II SA/Bk 449/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę Wnioskiem z dnia 16 listopada 2020 r. N. K. zwróciła się do Wójta Gminy Z. (dalej: "Wójt") o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką nad matką J. Z., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w O. z dnia [...] marca 2020 r. Wnioskodawczyni wskazała we wniosku, że z orzeczenia tego wynika, że jej matka wymaga stałej opieki innej osoby, którą sprawuje wnioskodawczyni. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Wójt odmówił przyznania N. K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką nad matką, stwierdzając, że z przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego wynika, że w opiekę na J. Z. zaangażowani są, poza wnioskodawczynią, również pozostali członkowie rodziny – mąż J. Z. (H. Z. - ojciec wnioskodawczyni) oraz dwóch synów (R. Z. i P. Z. - bracia wnioskodwczyni), co świadczy o doraźnym charakterze opieki sprawowanej przez wnioskodawczynię. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. (dalej: "SKO") uchyliło ww. decyzję Wójta, przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, ze względu na uchybienia procesowe, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy takich jak: miejsce zamieszkania wnioskodawczyni, charakter i zakres sprawowanej przez nią opieki nad matką oraz nad 2-letnią córką, a także zdolność ojca wnioskodawczyni do samodzielnej egzystencji po [...] grudnia 2020 r. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wójt pozyskał do akt: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] ustalające do [...] stycznia 2023 r. całkowitą niezdolność do pracy H. Z. oraz stwierdzające jego zdolność do samodzielnej egzystencji; dwa pisemne oświadczenia wnioskodawczyni dotyczące wykonywanych przez nią czynności opiekuńczych przy matce oraz pisemne oświadczenie o miejscu zamieszkania wnioskodawczyni (tj. K.); trzy protokoły z rozmów przeprowadzonych przez specjalistę pracy socjalnej z: H. Z., R. Z. i P. Z. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Wójt ponownie odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką nad matką, stwierdzając, że H. Z. nie legitymuje się orzeczeniem wymaganym przez art. 3 pkt 21 lit. b. ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U.2020 poz. 111 ze zm.; dalej: "u.ś.r."), bowiem orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] stycznia 2021 r. został uznany za osobę całkowicie niezdolną do pracy, lecz nie został uznany za niezdolnego do samodzielnej egzystencji. W związku z tym, nie legitymuje się on orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a więc zastosowanie w sprawie miał art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a. u.ś.r., wedle którego świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ponadto Wójt ustalił, że charakter pomocy i opieki świadczonej przez wnioskodawczynię jej matce ma charakter doraźny, bowiem zaangażowani są w nią również ojciec wnioskodawczyni (H. Z.) oraz dwóch braci (R. Z. i P. Z.). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy ww. decyzję, podzielając ustalenia Wójta oraz stwierdzając, że obowiązek alimentacyjny współmałżonka wyprzedza w niniejszej sprawie obowiązek dziecka wobec rodzica, zaś opieka sprawowana przez wnioskodawczynię nad matką ma charakter doraźny. Skargę na ww. decyzję wniosła do sądu administracyjnego N. K., zaskarżając ją w całości oraz zarzucając jej: – rażącą obrazę prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. przez przyjęcie, że do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego nie zalicza się córki, będącej jednocześnie opiekunem osoby niepełnosprawnej, z uwagi na to, że opieka ta powinna być sprawowana przez męża niepełnosprawnej, który nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, podczas gdy funkcjonalna wykładnia ww. przepisów powinna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia; – naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. przez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Wniosła także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wskazała, że spełnia przesłanki do przyznania jej prawa do wnioskowanego świadczenia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując uprzednio wyrażoną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana przez sąd w dniu 27 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., który umożliwia rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżąca wniosła w skardze o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś SKO nie zażądało przeprowadzenia rozprawy w ww. ustawowym terminie. Przedmiotem kontroli sadowej jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Wójta odmawiającą przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką nad matką J. Z., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W ocenie sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało zgodnie z prawem. Jak stanowi art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: (1) matce albo ojcu, (2) opiekunowi faktycznemu dziecka, (3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, (4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 2020, poz. 1359; dalej: "k.r.i.o."), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z powyższego wynika, że poza osobami wymienionymi w pkt 1-3 powyższego przepisu, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może przysługiwać tylko osobie, na której ciąży, względem osoby wymagającej opieki, obowiązek alimentacyjny. W tym zakresie ww. przepis u.