II SA/Bk 485/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi O.S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę 2. przyznaje adwokatowi J.O. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącej O. S. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- II SA/Bk 485/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Burmistrz Miasta W. M. orzekł o wymeldowaniu O. S. z pobytu stałego przy ul. S. [...] w W. M. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte wnioskiem A. S. z dnia 13 stycznia 2010 r. o wymeldowanie wnuczki O. S. W postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzono dowody z przesłuchania stron i zeznań świadków, w tym osób najbliższej rodziny stron i sąsiadów, jak również z dokumentów sporządzonych przez Policję i Sąd Rejonowy w W. M., przed którym toczy się postępowanie cywilne o zniesienie współwłasności i dział spadku dotyczące nieruchomości przy ul. S. [...] w W. M. W trakcie tego postępowania o sygn. I Ns [...] postanowieniem z dnia 24 stycznia 2008 r. udzielono A. S. zabezpieczenia poprzez przyznanie jej prawne przedmiotowej nieruchomości do wyłącznego korzystania - do prawomocnego zakończenia postępowania. Ustalono, że przed wymienionym sądem nie toczyły się sprawy karne lub o przywrócenie naruszonego posiadania z wniosku O. S. Na podstawie informacji Prokuratury Rejonowej w W. M. ustalono, że postanowieniem z 22 sierpnia 2008 r. odmówiono wszczęcia dochodzenia o zmuszanie O. S. do określonego zachowania w okresie od 15 czerwca 2005 r. do 30 lipca 2008 r. Komenda Powiatowa Policji w W. M. poinformowała natomiast, że wielokrotnie interweniowała pod adresem ul. S. [...], w tym w dniu 12 lipca 2008 r. zgłoszono uniemożliwienie O. S. wejście do znajdującego się na tej nieruchomości domu, jednak wymieniona i M. S. opuściły posesję z uwagi na okazane postanowienie z 24 stycznia 2008 r. przyznające A. S. prawo do wyłącznego korzystania z nieruchomości. Również w dniu 19 stycznia 2010 r. podjęto interwencję dotyczącą tego samego przedmiotu. Organ ustalił, że powyższe okoliczności, a także okoliczności wynikające z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, spełniają przesłankę opuszczenia przez O. S. miejsca pobyt stałego, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) i uzasadniają jej wymeldowanie z lokalu przy ul. S. [...] w W. M. Przepis ten wymaga ustalenia, że opuszczenie lokalu miało charakter trwały i dobrowolny. Za równoznaczne z taką sytuacją przyjmuje się niezamieszkiwanie w lokalu z powodu stawianych przeszkód, gdy strona nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Jak wskazano w uzasadnieniu: "Środki prawne służące powrotowi do nieruchomości przysługują w okresie 6 miesięcy od zmiany zamków w drzwiach lokalu". Wskazano, że O. S. stwierdziła fakt zmiany zamków w dniu 12 lipca 2008 r., przy czym nie posiadała wiedzy kiedy faktycznie wymiana nastąpiła. Ponadto wskazano, że organ badał przede wszystkim fakt niezamieszkiwania O. S. w mieszkaniu, który został potwierdzony tak przez nią, jak i przez pozostałe strony i świadków. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła O. S. składając jednocześnie wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadków policjantów przeprowadzających interwencje przy ul. S. [...] w W. M. w dniach 19 stycznia 2010 r., 12 lipca 2008 r., 27 sierpnia 2005 r. Wskazała, że problemy z nieruchomością przy ul. S. zaczęły się po śmierci jej ojca w czerwcu 2005 r., od kiedy to A. S. i S. S. uniemożliwiają jej zamieszkiwanie w domu zlokalizowanym przy tej ulicy, mimo że wcześniej stanowił on miejsce jej stałego pobytu. Oświadczyła, że od października 2005 r. studiowała w W. i w mieszkaniu przy ul. S. przebywała sporadycznie, natomiast próby powrotu stałego były uniemożliwiane i kończyły się interwencjami Policji. W wyniku tej sytuacji jej matka wraz z młodszą siostrą zmuszone były opuścić nieruchomość, pozostawiając na niej dorobek życia, którego nie mogły później odzyskać. Następnie