II SA/Bk 466/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Decyzją z dnia [...] lutego 2013r. Prezydent Miasta B. po rozpoznaniu wniosku W. M. ustalił warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o numerze geodezyjnym [...], położonej przy ulicy J. w B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i projektowanym zjazdem z ulicy K. (działki o numerze geodezyjnym [...]). Z treści decyzji wynika, że parametry zabudowy wymagane warunkami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zostały określone w następujący sposób: - linia zabudowy w odległości 5 metrów od linii rozgraniczającej ulicy K. i w odległości 4 metrów od linii rozgraniczającej ulicy J. - wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki do 30%, - szerokość elewacji frontowej od strony ulicy K. – 8,80 m z +/- 20 % tolerancji od określonego wymiaru - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki do 10 m, - wysokość głównej kalenicy do 10 m, - geometria dachu głównej bryły budynku – dach dwuspadowy lub/i wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych od 15 do 45 stopni. Organ ustalił nadto, że obsługa komunikacyjna budynku będzie się odbywała projektowanym zjazdem z ulicy K., inwestor będzie zobowiązany zapewnić minimum 1 miejsce postojowe lub garażowe na 1 lokal mieszkalny, obsługa budynku w urządzenia infrastruktury technicznej nastąpi na warunkach technicznych uzyskanych od gestorów poszczególnych sieci. Załącznikami decyzji uczyniono część graficzną w postaci kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 z oznaczeniem linii rozgraniczających teren inwestycji oraz analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w granicach obszaru analizowanego. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że dla terenu inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stąd wniosek o warunki zabudowy organ oceniał pod kątem spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwzględnieniem wymagań wynikających z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sporządzona na potrzeby postępowania analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego pozwoliła na określenie parametrów wnioskowanej zabudowy w sposób opisany w decyzji. Organ szczegółowo wskazał w uzasadnieniu, nawiązując do treści sporządzonej analizy, jaki czynniki zadecydowały o określeniu poszczególnych parametrów. W podsumowaniu stwierdził, że: - wnioskowana inwestycja planowana jest na terenie, na którym wiodącą funkcją jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i handlowo – usługowa wraz z zabudową towarzyszącą: gospodarczą i garażową, w związku z czym nie będzie kolidowała z funkcją i sposobem zagospodarowania przyległego terenu, - teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej – ulicy K. i będzie się odbywał projektowanym zjazdem w uzgodnieniu z zarządcą drogi, przy czym odstąpiono od uzgodnienia decyzji z zarządcą drogi, ponieważ funkcję organu uzgadniającego pełni organ wydający decyzję - istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej dla planowanego przedsięwzięcia infrastruktury technicznej, - teren inwestycji stanowi grunty zabudowane i zurbanizowane – sklasyfikowany jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B - decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odwołanie od powyższej decyzji wywiodła E. L. – współwłaścicielka graniczącej z terenem inwestycji działki o numerze geodezyjnym [...] (przyporządkowanej numerowi porządkowemu ulicy K. [...]). Stwierdziła, ze działka numer [...] jest zbyt mała, by lokalizować na niej jakiekolwiek inwestycje budowlane. Z uwagi na szerokość działki nr [...] wynoszącą 15 metrów, posadowienie jakiegokolwiek obiektu będzie się wiązało z koniecznością zbliżenia do granicy z jej działką, na co się nie godzi, gdyż jej budynek mieszkalny (wzniesiony w latach 1963 – 1965) znajduje się zaledwie w odległości 1,70 od granicy z działką [...]. Podała, że średnia szerokość elewacji frontowych istniejących budynków wynosi 9,5 metra. Zmniejszenie szerokości elewacji frontowej planowanego budynku do 8,80 z tolerancją 20 % zaburzy ład przestrzenny. Nadto ustalenie elewacji frontowej planowanego budynku od strony ulicy K. a nie od strony ulicy J., do której działka inwestora przylega szerszym bokiem, godzi w interes prawny odwołującej się, bo prowadzi do konieczności budowy z naruszeniem normatywnych odległości budynku od granic działki. Odwołująca się zarzuciła również nierealność zapewnienia przez inwestora miejsca postojowego lub garażowego na własnej działce. Podkreśliła, że jej budynek mieszkalny w ścianie zbliżonej do granicy działki inwestora na odległość 1,7 metra posiada okno a zatem zabudowa na działce sąsiedniej będzie wymagała