II SA/Bk 481/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia F. Z. w B., Stowarzyszenia F. Z. w B. w likwidacji, Stowarzyszenia Z. B. w B., Stowarzyszenia I. B. w B., Fundacji T. U. Ś. w B. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Stowarzyszenie F. Z. w B., Stowarzyszenie F. Z. w B. w likwidacji, Stowarzyszenie Z. B. w B., Stowarzyszenie I. B. w B., Fundacja T. U. Ś. w B. wniosły skargę na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Skarga w imieniu ww. podmiotów podpisana została przez R. K. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 lipca 2017 r. R. K. występujący w imieniu skarżących organizacji został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: - nadesłanie dokumentów, z których wynika prawo R. K. do reprezentowania skarżących w postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub przed wojewódzkim sądem administracyjnym; - przedłożenie dokumentu, z którego będzie wynikać, czy skarga stowarzyszeń zwykłych: Z. B., F. Z. i I. B. została skutecznie wniesiona przez wszystkich ich członków (przedstawienie stosownych uchwał wszystkich członków o wniesieniu skargi i przedstawienie dokumentów, z których wynikać będzie skład osobowy tych stowarzyszeń). Nadto Przewodniczący wezwał do przedstawienia stosownych uchwał ww. organizacji podpisanych przez ich wszystkich członków, zawierających udzielone R. K. upoważnienie do reprezentowania tych organizacji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz mając na uwadze art. 8 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o stowarzyszeniach oraz niektórych innych ustaw do wykazania, czy Stowarzyszenie zwykłe F. Z., Z. i I. B. dostosowały swoje statuty do wymogów art. 41a ww. ustawy. Dla wykonania wszystkich wyżej wymienionych obowiązków zakreślono termin 7 dni i rygor odrzucenia skargi Stowarzyszenia zwykłego F. Z. w B., Stowarzyszenia zwykłego Z. B. w Białymstoku oraz Stowarzyszenia I. B.; - nadesłanie dokumentu, który pozwoli ustalić czy występujący jako pełnomocnik osoby prawnej Fundacji T. U. Ś. w B. – R. K. spełnia przesłanki z art. 35 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego to przepisu wynika, że pełnomocnikiem osoby prawnej może być adwokat, radca prawny oraz pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Zakreślono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi Fundacji; - nadesłania skargi oraz 31 brakujących odpisów w takiej formie, aby było możliwe odczytanie czy pismo spełnia wszystkie formalne wymagania z art. 46 § 1 i 2 P.p.s.a. (w szczególności czy zawiera oznaczenie stron, ich pełnomocników, jednoznaczne określenie rodzaju pisma i jego treści) oraz aby możliwe było dołączenie tego pisma do akt sprawy (zachowanie odpowiednich marginesów) - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone R. K. w dniu 21 lipca 2017 r. W wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga, zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej cytowanej: P.p.s.a., winna czynić zadość wymaganiom stawianym pismom w postępowaniu sądowym. Warunkiem formalnym wynikającym z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. jest podpisanie pisma przez osobę kierującą go do sądu albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do regulacji zawartej w art. 49 § 1 powołanej ustawy, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast w przypadku skargi obarczonej brakami formalnymi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi w przypadku nie uzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. W świetle zaś art. 28 § 1 P.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują w postępowaniu czynności przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Oznacza to, że osoby te mają obowiązek wykazać na mocy art. 29 P.p.s.a. swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W niniejszej sprawie skargę do sądu w jednym piśmie procesowym wniosło pięć stowarzyszeń. Pismo to zostało opatrzone podpisem R. K. W związku z brakami formalnymi skarg wezwano do ich uzupełnienia wyżej wskazanym zarządzeniem z dnia 24 maja 2017 r. W wyznaczonym terminie żaden z wymienionych w zarządzeniu braków nie został uzupełniony: Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., odrzucił skargę Stowarzyszenia F. Z. w B., Stowarzyszenia I. B. w B. oraz Stowarzyszenia Z. B. w B. Z podobnych powodów (niewykazanie umocowania do reprezentacji) należy odrzucić skargę Fundacji T. U. Ś. w B. gdyż R. K. pomimo prawidłowego wezwania do usunięcia braku formalnego skargi tego podmiotu, nie nadesłał dokumentu, który pozwoliłby ustalić, czy - jako pełnomocnik tej osoby prawnej - spełnia przesłanki z art. 35 § 1 i 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie odrzuceniu podlegała również skarga Stowarzyszenia F. Z. w B. w likwidacji, bowiem została wniesiona przez podmiot nieposiadający zdolności sądowej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej. Stosownie zaś do art. 25 § 1 P.p.s.a. zdolność sądowa to zdolność występowania przed sądem administracyjnym. Z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżące Stowarzyszenie F. Z. w B. zostało rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...] i zarządzono jego likwidację. Z urzędu Sądowi jest wiadome, że powyższe postanowienie jest prawomocne wobec oddalenia wywiedzionej od niego apelacji przez Sąd Okręgowy w B. (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...]). Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. W okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło (art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach; P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77; postanowienia NSA z 10 lipca 2012 r., II OZ 263/12, z 12 lipca 2012 r., II OZ 600/12 i z 12 grudnia 2012 r., II OZ 1086/12). W konsekwencji likwidator, który przeprowadza likwidację stowarzyszenia, nie działa w jego imieniu, ale w imieniu własnym, wypełniając pewną funkcję publiczną jako osoba zaufania publicznego, a jego działalność rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Oznacza to, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym - art. 25 § 1 i 3 P.p.s.a. Brak ten jest brakiem nieusuwalnym (analogiczne stanowisko zaprezentował NSA w postanowieniu z 14 kwietnia 2015 r., II OZ 272/15). Skarga wniesiona przez tę organizację jest zatem skargą niedopuszczalną (art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.). Nadto zauważyć należy, że w zarządzeniu z dnia 24 maja 2017 r. wezwano R. K. do przedstawienia skargi w czytelnej wersji i odpowiedniej formie, zawierającej wyraźną, dającą się odczytać treść tj. w formie spełniającej wymagania dla pisma wnoszonego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazanej w art. 46 § 1 i 2 P.p.s.a. Złożona skarga ma bowiem formę chaotycznego pisma, sporządzonego bardzo drobną czcionką, w którym nagromadzono znaczną ilość żądań, wniosków i informacji dotyczących wielu różnych postępowań. Nie sposób ustalić jaka jest jego ostateczna i właściwa treść, a rolą Sądu nie jest domyślanie się intencji strony. Wykonanie powyżej wskazanego wezwania do nadesłania skargi w czytelnej formie nie nastąpiło zatem w sposób, który uzasadniałby uznanie, że ten brak formalny został uzupełniony. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd zobowiązany był do odrzucenia skargi wszystkich organizacji. O powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w stosunku do Stowarzyszenia zwykłego F. Z., Stowarzyszenia zwykłego I. B. w B., Stowarzyszenia zwykłego Z. B., Fundacji T. U. Ś., zaś na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. w stosunku do Stowarzyszenia F. Z. w B. w likwidacji.