M. S. i siostra zostały wymeldowane (sprawa była w sądzie, jednak adwokat nie poinformował ich o terminie rozprawy). Odwołująca wskazała, że przerwała studia ze względów osobistych i przeniosła się do B., gdzie mieszkała w różnych miejscach, sporadycznie jedynie odwiedzając nieruchomość przy ul. S. z uwagi na wrogą postawę reszty rodziny, która przyczyniła się również do odebrania jej syna i powierzenia jego opieki biologicznemu ojcu. Oświadczyła, że ma stale problemy z odzyskaniem rzeczy znajdujących się w domu oraz miały miejsce liczne interwencje Policji z tego powodu. Poza tym nie była w stanie przenieść wszystkich rzeczy z 200 - metrowego domu do 60 - metrowego mieszkania, które jej matka kupiła na kredyt. Wskazała, że nie przebywa we własnym domu, jednak jego opuszczenie nie było dobrowolne oraz że nie zgadza się ze złożonymi w sprawie zeznaniami, zwłaszcza S. S., twierdzącego że nie pozostawiła w domu nawet własnego łóżka. Zwróciła uwagę na nieprawidłowości w przeprowadzaniu interwencji przez Policję oraz w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w W. M. w sprawie o zniesienie współwłasności, w której pomija się jej sytuację i argumenty. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie to podjął po ustaleniu, że współwłaścicielami nieruchomości przy ul. S. [...] w W. M. są A. S., S. S. (postanowienie SR w W. M. z dnia 22 marca 1996 r., I Ns [...]) oraz M. S., O. S. i G. S. jako spadkobierczynie po M. S. (postanowienie tego sądu z dnia 19 grudnia 2005 r., I Ns [...]). Na podstawie m.in. informacji podanych w uzasadnieniu postanowienia Sądu Rejonowego w W. M. z dnia 24 stycznia 2008 r. ustalono, że A. S. mieszka od dłuższego czasu sama na spornej nieruchomości, bowiem uczestniczki postępowania wyprowadziły się w grudniu 2006 r. Organ odwoławczy zacytował również obszerne zeznania wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków oraz wskazał, że łącznie z dokumentacją uzyskaną z Komisariatu Powiatowego Policji, Prokuratury Rejonowej i Sądu Rejonowego w W. M. – przedmiotowe zeznania stanowiły materiał dowodowy, który pozwolił na ustalenie, że skarżąca przebywa poza miejscem stałego zameldowania. Bezsporne jest również, zdaniem organu, że strony pozostają w konflikcie dotyczącym spraw majątkowych, który trwa od śmierci ojca O. S. W tym czasie wymieniona zamieszkała już wraz z synem u małżonków K. – dziadków dziecka. Odwołująca się zabrała również z nieruchomości potrzebne jej rzeczy, przy czym jak wynika z wyjaśnień jej matki M. S., zamierza zabrać również pozostałą cześć. Wynika z tego, zdaniem organu, że zamiarem strony nie jest zamieszkiwanie przy ul. S. lecz jedynie odzyskanie rzeczy, a opuszczenie lokalu było trwałe i dobrowolne w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, który to wniosek potwierdza treść postanowienia Sądu Rejonowego o przyznaniu nieruchomości do wyłącznego korzystania A. S. Organ wskazał, że za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu powołanego przepisu uznaje się usunięcie z lokalu i niedopuszczanie do niego w sytuacji, gdy nie skorzystano we właściwym czasie z przysługujących środków prawnych umożliwiających powrót tj. przykładowo z powództwa o przywrócenie posiadania z art. 344 § 2 kodeksu cywilnego. Jak wskazano, mimo że odwołująca się występowała do Prokuratury Rejonowej – to jednak uzyskała postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia o przestępstwo zmuszania do określonego zachowania się. Organ powołał również orzecznictwo, zgodnie z którym przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego nie musi być połączona z opróżnieniem tego miejsca z rzeczy. Odnośnie złożonych przez odwołującą się w toku postępowania pism wskazano, że pochodzą one z dat po wszczęciu postępowania o wymeldowanie i odnoszą się do sytuacji majątkowej strony. Wniosek o przesłuchanie funkcjonariuszy Policji uznano za nieznajdujący uzasadnienia z uwagi na zebranie materiału dowodowego wystarczającego do