odsunięcia koniecznego ze względu na przepisy przeciwpożarowe a także na zapewnienie dostępu światła słonecznego do jej pomieszczenia mieszkalnego. Inwestor w tej sytuacji będzie dążył do uzyskania zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a to zmieni w sposób nieakceptowany warunki korzystania z nieruchomości odwołującej się. W konkluzji strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji celem rozważenia zasadności wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...].03.2013r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Kolegium zwróciło uwagę, że organ ustalający warunki zabudowy działa na wniosek inwestora i jest tym wnioskiem bezwzględnie związany. Nie może więc go modyfikować ani też nakłaniać inwestora do usytuowania przedsięwzięcia w miejscu wskazanym przez osoby trzecie, mające interes prawny do uczestnictwa w postępowaniu. Organ ustosunkowuje się do żądań wskazanych we wniosku inwestora i w sytuacji, gdy lokalizacja inwestycji będzie pozostawała w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, organ nie ma podstaw do wydania orzeczenia negatywnego. Taki przypadek wystąpił w sprawie niniejszej. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenów w obszarze analizowanym pozwoliła na ustalenie wymagań dla zabudowy inwestora, przy określeniu parametrów tej zabudowy z uwzględnieniem przepisu par. 3 ust. 1 i 2 oraz par. 4 - 9 Rozporządzenia wykonawczego i w sposób zgodny z wnioskiem inwestora. Wyznaczenie szerokości elewacji frontowej na 8,80 m z tolerancją 20 % nie wpłynie negatywnie na możliwość zagospodarowania i wykorzystania terenów sąsiednich i na utrzymanie istniejącego ładu przestrzennego. Skoro różnica między średnią szerokością elewacji frontowej na obszarze analizowanym a wielkością tego parametru ustaloną w zaskarżonej decyzji wynosi mniej niż przewidziana rozporządzeniem skala tolerancji odchyleń od wielkości średnich, nie można uznać za wadliwe ustalenia elewacji frontowej zgodnie z wnioskiem inwestora. Kolegium uznało za przedwczesne zarzuty skarżącej, co do konieczności uzyskania w przyszłości pozwolenia na budowę garażu. Stwierdziło też, że nie ma uzasadnienia dla odstąpienia od ustalenia w inny sposób zjazdu z drogi publicznej. W konkluzji uzasadnienia stwierdziło, że wszystkie ustalone dla wnioskowanej inwestycji parametry zostały dokonane na podstawie obowiązujących przepisów prawa i w granicach norm prawnych. W wywiedzionej do sądu administracyjnego skardze na powyższą decyzję, E. L. podniosła zarzuty: - naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 54 pkt 2, 59 ust. 1, 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich zastosowanie i wydanie decyzji w sposób niezgodny z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - naruszenia prawa materialnego w postaci par. 2 pkt 5 Rozporządzenia wykonawczego w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego niezastosowanie i ustalenie usytuowania elewacji frontowej budynku wnioskodawcy od innej strony niż front działki, - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 138 par. 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji, która wymagała przeprowadzenia od nowa postępowania przez organ I instancji a następnie wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy - naruszenia art. 77 par. 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w szczególności niezbadanie prawidłowości ustalenia frontu działki, - naruszenia art. 107 par. 3 K.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania, w szczególności do kwestii obejścia prawa poprzez ustalenie warunków zabudowy w taki sposób, że de facto szeroka działka inwestora będzie uznana za wąską w rozumieniu przepisów techniczno – budowlanych, co umożliwi ewentualnemu inwestorowi nieuzasadnione zbliżenie obiektów budowlanych do granic działek sąsiednich. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca zaakcentowała, że działka inwestora leży u zbiegu ulicy J. i K., przylegając szerokością 23 metrów do ulicy J. i z tej ulicy istnieje wjazd na działkę oraz szerokością 15 metrów do ulicy K., nie mając wjazdu od strony tej ulicy. par. 2 pkt 5 Rozporządzenia wykonawczego definiuje "front działki" jako te cześć działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Zatem front działki inwestora znajduje się od ulicy J. a nie od K. W sytuacji, gdy wnioskodawca żąda ustalenia elewacji frontowej nie od frontu działki, organ powinien wydać decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. W sprawie niniejszej organy czyniąc zadość żądaniu wnioskodawcy naruszyły ww. przepis rozporządzenia, co czyni decyzje wadliwymi. Skarżąca podtrzymała zarzut celowego działania inwestora zmierzającego do obejścia prawa poprzez dążenie do traktowania jego działki za wąską w rozumieniu par. 