II SA/Bk 453/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o sprostowanie błędów pisarskich uzasadnienia postanowienia z dnia 30 września 2004 r. w sprawie ze skargi J B o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Bk 135/04 na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu podania dotyczącego wymiany prawa jazdy p o s t a n a w i a odmówić sprostowania uzasadnienia postanowienia z dnia 30 września 2004 r. Postanowieniem z dnia 30 września 2004 r. wydanym w sprawie niniejszej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przyznał skarżącemu J B prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienia skarżącemu adwokata. W dniu [...] stycznia 2019 r. skarżący wniósł o sprostowanie błędu pisarskiego w dokumencie sądowym z k. 24 – uzasadnienia postanowienia, poprzez usunięcie powtórzenia zdania wcześniejszego: "Stąd orzeczono jak w sentencji", albowiem powody dla których orzeczono jak w sentencji podano w zdaniu wcześniejszym i kolejny tego typu "ozdobnik" choć sformułowany w skróconej wersji jest niezgodny z zasadami stylistycznymi języka polskiego (k. 62). Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia, w jego komparycji (niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, daty ogłoszenia postanowienia, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu, które mają charakter oczywisty (por. postanowienia NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1208/10; z 19 października 2011 r., sygn. akt II OZ 974/11; z 26 października 2011 r., sygn. akt I OZ 804/11, opublikowane na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać w tym miejscu należy, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Jest to bowiem dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 109/10). W ocenie Sądu, przyjęte w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie prawa pomocy z dnia 30 września 2004 r. określenia "mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji" – ze wskazaniem artykułów na podstawie, których wydano postanowienie oraz ponowne wskazanie w kolejnym wersie "Stąd orzeczono jak w sentencji", mimo iż jest powtórzeniem, nie stanowi błędu pisarskiego lub innej oczywistej omyłki, a więc takiej wadliwości, która wymagałaby naprawienia w trybie sprostowania postanowienia, a zwrot ten ma takie brzmienie jakie sąd zamierzał uzyskać. Sprostowanie powtórzenia zawartego w uzasadnieniu postanowienia prawie 15 lat po jego wydaniu jest zatem bezcelowe i nie prowadzi do usunięcia jakiejkolwiek wadliwości uzasadnienia orzeczenia. Użyte przez Sąd podwójnie określenie "orzeczono jak w sentencji" nie kwalifikuje się pod żadne z powyższych uchybień. W postanowieniu NSA z dnia 10.10.2012 r. sygn. akt I OZ 764/12 wskazano, iż "błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów" (opublikowany w bazie LEX nr 1269699). Z uwagi na powyższe na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.