rozstrzygnięcia. Organ podkreślił również wyłącznie ewidencyjny charakter zameldowania, niezwiązany z prawami do lokalu. Skargę na powyższą decyzję złożyła do sądu administracyjnego O. S. składając jednocześnie wnioski dowodowe o zażądanie dokumentacji z interwencji policyjnych w okresie od czerwca 2005 r. do stycznia 2010 r., jak również o przesłuchanie wymienionych w skardze świadków i dołączenie akt sprawy II SA/Bk 837/07 o wymeldowanie M. S. W uzasadnieniu skargi powtórzyła w całości argumentację z odwołania wskazując przede wszystkim na pogorszenie się stosunków rodzinnych postępujące od czerwca 2005 r., wskutek którego była zmuszona z matką i siostrą opuścić dotychczasowe miejsce zamieszkania przy ul. S. [...] w W. M., pozostawiając rzeczy osobiste i sprzęt AGD. Jak wskazała, od tego czasu środkami prawnymi i pozaprawnymi rodzina ojca próbuje pozbawić jej rodzinę praw do nieruchomości. Zdaniem skarżącej nigdy nie opuściła spornego domu dobrowolnie, a podejmowane interwencje i działalność organów ścigania oraz wymiaru sprawiedliwości budzą jej zastrzeżenia w tej sprawie, bowiem sprawiają wrażenie jednostronnych. Strona w uzasadnieniu skargi kwestionuje ustalenia organów wskazując, że oparte są na twierdzeniach wrogich jej osób – A. S. i S. S., przykładowo dotyczących pozostawionych w domu przy ul. S. rzeczy, których część została zniszczona lub też nadal nie może ich odzyskać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze, jak również nie stwierdził innych nieprawidłowości, które miał obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)., dalej p.p.s.a. Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest legalność wymeldowania skarżącej z miejsca pobytu stałego przy ul. S. [...] w W. M. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazano, że przesłanką wymeldowania jest: nieprzebywanie osoby fizycznej w określonym lokalu, które charakteryzuje się zamiarem jego opuszczenia na stałe tj. zamiarem przeniesienia (skoncentrowania) aktywności życiowej w nowym miejscu. Ustalając w postępowaniu w przedmiocie wymeldowania przesłankę opuszczenia lokalu należy badać rzeczywisty zamiar osoby, która ma być wymeldowana, a w szczególności jego trwałość i dobrowolność. Przy ustalaniu zamiaru (jego trwałości i dobrowolności) nie można poprzestać wyłącznie na oświadczeniach zainteresowanej strony, ale należy wziąć pod uwagę obiektywne, możliwe do stwierdzenia okoliczności towarzyszące opuszczeniu lokalu, jak też zachowanie strony po tym zdarzeniu. Deklaracje osoby wymeldowanej o zamiarze powrotu do lokalu mogą bowiem pozostawać w sprzeczności z innymi okolicznościami charakteryzującymi jej pobyt poza miejscem dotychczasowego zameldowania. Należy zatem zbadać powód opuszczenia lokalu, miejsce skoncentrowania przez stronę interesów życiowych, obiektywną możliwość realizacji woli przebywania w lokalu. W orzecznictwie wskazuje się, a stanowisko to skład orzekający w sprawie niniejszej podziela, że o dobrowolności i trwałości zamiaru opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu świadczyć może przede wszystkim niepodejmowanie środków prawnych celem odzyskania prawa do zamieszkiwania w lokalu, ewentualnie brak konsekwencji i aktywności w takich działaniach (vide wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 25.11.2009 r., III SA/Wr 437/09, Lex nr 589387 i z dnia 16.12.2009 r., IV SA/Wr 512/09, Lex nr 583460, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.11.2009 r., IV SA/Wa 1497/09, Lex nr 589449, wyrok WSA w Łodzi z dnia 08.12.2009 r., III SA/Łd 459/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu organy rozpoznające niniejszą sprawę zgromadziły kompleksowy materiał dowodowy w przedmiocie wskazanym powyżej i dokonały jego oceny z poszanowaniem zasad procesowych, a ocena dobrowolności i trwałości zamiaru opuszczenia przez skarżącą nieruchomości przy ul. S. [...] w W. M. nie budzi wątpliwości. Zaskarżona decyzja o wymeldowaniu jest zatem zgodna z prawem, a podniesione