II SA/Bk 397/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 09 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. O. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie [...], zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie ze skargi B. J. O. i T. W. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie sygn. akt [...], oddalił skargę B. J. O. i T. W. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 4 sierpnia 2006 r. W dniu 22 czerwca 2009 r. B. J. O. wniósł do tutejszego sądu skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, sygn. akt [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, iż ustanowiony przez niego pełnomocnik nie reprezentował go należycie w tym postępowaniu, albowiem nie doręczył mu zapadłego w sprawie wyroku, czym pozbawił go możliwości wniesienia skargi kasacyjnej do NSA. Skarżący powołał się ponadto na przepis art.273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazując, iż organ I instancji posiadał mapę z 1929 r. i mimo to zawiesił postępowanie z urzędu dotyczące zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Możliwość wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego przewiduje expressis verbis art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoływanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Osobami legitymowanymi do wniesienia skargi o wznowienie postępowania są strony lub uczestnicy postępowania w granicach określonych przez przepisy cytowanej ustawy, a dopuszczalność wznowienia postępowania nie jest uzależniona od wykazania, że strona nie mogła uzyskać zmiany orzeczenia przy wykorzystaniu zwykłego środka odwoławczego. Podkreślić przy tym należy, że skarga o wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową w tym znaczeniu, że przysługuje ona tylko od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta tylko na określonych podstawach prawnych, taksatywnie wyliczonych w przepisach art. 271 - 273 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Stosownie, bowiem do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednej z tych przesłanek ma obowiązek taką skargę odrzucić. Uruchomienie trybu wznowienia postępowania uzależnione jest zatem od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania wznowieniowego, jakimi są: zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 cytowanej ustawy oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. W rozpatrywanej sprawie skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie sygn. akt [...], którym oddalono jego skargę na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 4 sierpnia 2006 r. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał okoliczność, iż był nienależycie reprezentowany przez pełnomocnika, który nie doręczył mu na czas zapadłego w sprawie wyroku, czym pozbawił go możliwości wniesienia skargi kasacyjnej do NSA. Ponadto skarżący powołał się na przepis art.273 § 2 p.p.s.a. wskazując, iż organ I instancji posiadał mapę z 1929 r. i mimo to zawiesił postępowanie z urzędu dotyczące zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W ocenie Sądu przedstawiona wyżej treść skargi nie pozwala na przyjęcie, iż została ona oparta na ustawowych podstawach wznowienia. Przede wszystkim podkreślić należy, iż samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271 - 273 p.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99; OSNAM 2001, nr 4, poz. 133, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968 nr 8-9, poz. 154). Podniesiony przez stronę zarzut niewłaściwej reprezentacji należy rozumieć jako nieprawidłowe reprezentowanie jej interesów. Nie jest to jednak przyczyna wznowienia postępowania, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., czym innym jest bowiem brak należytej reprezentacji, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, a czym innym niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez ustanowionego radcę prawnego (adwokata). Nienależyta reprezentacja nie dotyczy sposobu występowania w charakterze pełnomocnika procesowego (postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2006 r., II GSK 170/06, niepublik.). Niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest zatem tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu cytowanego art. 271 pkt 2. Nie może więc stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania (postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2005 r., OSK 1160/04, LEX nr 164939). Pogląd ten znalazł aprobatę również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2000 r. (sygn. akt I PRN 277/00, OSNP 2002/1/15) stwierdził, iż nienależyta reprezentacja jako podstawa wznowienia postępowania (art. 401 pkt 2 k.p.a., którego odpowiednikiem jest ww. art. 271 pkt 2 p.p.s.a.) nie dotyczy sposobu zastępowania strony przez pełnomocnika procesowego. Mając na uwadze powyższe poglądy, które tutejszy skład Sądu w pełni podziela, stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi podnoszona przez skarżącego podstawa wznowienia postępowania, o której mowa w przepisie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., a dotycząca nienależytej reprezentacji strony. W przedmiotowej sprawie skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał także przepis art. 273 § 2 p.p.s.a, który stanowi, iż można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nową okolicznością faktyczną, zdaniem skarżącego, jest mapa z 1929 r., znajdująca się zresztą w posiadaniu organu I instancji. Trzeba w tym miejscu wskazać, iż zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe uzasadniające wznowienie postępowania muszą być tego rodzaju, aby powoływanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie SN z 24 maja 1982 r., II CO 1/82, OSPiKA 1984, nr 2, poz. 27). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący w najmniejszym nawet stopniu nie wykazał, w jakim zakresie ujawnienie przedmiotowej mapy może wpłynąć na treść rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie sygn. akt [...]. Samo zaś subiektywne przekonanie skarżącego o istnieniu takiej zależności, nie poparte jakąkolwiek argumentacją, nie wystarcza do uznania, iż zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie. W tych uwarunkowaniach, zarzuty zawarte w będącej przedmiotem oceny skardze o wznowienie postępowania, nie spełniają wymogu istnienia ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Dlatego wszczęcie tego nadzwyczajnego trybu kontroli jest w sprawie niniejszej niedopuszczalne, a złożona skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. W tej sytuacji zbędne było badanie skargi z punktu widzenia pozostałych warunków formalnych przewidzianych przepisem art. 279 p.p.s.a., w szczególności warunku zachowania terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.