ś.r. odsyła do k.r.i.o., którego art. 128 stanowi, że obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Art. 130 k.r.i.o. przewiduje przy tym pierwszeństwo obowiązku alimentacyjnego małżonka, stanowiąc, że: obowiązek jednego małżonka do dostarczania środków utrzymania drugiemu małżonkowi po rozwiązaniu lub unieważnieniu małżeństwa albo po orzeczeniu separacji wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych tego małżonka. Zgodnie bowiem z art. 27 k.r.i.o. oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. Wedle art. 132 k.r.i.o. obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. W doktrynie prawa rodzinnego jednolicie przyjmuje się, że skoro obowiązek alimentacji rozwiedzionego małżonka wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych uprawnionego, to tym bardziej w czasie trwania związku małżeńskiego, obowiązek krewnych ustępuje wzajemnemu obowiązkowi małżonków, o którym mowa w art. 27 k.r.i.o. (por.: K. Osajda (red.) "Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz", Warszawa 2017, Legalis, kom. do art. 130, teza 5). Pogląd ten prezentowany jest również w orzecznictwie - w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 565/98 (Lex nr 1214448), SN wskazał, że z treści 130 k.r.i.o. wyprowadzana jest konkluzja, że obowiązek małżonka przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny (art. 27 k.r.i.o.) wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych współmałżonka. Pozostawanie w związku małżeńskim jest na gruncie u.ś.r. negatywną przesłanką uniemożliwiającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Jak stanowi bowiem art. 17 ust. 5 pkt. 2 lit. a. u.ś.r.: świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zatem jedynie legitymowanie się przez małżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, skutkować może przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego osobie wymienionej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Wedle zaś art. 3 pkt 21 u.ś.r. ilekroć w ustawie tej jest mowa o znacznym stopniu niepełnosprawności - oznacza to: (a) niepełnosprawność w stopniu znacznym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych; (b) całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; (c) stałą albo długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji albo trwałą lub okresową całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji, orzeczoną na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach; (d) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do I grupy inwalidów; (e) niezdolność do samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Tymczasem znajdujące się w aktach sprawy orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] stycznia 2021 r., jakkolwiek stanowi o całkowitej niezdolności do pracy H. Z., to jednak zaprzecza, aby był on niezdolny do samodzielnej egzystencji. Tym samym nie jest to orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji, o którym mowa w art. 3 pkt 21 lit. b. u.ś.r. Nie jest to również którekolwiek z pozostałych orzeczeń wymienionych w art. 3 pkt 21 u.ś.r. Słusznie zatem SKO stwierdziło, że skoro H. Z. nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu ww. przepisu, to jego obowiązek alimentacyjny względem małżonki nie zdezaktualizował się. Pozostaje on zatem ustawowo zobowiązany do pomocy swojej małżonce wymagającej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zobowiązanie współmałżonka do sprawowania takiej opieki jest konsekwencją istnienia w sferze prawnej związku małżeńskiego, jako szczególnej więzi charakteryzującej się nie tylko elementami emocjonalnymi, ale także elementami natury prawnej. Brzmienie art. 23 k.r.i.o. stanowi bowiem, że małżonkowie mają równe prawa i obowiązki w małżeństwie; są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Wyrazem tej regulacji na gruncie u.ś.r. jest natomiast wspominany już art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. wskazujący, że zobowiązanym do opieki nad małżonkiem w pierwszej kolejności jest drugi współmałżonek, o ile nie jest on niepełnosprawny w stopniu znacznym. Jak wskazał NSA m.in. w wyroku z 11 sierpnia 2020 r., I OSK 599/20 (Lex nr 3044226): pozostawanie podopiecznego w związku małżeńskim, gdy małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wyklucza co do zasady, z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku (w tym dzieci podopiecznego). Uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego dla krewnych przysługuje zaś dopiero wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, przez co nie jest możliwe wypełnianie przez niego ustawowego obowiązku alimentacyjnego w sposób właściwy dla okoliczności faktycznych sprawy. Podkreślić przy tym należy, że realizacja tego obowiązku może przybrać formę świadczeń osobistych, sprawowania opieki lub też może mieć wymiar finansowy, sfinansowania osoby, która w miejsce małżonka (i w ramach jego obowiązku alimentacyjnego) będzie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym współmałżonkiem. Dopóki zatem istnieje związek małżeński, osoby w nim pozostające, poddane są ww. rygorom prawnym, ze względu na istnienie między nimi prawnej więzi małżeństwa. Rygory te nie są wynikiem jedynie woli małżonków, lecz ich źródłem jest wola ustawodawcy, która stanowi dla obojga z nich podstawę zgłaszania roszczeń w sferze opiekuńczej. W ocenie sądu, inna interpretacja ww. przepisów nie znajduje uzasadnienia prawnego. Sąd podziela stanowisko NSA, że ograniczenia ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. ze względu na sprawowanie opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim wyłącznie do sytuacji, w której współmałżonek takiej osoby legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności stanowi wyjątek, którego nie można poddawać rozszerzającej wykładni. Wykładnia językowa art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a. u.