II SA/Bk 515/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 24 października 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi I. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie zjazdu z działki na drogę powiatową i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchylił decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]02.2016 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zjazdu z działki nr geod. [...] przy ul. Z. w Ch., oznaczonego [...], na drogę powiatową nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę na niniejszą decyzję złożyła do sądu administracyjnego I. K., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż zaskarżone rozstrzygnięcie spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne, bowiem przesądza jednoznacznie, iż wody opadowe z jej działki są odprowadzone na drogę, co jest nieprawdą. To z kolei będzie służyło organowi I instancji do oparcia się na wytycznych organu odwoławczego i twierdzeniu, że zjazdy są wykonane wadliwie. Dodatkowo podnosi, iż nakazanie przebudowy zjazdów spowoduje znacząco szkodę po jej i męża stronie. Jest to bowiem inwestycja kosztowa i wymaga gruntownej ingerencji w kształt działki. Ponadto skarżąca podniosła, iż po jej wykonaniu nie będzie żadnej możliwości odzyskania zainwestowanych środków, co stanowić będzie po ich stronie szkodę nie do przywrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji może nastąpić na wniosek skarżącego, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 j.t.) zwanej dalej p.p.s.a. Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji organu II instancji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.01.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.09.2005 r., II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z 17.07.2006 r., I FZ 281/06, OSP 2007, nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. T.Wosia, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, str. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej bądź uchylającej decyzję organu I instancji, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta ostateczna decyzja w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie zjazdu z działki i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. De facto zatem do momentu rozpoznania niniejszej sprawy strona skarżąca nie ponosi żadnych trudnych do odwrócenia skutków prawnych czy też kosztów, bowiem obecnie nie jest do niczego zobowiązana (decyzja organu I instancji została uchylona do ponownego rozpoznania). Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. Podkreślić przy tym należy, iż na chwilę obecną skarżąca nie jest zobowiązana do przebudowy zjazdów czy też ingerencji w kształt działki i nie ponosi żadnych kosztów w tym zakresie. Same zaś wytyczne organu II instancji co do ponownego postępowania przed organem I instancji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania aktu, gdyż czynności te są zdarzeniem przyszłym i hipotetycznym. Dopiero podjęcie ich i wydanie decyzji, ewentualnie nakazującej podjęcie konkretnych działań przez skarżącą może skutkować wstrzymaniem wykonalności decyzji, przy spełnieniu pozostałych przesłanek. W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu do ponownego rozpoznania należało uznać za niezasadny i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji organu II instancji.