. Sądy administracyjne nie są kolejną instancją w sprawach należących do właściwości tych organów i nie zastępują ich w załatwianiu spraw, wobec czego nie są uprawnione do podejmowania merytorycznych rozstrzygnięć w sprawach podlegających ich ocenie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu decyzji lub postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a., tj. w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1) albo w razie zaistnienia przyczyn uzasadniających stwierdzenie ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa (pkt 2 i 3). W przypadku natomiast, gdy wskazane uchybienia nie występują, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Z przedstawionych względów Sąd nie mógł podjąć w niniejszej sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku, o co wnoszono w skardze, natomiast według wskazanych powyżej kryteriów zbadał zasadność skargi w kontekście legalności zaskarżonej decyzji. Przeprowadzona w ww. sposób kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa w sposób uzasadniający jej wzruszenie na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił przepis art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2014 r. poz. 1153 z poźn. zm., tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 2100 z poźn. zm. – zwanej dalej ustawą o lasach) stanowiący, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Konstrukcja przepisu wskazuje, że organ go stanowiący działa w warunkach uznania administracyjnego tj. ma obowiązek rozpatrzenia indywidualnego wniosku właściciela lasu z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, samodzielnie oceniając czy w danym przypadku zaistniały szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu, będące przesłanką udzielenia zezwolenia na zmianę użytku leśnego na rolny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, iż niezdefiniowane ustawowo pojęcie: "szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu" należy pojmować jako sytuację wyjątkową. Użycie sformułowania "szczególnie" oznacza, że nie wystarczy ustalenie wystąpienia po stronie właściciela lasu jakiejkolwiek – może nawet uzasadnionej – potrzeby przekształcenia terenu leśnego na użytek rolny, ale musi to być potrzeba wykraczająca poza sytuację zwykłą tj. nadzwyczajna, wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami. "Szczególna" potrzeba w sposób wyraźny winna odbiegać od potrzeb typowych (vide wyroki w sprawach: II SA/Bk 562/15 z 20 października 2015 r., II SA/Bk 1184/13 z 14 maja 2014 r., II SA/Lu 634/13 z 4 lutego 2014 r., II SA/Op 509/13 z 09 stycznia 2014 r. (udostępnione w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA) Zmiana przekształcenia lasu w użytek rolny musi być zatem dla właściciela lasu czymś absolutnie niezbędnym w danej sytuacji. Wyjątkowość sytuacji podmiotu ubiegającego się o zezwolenie na zmianę na użytek rolny gruntu leśnego, postrzegana poprzez pryzmat obowiązków ciążących na nim jako właścicielu lasu, określonych ustawą o lasach oraz poprzez pryzmat celów ustawy o lasach, powinna mieć wagę przewyższającą wartości chronione ustawą o lasach. Z mocy art. 13 ust.1 ustawy o lasach, ich właściciele zobowiązani są do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich leśnego użytkowania, w szczególności do zachowania w lasach roślinności leśnej, ponownego wprowadzania upraw leśnych w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu, pielęgnowania i ochrony lasu, w tym ochrony przeciwpożarowej, odpowiedniej przebudowy drzewostanu oraz racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający realizację wszystkich jego funkcji. Stosownie do art. 8 ustawy o lasach, podstawowymi zasadami prowadzenia gospodarki leśnej jest powszechna ochrona lasów, trwałość utrzymania lasów, ciągłość i zrównoważone wykorzystanie wszystkich funkcji lasów oraz powiększanie zasobów leśnych. Z woli ustawodawcy las można przekształcić wyłącznie w użytek rolny i tylko, gdy zaistnieje szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu. Poprzez opisane wyżej priorytetowe cele i wartości chronione ustawą o lasach i szczególną wyjątkowość przekształcenia gruntu leśnego w użytek rolny, organ właściwy do udzielania zezwoleń na powyższe przekształcenie winien dokonać oceny wskazywanych przez wnioskodawcę powodów wystąpienia z wnioskiem. Powody wystąpienia z wnioskiem winny wykraczać poza subiektywny interes strony, nawet uzasadniony. W tym miejscu powołać się można na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 20 października 2011r. sygn. II OSK 1448/10: "szczególnie uzasadnionej potrzeby" nie należy utożsamiać z uzasadnionym interesem strony, sprowadzającym się np. do chęci zagospodarowania działki dla celów rekreacyjnych, czy hodowlanych. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. II SA/Bk 374/12, nawet dążenie do rozwijania własnej działalności, choć jest naturalnym procesem, nie spełnia przesłanki szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu. Zaś w wyroku z dnia 09 sierpnia 2016 r. w sprawie II SA/Op 186/16 Sąd zauważył, że prawo żądania przez właściciela zmiany lasu na użytek rolny nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń. Potrzeba zmiany przeznaczenia lasu powinna być usprawiedliwiona nie tylko z subiektywnego punktu widzenia wnioskodawcy, ale również w kontekście obiektywnych kryteriów oceny sytuacji strony i jej argumentów. Za potrzeby, o których mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, mogą być uznane tylko takie wyjątkowe okoliczności, które w sytuacji konkretnego właściciela przeważają nad ustawowymi zasadami ochrony i trwałości utrzymania lasu, przy czym ciężar wykazania zaistnienia tego rodzaju okoliczności spoczywa na właścicielu lasu. Z tego względu to właśnie strona powinna wykazać, że znajduje się w takich wyjątkowych okolicznościach, iż wnioskowana zmiana jest dla niej niezbędna i szczególna. Również tenże Sąd wprost skonstatował, że w świetle zasady ochrony zasobów leśnych, chęć powiększenia gospodarstwa rolnego nie uzasadnia wyjątkowej – "szczególnej" potrzeby zmiany lasu na użytek rolny. Konstatacja ta wpisuje się w wyżej przedstawioną linię orzeczniczą sądów administracyjnych i skład orzekający w sprawie niniejszej nie znajduje podstaw, by jej nie podzielać. Ocena organów administracyjnych dokonana w przedmiotowej sprawie nie narusza regulacji art. 13 ust. 2 ustawy o lasach i pozostaje w pełni zgodna z wyżej przedstawioną linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Skarżąca oraz jej brat nabyli gospodarstwo rolne o pow. 6,6030 ha w 2005 roku w postaci nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnym [...]. W jego skład wchodziły oprócz rolnych także grunty leśnie. Decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] listopada 2005 r. uzyskali zgodę na wycięcie drzew i krzewów z powierzchni 0,5 ha na nieruchomości [...] w terminie do 31 grudnia 2007 roku (decyzja – karta 23 akt administracyjnych). Już po nabyciu przedmiotowe gospodarstwo rolne zostało podzielone geodezyjnie na 21 zbliżonych do siebie powierzchnią działek oddzielonych działką nr [...] mogącą, z powodu usytuowania i wymiarów, służyć jako droga dojazdowa (vide: wyrys geodezyjny k- 4 akt adm.). Decyzją Starosty Powiatu B. z [...] lipca 2008 roku uzyskali zgodę na zmianę lasu na użytek rolny na działkach o numerach: [...] oraz [...] (wg oświadczenia na rozprawie decyzja dotyczyła części ostatnio wymienionej działki). Zmiana ta miała przyczynić się do zwiększenia opłacalności produkcji rolnej poprzez zwiększenie powierzchni pod uprawę zbóż, przy tym gospodarstwo zostało oddane w dzierżawę osobie trzeciej, dzierżawca też faktycznie użytkował rolniczo sporny obszar a także pobierał dopłaty unijne. Taki stan faktyczny trwa od kilu lat. Co prawda na rozprawie przed sądem administracyjnym w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej oraz uczestnik postępowania podali, że umowa dzierżawy zakończyła się i obecnie, od początku 2016 roku gospodarstwo użytkują właściciele przy pomocy znajomego J. M., także ten ostatni złożył wniosek o przyznanie dopłat unijnych (na siebie, gdyż siostra – skarżąca w sprawie – pracuje w banku), to mimo trwającego postępowania administracyjnego tych okoliczności organom administracyjnym nie przedstawili. Skoro organy ich nie znały, nie mogą one rzutować na ocenę legalności wydanych w niniejszej sprawie decyzji. Sąd bada bowiem zgodność z prawem danego aktu według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę wydania zaskarżonego aktu. Organy dysponowały danymi przedstawionymi przez strony – w informacji z [...] lutego 2016 r. (karta 24 akt adm.) E. M. potwierdził pozostawanie w dzierżawie gospodarstwa. Prawidłowo oceniły, iż wskazywane przez zainteresowanych okoliczności nie uzasadniały oceny spełnienia przesłanki art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Podzielić należy ocenę organów, że zamiar i chęć współwłaścicieli gruntu leśnego powiększenia areału rolnego w celu polepszenia sytuacji materialnej nie może być uznany za sytuację szczególną, wyjątkową. Z całą pewnością za taką sytuację nie mogą być uznane