II SA/Bk 383/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oddala skargę Decyzją z dnia 3 marca 2020 r., na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 05.01.2011 r. o kierujących pojazdami, Starosta B. orzekł o cofnięciu W. A. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, C nr [...] w związku z istnieniem przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami na okres do dnia ustania przyczyny cofnięcia. W wyniku odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (zwane: SKO) decyzją z dnia [...].04.2020 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty B. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Na skutek uzyskanej informacji o wypadku drogowym, zawinionym przez W. A. (zwanego: skarżącym), Starosta B., na wniosek Komendanta Miejskiego Policji, skierował skarżącego na badania psychologiczne. Uzyskał negatywny wynik badania psychologicznego. W wyniku odwołania zostało wydane orzeczenie psychologiczne nr 1.03.2020 z dnia 06.02.2020 r. wystawione przez P. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Odwoławczą Pracownię Psychologiczną, w którym stwierdzono przeciwwskazania psychologiczne do kierowania pojazdami wszystkich kategorii. Orzeczenie zostało podpisane przez uprawnionego psychologa do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu. Na podstawie w/w ostatecznego orzeczenia psychologicznego Starosta B. cofnął skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami kat. B i C, nr [...]. SKO utrzymało w mocy tę decyzję. Organy obu instancji nie miały wątpliwości, że na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o kierujących pojazdami, istnieje obowiązek cofnięcia uprawnień kierowcy. Obowiązek ten wynika z treści przepisu, który stanowi: "Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem". Organ II instancji podkreślił, że Starosta B. i SKO są związane treścią orzeczenia psychologicznego. Stąd też nie mogły być uwzględnione zarzuty odwołania, w którym W. A. opisał swoją dobrą kondycję zdrowotną, kierowanie pojazdami przez 50 lat oraz obecną sytuację rodzinną (choroba żony), która wymaga posiadania samochodu w celu załatwienia spraw życia codziennego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący zarzucił decyzji SKO naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumenty z odwołania. SKO, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Sąd rozpoznając skargę, zobligowany był do stwierdzenia czy decyzja SKO z dnia [...].04.2020 r. jest zgodna z przepisami prawa procesowego i prawa materialnego, jako że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem legalności. Stanowi o tym art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2019 r., poz. 2325, zwana dalej: p.p.s.a.). Należy również wyjaśnić, że sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Podstawą prawną rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym (a nie na rozprawie) jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Białymstoku z dnia 30.11.2020 r. wydane w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w związku z zarządzeniem Prezesa NSA z dnia 16.10.2020 r. W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno decyzja wydana przez Starostę B., jak i decyzja SKO w B., zostały wydane w poszanowaniem prawa. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 05.01.2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie t.j. DZ.U. z 2020 r., poz. 1268), Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia, na podstawie orzeczenia psychologicznego, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzja wydana na podstawie w/w przepisu nie ma charakteru uznaniowego. Organ wydający decyzję ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją i nie może weryfikować orzeczenia psychologicznego, którego treścią jest związany. Jak słusznie wskazuje SKO, treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, jest oczywista i nie sprawia trudności interpretacyjnych. Orzecznictwo sądowo administracyjne również jest w tym zakresie jednolite (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06.06.2017 r. – I OSK 2709/16, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w sprawach o sygnaturach: II SA/Po 739/19, II SA/Sz 1302/18, II SA/Gl 1005/17, II SA/Bd 430/15, II SA/Sz 663/20 – wszystkie dostępne w programie Lex). W stanie faktycznym sprawy niniejszej nie była sporna okoliczność, że W. A. wykorzystał procedurę poddania się badaniom psychologicznym (art. 82,84 ustawy o kierujących pojazdami). Po uzyskaniu negatywnej opinii psychologa w pierwszej instancji odwołał się do P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, gdzie uprawniony psycholog do badań w zakresie psychologii transportu również wydał orzeczenie z dnia [...].02.2020 r. o istnieniu u skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi określonych kategorii. Ani Starosta B., ani też SKO, będąc związane treścią ostatecznego orzeczenia psychologicznego, nie miały możliwości orzekać wbrew treści tego dokumentu. Orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a.i jest dowodem tego, co zostało w nim stwierdzone. Wskazywane przez skarżącego okoliczności tj. ugodowe załatwienie sprawy wypadku drogowego (którego był sprawcą), potrzeba posiadania prawa jazdy ze względu na konieczność wykonywania codziennych obowiązków (opieka nad chorą żoną, robienie zakupów), długoletnie kierowanie pojazdami – nie są przesłankami ustawowymi, które mogłyby wpłynąć na wynik sprawy zgodny z oczekiwaniem skarżącego. Utrata prawa jazdy jest zapewne dolegliwością dla skarżącego, lecz względy bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego stanowią dobro nadrzędne względem niedogodności życia codziennego skarżącego. Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.