II SA/Bk 477/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie wykonania wykopów. p o s t a n a w i a oddalić wniosek Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykopów przy ul. R. w S. oraz na działce nr geod. [...] w obrębie gruntów S. K., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę na niniejszą decyzję do sądu administracyjnego złożył J. B., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podał, że wydanie decyzji zwracającej sprawę do ponownego rozpoznania skutkuje tym, że na stronę zostaną nałożone dalsze obowiązki. Dalsze prowadzenie postępowania w trybie wnioskowym naraża bowiem stronę na obciążenie kosztami postępowania a w szczególności kosztami oględzin miejsca samowoli budowlanej i kosztami doręczenia stronom pism urzędowych. Dlatego też zdaniem skarżącego jego wniosek jest uzasadniony, gdyż tylko w ten sposób pierwsza instancja zostanie zwolniona z wykonania nakazanych uzasadnieniem czynności wobec strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Wniosek podlegał oddaleniu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji może nastąpić na wniosek skarżącego, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.01.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.09.2005 r., II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z 17.07.2006 r., I FZ 281/06, OSP 2007, nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują orzeczenia rozstrzygające określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta ostateczna decyzja wydana w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie przyznającym uprawnień i nie nakładającym na skarżącego żadnych obowiązków, a więc nie nadającym się do wykonania. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. Nadto podnieść należy, że wskazane w uzasadnieniu wniosku argumenty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego nie będzie skutkowało wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim koszty toczącego się ponownie postępowania administracyjnego ponosi sam organ. Nadto podnieść należy, że to w interesie samego skarżącego powinno leżeć uzyskanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia należało uznać za niezasadny i oddalić go na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.