przekonania skarżących o nieopłacalności ponoszenia kosztów związanych z zalesianiem oraz fakt wycięcia części drzew i rolna uprawa gruntu. Zauważyć na marginesie należy, że już raz, bo wnioskiem z [...] grudnia 2011 roku B. I. i J. M. ubiegali się o uzyskanie zgody na zmianę lasu na użytek rolny do przedmiotowych działek, które to postępowanie zakończyło się ostateczną decyzją odmowną SKO w B. z [...] października 2014 r. nr [...], na którą skarga wyżej wymienionych została prawomocnie oddalona wyrokiem tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 1199/14 z 03 marca 2015 r., (który stał się prawomocny – 15 maja 2015 r.). W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd dokonał wykładni przepisu art. 13 ust. 2 ustawy o lasach zbliżonej w całej rozciągłości z oceną obecnie przedstawioną. Stan faktyczny ani okoliczności żądania zmiany lasu na użytek rolny przedstawione organowi nie uległy zmianie (jak wyżej zauważono dopiero przed Sądem ujawniono, że umowa dzierżawy nie jest kontynuowana po jej wygaśnięciu z uwagi na upływ okresu jej zawarcia) i skład orzekający w sprawie niniejszej nie znalazł żadnych podstaw do odmiennej oceny prawnej od dokonanej w wyroku w sprawie II SA/Bk 1199/14. Nie oceniono także, by decyzje wydane na skutek ponowionego wniosku zapadły w sprawie już rozstrzygniętej, bowiem wnioskodawcy nieznacznie zmodyfikowali uzasadnienie żądania a pomiędzy złożeniem obydwu wniosków upłynęło kilka lat. Jednakże nie sposób nie zauważyć, że po uzyskaniu zgody na zmianę lasu na użytek rolny w 2008 roku (do działek nr [...]) współwłaściciele gospodarstwa rolnego w dalszym ciągu nie użytkowali gospodarstwa, w dalszym ciągu wydzierżawiali je i to dzierżawca uzyskiwał pożytki z dzierżawionego gospodarstwa. Zatem cel zmiany nie był realizowany przez współwłaścicieli. Porównując mapy satelitarne z postępowania zainicjowanego wnioskiem z 2011 roku (k. 99 akt adm. dosłanych sądowi na żądanie) oraz złożoną przez pełnomocnika skarżących na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. aktualną mapą z geoportalu, trzeba jednoznacznie stwierdzić faktyczne "ubywanie" lasu, przy tym decyzja zezwalająca na wycięcie krzewów (nie drzew) z [...] listopada 2005 roku obejmowała powierzchnię 0,5 ha przy ogólnej powierzchni ponad 6 ha a termin wycięcia został w niej określony "do 31 grudnia 2007 roku." Budzić wątpliwości może zatem argument skargi, iż faktycznie sporny teren nie jest już lasem, zajęty został legalnie pod uprawy zbożowe, który to stan uzasadnia zaakceptowanie go a pozostawienie lasu miałoby negatywne skutki dla rolniczego wykorzystywania terenu. Zdaniem Sądu nieopłacalność dla właściciela utrzymywania lasu, duże koszty zalesienia – jak zasadnie uznały organy administracji – nie stanowią podstawy do uznania spełnienia przesłanki z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa materialnego oraz zasad postępowania administracyjnego pozostają bezzasadne. Nieporozumieniem jest uznanie przez autora skargi, iż uzyskana w 2013 roku charakterystyka planowanego przedsięwzięcia autorstwa RDOŚ w B. oraz decyzja środowiskowa z [...] kwietnia 2013 r. – wydane we wcześniejszym postępowaniu a przedłożone w obecnym postępowaniu – stanowiły promessę do pozytywnego załatwienia wniosku o zmianę lasu na grunt rolny i organy w tym ostatnim postępowaniu były zobligowanie do udzielenia zgody na zmianę. Przede wszystkim, jak wyżej zauważono, tamte decyzje zostały wydane w innym postępowaniu a po wtóre Starosta nie był nimi związany i miał obowiązek samodzielnej oceny przesłanek art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, co uczynił. Także niezasadne pozostają zarzuty naruszenia praw wynikających z Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i Konstytucji RP. Zauważyć należy, że prawa właścicielskie jakkolwiek podlegają najdalej idącej ochronie, to nie są nieograniczone. Jak stanowi art. 140 Kodeksu cywilnego między innymi ograniczać je mogą ustawy. Przepisy ustawy o lasach o tyle tylko ograniczają władztwo nad lasami, że nakładają obowiązek należytego ich utrzymywania i zachowania roślinności leśnej, pielęgnacji i ochrony a zmianę lasu traktują jako szczególnie wyjątkową. Nie narusza to żadnych zasad konstytucyjnych ani praw podstawowych. W nawiązaniu do argumentów skargi, iż w innych powiatach zgody na zmianę lasu na użytek rolny są wydawane, należy zauważyć, iż każda sprawa wymaga indywidualnej oceny i żadne "trendy" nie mogą warunkować sposobu jej rozpatrzenia. Z wyżej przedstawionych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.