II SA/Bk 441/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 sierpnia 2017 r. wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi "M." Sp. z o.o. w N. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych skargi; , Spółka "M." Sp. z o.o. w N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] orzekającej rozbiórkę czterech szczelnych zbiorników na gnojownicę i lekkiej konstrukcji drewnianej dachu na istniejącym stropodachu w budynku bukaciarni, znajdującym się na działce nr geod. [...] w m. N., gm. H., oraz poprzedzające jej wydanie postanowienie z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] wstrzymujące roboty budowlane przy budowie czterech zbiorników na gnojowicę i lekkiej konstrukcji drewnianej dachu na istniejącym stropodachu w budynku bukaciarni, znajdującym się na działce nr geod. [...] w m. N. [...] oraz nakazujące "M. " Sp. z o. o. przedłożenie w terminie do dnia 31.08.2016r. określonych dokumentów w celu zalegalizowania tej inwestycji, i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 czerwca 2017 r. skarżąca Spółka została wezwana do uiszczenia sądowego od skargi w kwocie 500 złotych oraz do uzupełniania braków formalnych skargi przez nadesłanie 51 brakujących egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (statut, odpis KRS), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 11-14). Powyższe zarządzenia doręczono Spółce w dniu 27 czerwca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez A. O. - k. 17) W dniu 25 lipca 2017 r. Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od skargi. Do wniosku skarżąca dołączyła dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł oraz brakujące odpisy skargi i odpis KRS. Uzasadniając powyższy wniosek prokurent Spółki wyjaśnił, że o wezwaniach Sądu z dnia 22 czerwca 2017 r. Zarząd Spółki dowiedział się dopiero w dniu 21 lipca 2017 r., albowiem powyższe wezwania odebrała osoba nieuprawiona – pracownik, który pozostawał na zwolnieniu lekarskim, a w siedzibie Spółki był tylko dlatego, iż przyniósł zwolnienie lekarskie. Pracownik ten, jak podkreślił autor wniosku nie zdawał sobie sprawy z wagi doręczonego pisma, i przekazał je dopiero w dniu 20 lipca 2017 r. nie informując Spółki w porę o odbiorze owej korespondencji. Do wniosku Spółka dołączyła kserokopię zwolnienia lekarskiego A. O. na okres od 10 lipca 2017 r. do 11 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle unormowań art. 87 oraz art. 86 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; (2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; (3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku wniesienie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku); (4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; (5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 §2 p.p.s.a.). Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22 lipca 1999 r., sygn. I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie terminu w uiszczeniu w wyznaczonym terminie wpisu od skargi oraz uzupełnieniu braków formalnych skargi w przedmiotowej sprawie jest bezsporne, wobec czego zasadnym było złożenie wniosku o jego przywrócenie. Analizując z kolei złożony wniosek w kontekście opisanych powyżej przesłanek należy przyjąć, że pomimo, iż skarżąca Spółka spełniła wymogi formalne konieczne do uwzględniania wniosku, to jednak – zdaniem Sądu - nie uprawdopodobniła okoliczności, że niedochowanie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi było przez nią niezawinione. Skarżąca Spółka uzasadniając złożony wniosek argumentowała, że korespondencję zawierającą wezwania Sadu z dnia 22 czerwca 2017 r. odebrała osoba nieuprawniona do obioru przesyłek – pracownik, który pozostawał w tym czasie na zwolnieniu lekarskim. Pracownik ten przebywał co prawda w czasie wpływu korespondencji w siedzibie Spółki, ale tylko dlatego, że przyniósł zwolnienie lekarskie. Zestawiając powyższą argumentację z dołączonym do wniosku dowodem w postaci zwolnienia lekarskiego z dnia 10 lipca 2017 r. oraz zwrotnym potwierdzeniem odbioru zarządzeń z dnia 22 czerwca 2017 r. Sąd doszedł do dwóch wniosków, po pierwsze ww. zarządzenia odebrała w imieniu Spółki A. O., która jest pracownikiem skarżącej Spółki, a po drugie pracownik ten w dniu odbioru powyższej korespondencji nie przebywał – wbrew temu co twierdzi Prokurent Spółki – na zwolnieniu lekarskim. Ksero dołączonego do wniosku zwolnienia lekarskiego (pomimo że jest słabej jakości) nie pozostawia żadnych wątpliwości, że zostało wystawione dopiero w dniu 10 lipca 2017 r. na okres od 10 lipca 2017 r. do 11 sierpnia 2017 r. Fakt zatem przybywania pracownika, który odebrał korespondencję skierowaną do Spółki w dniu 27 czerwca 2017 r., na zwolnieniu lekarskim od 10 lipca do 11 sierpnia 2017 r. nie ma żadnego wpływu na prawidłowość doręczenia powyższych wezwań. Natomiast okoliczność przekazania doręczonych wezwań przez pracownika Zarządowi Spółki dopiero w dniu 20 lipca 2017 r. nie uzasadnia braku winy skarżącej Spółki, albowiem jest to wyłącznie relacja między Spółką, a tym pracownikiem. Niepoinformowanie więc przez pracownika na czas zarządu Spółki o wpływie korespondencji, obciąża bezpośrednio tego właśnie pracownika, a tym samym skarżącą Spółkę, która ponosi, jako pracodawca, odpowiedzialność za ich zaniedbania i uchybienia swoich pracowników. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał w swoich orzeczeniach, iż działania pracowników spółki są oceniane tak jak jej własne działania. Rolą pracodawcy jest prawidłowo kierować zespołem pracowników by uchronić się przed negatywnymi konsekwencjami. Tymczasem, skoro pracownicy spółki, nie dostosowali się do poleceń, negatywne konsekwencje zostają przypisane spółce (por. postanowienia NSA: z 18 lipca 2017 r. sygn. akt II GZ 552/17, z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 474/11; z dnia 7 maja 2010, sygn. akt II OSK 741/09 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Konkludując powyższe okoliczności, Sąd uznał, że skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła okoliczności wyłączających jej winę w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełniania braków formalnych skargi. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.