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co pozwoli na realizowanie inwestycji w odległościach mniejszych niż normatywne od granic działki. Do kwestii obejścia przepisów techniczno – budowlanych nie ustosunkował się organ II instancji mimo zarzutu odwołania Nadto pominął też kwestię prawidłowego ustalenia frontu działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację i akcentując, że wniosek inwestora, którym organ jest związany, wyraźnie określał zamiar utworzenia zjazdu na działkę z ulicy K. a nie J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi, ustalenie na wniosek W. M. warunków zabudowy działki o numerze geodezyjnym [...] położonej w B. nastąpiło bez zarzucanego naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca naruszenia przepisów odnoszących się do zasad ustalania warunków zabudowy upatruje w niewłaściwym określeniu w decyzji frontu działki stanowiącej teren inwestycji. W świetle jej twierdzeń fakt przyporządkowania terenu inwestycji do ulicy J. i wynikające z mapy geodezyjnej oznaczenie zjazdu na ten teren z ulicy J., nie pozwalał organowi ustalającemu warunki zabudowy na określenie w decyzji dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej zjazdem zaprojektowanym z ulicy K. Z literalnego brzmienia definicji "frontu działki" zawartego w słowniczku pojęć powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego, rzeczywiście można byłoby wysnuć, iż dla terenów inwestycji o ukształtowanym zjeździe z drogi na działkę, nie można już ustalać innego zjazdu. Przez "front działki" rozporządzenie w par. 2 pkt 5 rozumie bowiem część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Definicję tę należy jednak odczytywać w powiązaniu z całokształtem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów odrębnych regulujących kwestie budowy i przebudowy zjazdów z dróg publicznych, a zamieszczonych w ustawie z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych oraz interpretować w zgodzie z celem decyzji o warunkach zabudowy. Przepis art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawnia każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestycyjnym do jego zagospodarowania, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesów osób trzecich. Przepis powyższy wyraża zasadę swobody inwestowania na własnym gruncie, przy czym tytułem prawnym do władania nieruchomością na cele budowlane należy się wykazać dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy informuje jedynie o możliwości zagospodarowania terenu w sposób w niej określony. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o dopuszczalnym w świetle państwowego porządku planistycznego, sposobie zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. nie ustanowiono lokalnego porządku planistycznego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie zrealizować. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadniczo sprowadzają się do konieczności kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego dla inwestycji uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3) oraz zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5) Wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, wymóg kontynuacji przez nową zabudowę funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych zabudowy już istniejącej wokół terenu objętego wnioskiem, nazwany został zasadą dobrego sąsiedztwa. Zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. W wyroku z dnia 24.02.2005 r. (sygn. IV SA/Wa 950/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że regulacja powyższa ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy. W sytuacji, gdy nieruchomość stanowiąca teren inwestycji przylega, jak w sprawie niniejszej, do kilku dróg publicznych (jest nieruchomością narożną usytuowaną u zbiegu ulic), wnioskodawca ma obowiązek konkretnego wskazania, z której ulicy odbywać się będzie zjazd na działkę, a w konsekwencji, która część nieruchomości ma się stać frontem działki. W rzeczywistości zatem front działki ustala się dopiero w decyzji o warunkach zabudowy poprzez określenie, z której drogi odbywać ma się główny wjazd (zjazd) lub wejście na działkę. Definicja "zjazdu" zawarta w ustawie o drogach publicznych zamieszczona w art. 4 pkt 8 tej ustawy traktuje bowiem zjazd jako połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak stanowi art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Uzgodnienie takie na etapie ustalania warunków zabudowy następuje poprzez wydanie przez właściwego zarządcę drogi postanowienia w trybie art. 106 k.p.a. i wiąże organ wydający decyzje o warunkach zabudowy. W sytuacji jednak, gdy organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jednocześnie organem, w którego strukturze organizacyjnej funkcjonuje także zarząd drogi, z której odbywać ma się obsługa komunikacyjna inwestycji, ustalenie warunków zabudowy następuje bez obowiązku uzgodnienia decyzji z zarządcą drogi w trybie art. 106 K.