wobec niej w skardze zarzuty – bezskuteczne. Bezsporne jest, że O. S. od dłuższego czasu nie przebywa pod wskazanym adresem. Z akt sprawy wynika, że wyprowadziła się w roku 2005 po śmierci ojca i po zaostrzeniu rodzinnego konfliktu. W październiku 2005 r. rozpoczęła studia w W. (k. 90 verte). Okoliczność dłuższego niezamieszkiwania wymienionej przy ul. S. [...] potwierdzili świadkowie m.in. E. S. i M. J. stwierdzając, że skarżąca nie mieszka przy ul. S. od co najmniej kilku lat (k. 57 verte i 59 verte akt administracyjnych). Także O. S. przyznała fakt kilkuletniego przebywania poza przedmiotową nieruchomością wskazując na okres studiów oraz trudności w porozumieniu się z rodziną ojca (k. 26). Faktem jest również trwający między skarżącą i jej matką M. S. a A. S. (babką skarżącej) i S. S. (bratem jej zmarłego ojca) konflikt rodzinny dotyczący między innymi praw do nieruchomości przy ul. S. [...]. Toczy się w tym przedmiocie postępowanie przed Sądem Rejonowym o zniesienie współwłasności, w którym postanowieniem z dnia 24 stycznia 2008 r. Sąd Rejonowy w W. M. przyznał A. S., tytułem zabezpieczenia w postępowaniu o zniesienie współwłasności, prawo do wyłącznego korzystania z nieruchomości do prawomocnego zakończenia postępowania. Niewątpliwie przedmiotowy konflikt przyczynił się do wyprowadzenia się skarżącej z nieruchomości, natomiast wydane postanowienie o zabezpieczeniu uniemożliwiało jej prawny dostęp do tejże nieruchomości. Jak wynika z ustaleń organu mających potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, od daty wyprowadzenia się O. S. jedynie sporadycznie bywała na spornej nieruchomości, głównie celem zabrania kolejnych rzeczy (co potwierdza wymieniona w odwołaniu, k. 91 oraz w zeznaniach k. 26). Wizyty te kończyły się często interwencjami Policji. Brak jest natomiast w aktach sprawy informacji, by skarżąca podejmowała działania prawne mające na celu nie tylko zabranie rzeczy z nieruchomości, ale odzyskanie możliwości zamieszkiwania na niej. Przede wszystkim nie wystąpiła z powództwem posesoryjnym z art. 344 Kodeksu cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania. Jak wynika z informacji Sądu Rejonowego w W. M. z dnia 21 stycznia 2010 r. i z dnia 25 stycznia 2010 r. (k. 49, 50 akt administracyjnych) nie toczyły się przed tym sądem żadne sprawy – karne lub cywilne, z wniosku O. S., których przedmiotem było odzyskanie prawa do zamieszkiwania na spornej nieruchomości. Również z akt wynika, że postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2008 r. Prokuratura Rejonowa w W. M. odmówiła, z powodu braku znamion czynu zabronionego, wszczęcia dochodzenia w sprawie zmuszania O. S. do określonego zachowania w okresie od 15 czerwca 2005 r. do 30 lipca 2008 r. (k. 51 akt administracyjnych). Wniosek o wszczęcie przedmiotowego postępowania skarżąca złożyła po tym, jak w dniu 12 lipca 2008 r. odmówiono jej wstępu na teren nieruchomości wskazując na wyłączne prawo A. S. do korzystania z niej wynikające z powoływanego wyżej postanowienia o zabezpieczeniu. W aktach nie ma informacji, by decyzja Prokuratury w związku z procesowymi czynnościami skarżącej została wyeliminowana z obrotu prawnego. Takiej okoliczności nie powoływała również sama skarżąca. Zdaniem sądu powyższe fakty organy prawidłowo zinterpretowały jako okoliczności świadczące o tym, że obiektywna ocena zachowania skarżącej prowadzi do wniosków sprzecznych z jej deklaracjami odnośnie opuszczenia miejsca zameldowania. Zwraca bowiem uwagę brak konsekwencji skarżącej w dochodzeniu praw do zamieszkiwania w lokalu wyrażający się sporadycznością podejmowanych środków, sprowadzających się przede wszystkim do szukania pomocy Policji przy próbie wejścia na teren posesji celem zabrania kolejnych rzeczy (vide informacja Policji z dnia 04 lutego 2010 r. i 21 marca 2010 r.). Przez kilka lat od dnia opuszczenia lokalu, czy też nawet w krótkim okresie po wyprowadzeniu się, nie podjęła ona innych działań prawnych mających przywrócić