II SA/Bk 464/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 sierpnia 2019 r. zażalenia Gminy B. na postanowienie z dnia [...] lipca 2019 r. odrzucające sprzeciw w sprawie ze sprzeciwu Gminy B. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej przywrócenia stanu poprzedniego oraz nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji p o s t a n a w i a: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego; 3. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych nienależnie uiszczoną tytułem wpisu od zażalenia. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił sprzeciw Gminy B. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], wydanej w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej przywrócenia stanu poprzedniego oraz nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem Sądu strona uchybiła czternastodniowemu terminowi do wniesienia sprzeciwu, bowiem decyzja Kolegium została doręczona Gminie w dniu 14 maja 2019 r., a sprzeciw wywiedziony został w dniu [...] maja 2019 r., W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik Gminy B. zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i odrzucenie sprzeciwu jako wniesionego po upływie ustawowego terminy pomimo, że został wniesiony w terminie. Wskazując na ten zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że skarżona decyzja Kolegium została wysłana na adres miejskiej Gminy B. (ul. [...]), a Sąd przeoczył, że na potwierdzeniu odbioru decyzji figuruje pieczęć Urzędu Miasta, a nie Urzędu Gminy. K. L., która potwierdziła odbiór decyzji nie jest pracownikiem wiejskiej Gminy B. i nie jest uprawniona do odbioru przesyłek pocztowych adresowanych do wiejskiej Gminy B. Dalej autor zażalenia wskazał, że mimo, iż decyzja została wysłana wyłącznie na adres miejskiej Gminy B., to została przekazana stronie skarżącej 16 maja 2019 r. Na potwierdzenie powyższego pełnomocnik dołączył kopię decyzji wraz z pieczęciami Urzędu Miasta i Urzędu Gminy, elektroniczny wydruk "Potwierdzenia odbioru" decyzji z elektronicznego systemu zarządzania korespondencją oraz wydruk z elektronicznego dziennika korespondencji Urzędu Gminy z dnia 14 maja 2019 r. W związku z powyższym pełnomocnik podniósł, że decyzja została doręczona stronie 16 maja 2019 r., a sprzeciw wniesiono w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co w konsekwencji uzasadniało w tej sprawie skorzystanie przez Sąd z instytucji tzw. autokontroli zaskarżonego postanowienia, bez przesyłania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może je uchylić i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo (zob. art. 195 § 2 p.p.s.a.). Oczywista zasadność zażalenia, o której mowa w przytoczonym przepisie może wynikać zarówno z przyczyn formalnych, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względów merytorycznych. Chodzi tu o taką sytuację, w której sąd uznaje zarzuty i żądania zażalenia, akceptuje jako prawidłowe stanowisko skarżącego, a wadliwość kwestionowanego postanowienia jest zauważalna bez konieczności dokonywania głębszej analizy. Zdaniem Sądu zażalenie jest oczywiście uzasadnione, ponieważ argumentacja w nim zawarta oraz dołączone do złożonego środka zaskarżenia dokumenty wskazują ponad wszelką wątpliwość, że sprzeciw Gminy B. został złożony w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 64c § 1 p.p.s.a. W zaskarżonym postanowieniu przyjęto, że decyzja będąca przedmiotem sprzeciwu została doręczona stronie w dniu 14 maja 2019 r. Przedstawione wraz z zażaleniem: kopia decyzji (na której widnieje pieczęć Urzędu Gminy z datą wpływu 16 maja 2019 r.), elektroniczny wydruk "Potwierdzenia odbioru" decyzji z elektronicznego systemu zarządzania korespondencją oraz wydruk z elektronicznego dziennika korespondencji Urzędu Gminy z dnia 14 maja 2019 r., potwierdzają zdaniem Sądu, że skarżoną sprzeciwem decyzję Gmina B. otrzymała 16 maja 2019 r. Przesyłka zawierająca decyzję została błędnie zaadresowana na adres miejskiej Gminy B. i odebrał ją pracownik Urzędu Miasta B. Dopiero w dniu 16 maja 2019 r. przesyłka ta została przekazana do Urzędu Gminy. Skoro zaś sprzeciw wywiedziony został w dniu [...] maja 2019 r., co potwierdza data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym (k. 10 akt sądowych), to nie można stwierdzić, że doszło do uchybienia terminu. Potwierdziły się zatem zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 64b § 1 p.p.s.a. Z powodu oczywistej zasadności złożonego w sprawie zażalenia, Sąd na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o uchyleniu zaskarżonego postanowienia z dnia 18 lipca 2019 r. Odnośnie wniosku o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego, w tym zwłaszcza kosztów zastępstwa procesowego zauważyć należy, że w innych przypadkach niż orzeczenie uwzględniające skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz orzeczenie, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania - art. 209 p.p.s.a. Oznacza to, że nie istnieje prawna podstawa do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. (tak również NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1443/10, czy też w postanowieniu z 15 lutego 2007 r. sygn. akt II FZ 12/07). Dodatkowym argumentem przemawiającym za brakiem możliwości zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego, jest przepis art. 179a p.p.s.a., który przewiduje możliwość orzeczenia przez wojewódzki sąd administracyjny o zwrocie kosztów postępowania w ramach postępowania autokontrolnego wywołanego skargą kasacyjną. Tego rodzaju uprawnienie nie zostało przewidziane w ramach uprawnień autokontrolnych wynikających z art. 195 § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 16 lutego 2018 r. sygn. akt I OZ 127/18, dostępne CBOSA). O zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia Sąd orzekł na podstawie art. 225 p.p.s.a., bowiem w sytuacji nieprzesyłania akt sprawy wraz z zażaleniem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu i uwzględnienia zażalenia przez sąd I instancji, wnoszący zażalenie nie ma obowiązku uiszczania wpisu.