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy Prezydent Miasta B. był jednocześnie organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak też był – jako zarządca dróg publicznych usytuowanych na terenie miasta - organem właściwym do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wynikającym z ustawy o drogach publicznych. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie musiało zatem poprzedzać formalne uzgodnienie jej projektu przez zarządcę drogi. Wystarczająca była świadomość zarządcy drogi, co do planowanego rozwiązania w zakresie sposobu skomunikowania inwestycji objętej wnioskiem z drogą publiczną i milcząca aprobata takiego rozwiązania. Z akt sprawy wynika, że wyodrębniony w strukturze Urzędu Miejskiego w B., Zarząd Dróg i Inwestycji Miejskich miał pełną wiedzę o treści wniosku i treści decyzji i nie zgłosił na etapie ustalania warunków zabudowy uwag, co do możliwości wykonania zjazdu na nieruchomość będącą terenem inwestycji z ulicy K. Skarżąca przedwcześnie upatruje w wydanej decyzji o warunkach zabudowy naruszenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W orzecznictwie i doktrynie za utrwalony należy traktować pogląd, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może wkraczać w zarezerwowaną dla organów administracji architektoniczno-budowlanej ocenę dopuszczalności lokalizacji zabudowy w odległościach od granic nieruchomości mniejszych niż normatywne z punktu widzenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. poprzez pryzmat przesłanek określonych w par. 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na etapie warunków zabudowy nie może bowiem być przesądzona kwestia dopuszczalności budowy po granicy z uwagi na rozmiary działki stanowiącej teren inwestycji, czy z uwagi na nienormatywne zbliżenie do granic tej działki budynków na nieruchomościach sąsiednich. Szczegółowe usytuowanie obiektów budowlanych względem granic działki jest, co do zasady, domeną prawa budowlanego i jest rozstrzygane na etapie pozwolenia na budowę. Stanowisko powyższe w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest jednolite (vide: między innymi uchwała NSA z 25.11.1996r. sygn. OPK 22/96, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7.11.2008r. sygn. IISA/Po 259/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 31.05.2005r. sygn. IV SA/Wa 905/04, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27.08.2008r. sygn. IISA/Gd 342/08, wyrok WSA w Łodzi z dnia 25.09.2007r. sygn. IISA/Łd 719/07). Jedynym uzasadnieniem dla wypowiedzenia się w decyzji o warunkach zabudowy o usytuowaniu planowanej zabudowy bezpośrednio przy granicy nieruchomości, może być potrzeba zachowania ładu przestrzennego. W sprawie niniejszej wnioskodawca nie występował jednak o przesądzenie na etapie warunków zabudowy kwestii zlokalizowania planowanej zabudowy po granicy z nieruchomością skarżącej ze względu na ład przestrzenny i organ w ogóle nie wypowiadał się w sprawie konkretnej lokalizacji planowanego budynku, przesądzając jedynie o możliwości zabudowy nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością skarżącej w sposób wskazany we wniosku. Rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza indywidualizację poszczególnych parametrów nowej zabudowy o ile jest to uzasadnione treścią analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Sporządzona zaś na potrzeby postępowania analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego pozwoliła na określenie parametrów wnioskowanej zabudowy w sposób opisany w decyzji. Kwestia zacieniania planowanym budynkiem dostępu światła słonecznego do pomieszczeń mieszkalnych budynku skarżącej, o której wspomniała skarżąca na rozprawie, powinna być przedmiotem badania organu architektoniczno – budowlanego na etapie oceny projektu budowlanego. W pełni podzielając dokonaną przez organy administracji obu instancji ocenę spełnienia przesłanek do ustalenia warunków zabudowy działki o numerze [...], położonej w B. dla inwestycji opisanej wnioskiem, Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd nie podziela zarzutu skarżącej braku odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. do wszystkich zarzutów odwołania. Wczytanie się w uzasadnienie decyzji odwoławczej pozwala stwierdzić, że kolegium rozpoznało sprawę w pełnym zakresie, dokonując od nowa analizy ustalenia każdego z parametrów planowanej zabudowy z jednoczesną oceną zarzutów odwołującej się.