jej prawo zamieszkiwania niż wezwania Policji. Dopiero w 2008 r. i po kolejnej nieudanej próbie wejścia na teren posesji przy ul. S. [...], złożyła zawiadomienie do Prokuratury, które rozpoznano negatywnie. Powyższe zachowanie strony, w tym zwłaszcza cel wizyt pod wskazanym adresem (zabranie kolejnych rzeczy), świadczy o opuszczeniu lokalu i zamiarze skoncentrowania interesów życiowych w innym miejscu niż nieruchomość przy ul. S. [...] w W. M., a zatem o faktycznej rezygnacji z zamieszkiwania w tym miejscu. Skoro bowiem skarżąca, jak twierdzi, została zmuszona do opuszczenia posesji, to dla wykazania tego faktu powinna była stale i konsekwentnie podejmować kroki prawne celem przywrócenia możliwości zamieszkiwania w lokalu. Brak takich konsekwentnych i stałych działań przez kilkuletni okres wyraźnie wskazuje, że opuszczenie lokalu stało się z czasem niewymuszone i nabrało cech trwałości. Również powołane przez skarżącą okoliczności opuszczenia miejsca stałego zameldowania, to jest konflikt rodzinny, nie potwierdzają braku dobrowolności w opuszczeniu przedmiotowego lokalu. Nie traci bowiem co do zasady dobrowolnego i trwałego charakteru wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeżeli ma ono na celu poprawienie komfortu życiowego strony przez uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem, a następnie niepodejmowanie działań prawnych umożliwiających powrót (vide wyrok NSA z dnia 06.03.2008 r., II OSK 140/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu organy administracji przeprowadziły w sprawie niniejszej postępowanie wyjaśniające z poszanowaniem obowiązku zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego i dokonania jego wszechstronnej analizy, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 7, 77 § 1, 80 Kpa). Przedmiotowy materiał stanowił wystarczającą podstawę do wyprowadzenia wniosków o istnieniu podstaw do wymeldowania skarżącej i brak jest konieczności uzupełnienia tego materiału tak w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu sądowym. Dlatego sąd oddalił wniosek o zażądanie dokumentów z Policji uznając, że nie są one niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, które zostały już wyjaśnione informacjami tego organu w postępowaniu administracyjnym. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a ocenia postępowanie administracyjne. Ewentualne dowody uzupełniające z dokumentów gromadzić może jedynie dla prawidłowej oceny zaskarżonego aktu. W sprawie niniejszej nie zachodziła potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego z dokumentów. Natomiast sąd administracyjny nie przesłuchuje świadków, co wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a., dlatego i w tym zakresie wniosek dowodowy podlegał oddaleniu. Uzupełniono postępowanie wyłącznie przez dopuszczenie dowodu z akt sprawy II SA/Bk 873/07, w szczególności z wyroku oddalającego skargę na decyzję o wymeldowaniu M. S. z lokalu przy ul. S. [...]. Przedmiotowy wyrok i akta sprawy, w której go wydano potwierdzają istnienie głębokiego konfliktu w rodzinie S., który nie jest jednak okolicznością decydującą o wystąpieniu przesłanek wymeldowania O. S., a pozwala jedynie na uzyskanie pełniejszego obrazu sytuacji skarżącej w sprawie niniejszej. Potwierdza fakt prawomocnego wymeldowania ze spornego lokalu M. S. Na marginesie wskazać należy, że celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest dyscyplinowanie obywateli do dostarczania organom meldunkowym informacji na temat ich aktualnego miejsca pobytu. Ewidencja ludności w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu, którego meldunek dotyczy (vide wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r. w sprawie sygn. akt II OSK 561/05, LEX nr 194344). Sprawa o wymeldowanie nie jest zatem właściwym postępowaniem do wykazywania praw do lokalu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu na zasadzie prawa pomocy przyznano na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).