ś.r. pozwala stwierdzić, że ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności, nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na swój stan zdrowia, rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Ani organ ani sąd nie mają bowiem wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji, rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie przez nią opieki. Rygoryzm spornego przepisu, którego brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom u.ś.r. (por. m.in. wyroki NSA z: 23 stycznia 2020 r., I OSK 2462/19; 14 grudnia 2018 r., I OSK 3539/18; 20 stycznia 2016 r., I OSK 3283/14; 27 listopada 2014 r., I OSK 1219/13; 6 listopada 2014 r., I OSK 251/14; 20 września 2013 r., I OSK 2623/12, CBOSA). Skoro zatem organy nie są władne do oceny stanu zdrowia lub okoliczności życiowych stron i dokonywania własnej oceny w przedmiocie tego, czy stan zdrowia osób zobowiązanych do alimentacji lub ich sytuacja życiowa wypełnia hipotezę do uznania ich za osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie jest możliwa sytuacja, w której mimo pozostawania przez osobę niepełnosprawną w związku małżeńskim z osobą, która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, możliwe byłoby przyznanie świadczenia innemu członkowi rodziny. Sąd podziela przy tym w pełni stanowisko NSA, że niewłaściwa jest wykładnia prowadząca do rozszerzenia ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. ze względu na sprawowanie opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim o sytuację, w której współmałżonek takiej osoby nie musi legitymować się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a ustalenia w zakresie zdolności małżonka do sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą ma czynić samodzielnie organ, który wydaje decyzję w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego (por. m.in. wyrok NSA z 24 lutego 2021 r., I OSK 2391/20, Lex nr 3144625). Otrzymanie świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. pomimo pozostawania przez osobę wymagającą opieki w związku małżeńskim, jest możliwe zatem jedynie w sytuacji, w której współmałżonek takiej osoby legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (por. wyrok NSA z 24 lutego 2021 r., I OSK 2422/20, Lex nr 3179375). Taka zaś okoliczność nie występuje w kontrolowanej sprawie. Sąd nie dopatrzył się zatem podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego córce na niepełnosprawną matkę, gdy ta pozostaje w związku małżeńskim, a jej mąż nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Dopóki więc skarżąca nie wykaże, że jej ojciec legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie będzie miało racji bytu dokonanie oceny charakteru oraz zakresu sprawowanej przez nią nad matką opieki oraz przyczyn nie podejmowania przez skarżącą zatrudnienia, w kontekście zaistnienia przesłanki przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 1 pkt. 4 u.ś.r.) Podnoszona przez skarżącą okoliczność sprawowania przez nią opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, nie znosi przy tym sama w sobie obowiązku alimentacyjnego jej ojca względem matki, wyprzedzającego obowiązek alimentacyjny dziecka względem rodzica, tym bardziej, że z akt administracyjnych nie wynika niemożliwość wykonywania opieki nad J. Z. przez jej męża. Na marginesie należy bowiem zauważyć, że samo oświadczenie H. Z. w tej kwestii, mające walor dokumentu prywatnego, nie może stanowić wystarczającego dowodu, bowiem jego wartość dowodowa ograniczona jest tylko do stwierdzenia, że złożył on oświadczenie o takiej treści. W konsekwencji sąd podziela konkluzję SKO, że w sprawie nie wystąpiła okoliczność, która pozwoliłaby zaktualizować obowiązek alimentacyjny córki wobec matki, przed obowiązkiem alimentacyjnym męża względem niepełnosprawnej żony. Postępowanie w kontrolowanej sprawie przeprowadzone zostało w sposób wyczerpujący, w tym odpowiadający dyspozycji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy bowiem właściwie oceniły zgromadzony materiał dowodowy, w tym zgodnie zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy uzupełniono materiał dowodowy w sposób pozwalający na wydanie prawidłowego merytorycznego rozstrzygnięcia. Prawidłowo również sporządzono uzasadnienia wydanych aktów prawnych, które są wyczerpujące i wypełniają dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. Zawierają bowiem przedstawienie stanu faktycznego, stanowiska organu odnośnie oceny zgromadzonych dowodów oraz wyjaśnienie podstawy prawnej zapadłych rozstrzygnięć, a przy tym odnoszą się do istotnych w sprawie okoliczności i klarownie przedstawiają sposób rozumowania organów dokonujących oceny zaistniałych okoliczności. Uzasadnienia wydanych aktów prawnych są zatem pełne i pozwalające zrozumieć przyczynę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej. Sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, a więc podniesione zarzuty, okazały się niezasadne. Ponadto sąd nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych też powodów sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.