II SA/Bk 538/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 października 2015 r. sprawy ze skargi E. K. na uchwały Rady Wydziału P. Uniwersytetu w B. z dnia (...) października 2012 r. Nr (...) oraz z (...) kwietnia 2013 r. Nr (...) w przedmiocie opinii dotyczącej wniosku o przyznanie stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia 1. uchyla uchwałę Rady Wydziału P. Uniwersytetu w B. z dnia (...) października 2012 r. Nr (...) oraz uchwałę z (...) kwietnia 2013 r. Nr (...); 2. zasądza od Rady Wydziału P. Uniwersytetu w B. na rzecz skarżącej E. K. kwotę 457,00 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bk 538/15 UZASADNIENIE Uchwałą z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Rada Wydziału P. Uniwersytetu w B. nie dokonała pozytywnego zaopiniowania wniosku E. K. o przyznanie stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2012/2013. Z treści protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] października 2012 r. (punkt 6 porządku obrad) wynika, że Dziekan Wydziału przedstawił wniosek m.in. E. K. (studentki IV roku stacjonarnych studiów doktoranckich) o przyznanie ww. stypendium. Kierownik studiów doktoranckich wskazała, że kandydatka jest dobrą doktorantką i spełnia kryteria formalne (tj. określone w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania doktorantom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia (Dz. U. nr 214, poz. 1271). Prodziekan poinformowała zaś, że w związku z nieprzyznaniem stypendium doktoranckiego doktorantka wystąpiła do sądu przeciwko Rektorowi, co powoduje, że etycznie i lojalnościowo nie zasługuje na rekomendację. Ponadto Prodziekan wskazała, że doktorantka jest promowana na Wydziale i korzysta ze środków przysługującej jej ochrony prawnej. Wobec powyższego Kierownik studiów doktoranckich potwierdziła, że E. K. spełnia formalne wymogi przewidziane w powyższym rozporządzeniu. Ocenę wniosku doktorantki pozostawiono Radzie Wydziału, która w głosowaniu jawnym nie dokonała pozytywnego zaopiniowania przedmiotowego wniosku. Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. E. K. wezwała Radę Wydziału P. UwB do usunięcia naruszenia prawa, które zdaniem wnioskującej nastąpiło poprzez podjęcie negatywnej uchwały z dnia [...] października 2012 r. Rada Wydziału w dniu [...] kwietnia 2013 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie stanowiska w związku z wnioskiem skarżącej wzywającym do usunięcia naruszenia prawa. W treści tej uchwały Rada Wydziału podtrzymała dotychczasowe stanowisko wyrażone w uchwale z dnia [...] października 2012 r. oraz stwierdziła, że uchwała ta nie została podjęta z naruszeniem prawa. W dniu [...] maja 2013 r. E. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na uchwałę Rady Wydziału P. UwB z dnia [...] października 2012 r., zarzucając jej rażące naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 września 2011 r. Skarżąca zakwestionowała powyższą uchwałę w całości. Wniosła o stwierdzenie jej nieważności. Wyrokiem z dnia 19 września 2013 r. w sprawie II SA/Bk 464/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził nieważność uchwały Rady Wydziału P. Uniwersytetu w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją uchwały tejże Rady Wydziału z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie opinii dotyczącej wniosku o przyznanie stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia. W uzasadnieniu sąd stwierdził, że zasadny jest zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego tj. § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 września 2011 r. Z przepisu tego wynika, że wnioski doktorantów są przedstawiane do zaopiniowania radzie podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, a w przypadku uczelni nieposiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej - senatowi uczelni. Opinia nie może uwzględniać innych kryteriów niż określone w § 2 rozporządzenia. W § 2 ust. 2 rozporządzenia wskazano zaś, że stypendium może być przyznane doktorantowi, który spełnił łącznie następujące warunki: 1) wykazał się postępami w pracy naukowej; 2) uzyskał wyniki egzaminów objętych programem studiów doktoranckich w poprzednim roku akademickim, klasyfikujące go wśród 5% najlepszych doktorantów w danej dziedzinie; 3) uzyskał wybitne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe w okresie od dnia rozpoczęcia studiów doktoranckich do dnia [...] czerwca roku ubiegania się o stypendium. Sąd ocenił, że z wyciągu z protokołu Rady Wydziału z dnia [...] października 2012 r. wynika, że kandydatkę oceniono jako dobrą doktorantkę, która spełnia kryteria formalne do przyznania jej stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia. Podkreślono natomiast, że doktorantka etycznie i lojalnościowo nie zasługuje na rekomendację, ponieważ w związku z nieprzyznaniem stypendium doktoranckiego wystąpiła do sądu przeciwko Rektorowi. Wskazano ponadto, że doktorantka jest w pewien sposób promowana na Wydziale, gdyż jest zatrudniona na pół etatu, jest doktorantką, ma finansowane wyjazdy na konferencje, a zatem korzysta ze środków przysługującej jej ochrony prawnej. Zdaniem sądu, w przedmiotowej uchwale Rada rażąco naruszyła § 3 ust. 2 rozporządzenia, w którym to przepisie jest wyraźnie określone, że opinia nie może uwzględniać innych kryteriów niż określone w § 2 rozporządzenia. Tymczasem Rada Wydziału przy podejmowaniu uchwały wyrażającej opinię oparła się na innych kryteriach, do których nie można zaliczyć kwestii korzystania przez doktorantkę ze środków przysługującej jej ochrony prawnej (zatrudnienie na pół etatu, finansowanie wyjazdów na konferencje) oraz postawy etycznej i lojalnościowej w stosunku do uczelni, czy też jej Rektora. Tymczasem w oparciu o te kryteria podjęta została uchwała opiniująca negatywnie kandydaturę skarżącej. Ocena sądu odnosiła się także do uchwały Rady Wydziału z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie stanowiska Rady Wydziału odnośnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W skardze kasacyjnej Rada Wydziału P. Uniwersytetu w B. zaskarżyła wyrok sądu I instancji w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez rozstrzygnięcie poza granicami sprawy (sąd I instancji stwierdził nieważność uchwały Rady Wydziału z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], która nie była zaskarżona) oraz art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez zastosowanie w odniesieniu do uchwały nr [...] oraz uchwały z dnia [...] października 2012 r. nr [...] nieprzewidzianej w tym przepisie sankcji nieważności. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 3 ust. 2 rozporządzenia polegającą na tym, że sformułowanie, zgodnie z którym opinia nie może uwzględniać innych kryteriów niż określone w § 3 ust. 2 rozporządzenia, w istocie oznacza, że podczas obrad Rady Wydziału żaden z jej członków nie może przedstawić sylwetki doktoranta składającego wniosek, która zawierałaby inne wiadomości niż określone w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Zarzuciła też niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 2 rozporządzenia polegające na tym, że sąd uznał, iż wypowiedzi poszczególnych członków Rady Wydziału poprzedzające podjęcie uchwały i przedstawiające sylwetkę doktorantki, są w istocie opinią Rady Wydziału, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie I OSK 3021/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz odstąpił od zasądzenia od E. K. na rzecz Wydziału P. UwB zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie NSA zarzut naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. był zasadny, bowiem przepis ten nie dawał podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej w przedmiocie opinii dotyczącej wniosku o przyznanie stypendium Ministra jako aktu z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i § 3 ust. 2 rozporządzenia, NSA uznał za chybiony. W ocenie sądu kasacyjnego, z tego ostatniego przepisu jednoznacznie wynika, że opinia rady wydziału nie może uwzględniać innych kryteriów niż określone w § 2 rozporządzenia. WSA w Białymstoku nie wyszedł też, zdaniem NSA, poza granice sprawy obejmując zaskarżonym wyrokiem uchwałę z dnia [...] kwietnia 2013 r., co znajdowało uzasadnienie prawne w art. 135 p.p.s.a. Zastosowanie przez sąd I instancji przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do uchwały Rady nr [...] było niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, gdyż uchwała ta podtrzymywała wadliwe (sprzeczne z prawem) rozstrzygnięcie tejże Rady zawarte w uchwale z dnia [...] października 2012 r. Jednocześnie NSA wskazał, że jeżeli z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżąca spełnia kryteria pozwalające jej ubiegać się o stypendium Ministra za wybitne osiągnięcia, to wydanie przez Radę Wydziału uchwały odmawiającej pozytywnego zaopiniowania wniosku jest niezgodne z prawem (§ 3 ust. 2 rozporządzenia) niezależnie od tego, jakie motywy legły u podstaw podjęcia tej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie II SA/Bk 471/14 uchylił zaskarżoną uchwałę. Powołując się na związanie prawne (art. 190 p.p.s.a.) i kierując się zaleceniami wyeksponowanymi w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 3021/13, sąd zweryfikował ponownie akta sprawy administracyjnej i sądowej, ustalając że z akt tych jednoznacznie wynika, iż skarżąca spełniała kryteria pozwalające jej ubiegać się o stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia. W uzasadnieniu przytoczono treść § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 września 2011 r. Z wyciągu protokołu Rady Wydziału P. w B. z dnia [...] października 2012 r. – jak wykazał sąd - wynika, że kandydatkę oceniono jako dobrą doktorantkę, spełniającą kryteria formalne do przyznania jej wnioskowanego stypendium. Także z opinii opiekuna prawnego skarżącej z dnia [...] października 2012 r. wynika jednoznacznie, że opiniuje pozytywnie wniosek doktorantki o przyznanie przedmiotowego stypendium. Przyjęcie zatem przez Radę, że kandydatka spełnia kryteria przewidziane przez rozporządzenie powodowało, że Rada nie mogła uwzględniać innych, dodatkowych kryteriów. Zatem wydanie przez Radę Wydziału uchwały odmawiającej pozytywnego zaopiniowania wniosku E. K. o przyznanie stypendium oceniono jako niezgodne z prawem, tj. z § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 września 2011 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Dziekan Wydziału P. UwB zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1) art. 133 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku przyjmującego stan faktyczny nieznajdujący odzwierciedlenia w aktach sprawy, 2) art. 190 § 1 p.p.s.a. poprzez związanie się przez sąd I instancji oceną stanu faktycznego dokonaną przez NSA w wyroku z 12 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 302/13. NSA wyrokiem z dnia 17 czerwca 2015 r. w sprawie I OSK 2972/14 uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postpowania. Uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez ograniczenie rozpoznania sprawy przez sąd wyłącznie do protokołu z posiedzenia Rady Wydziału. Wynikiem tego uchybienia procesowego była wadliwa ocena sądu, że wystarczające jest spełnienie kryterium formalnego, a nie materialnego. Tymczasem, jak zauważono: "Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 3021/12 nie ograniczył wskazania ustaleń stanu faktycznego do kryterium formalnego, a wskazał na spełnienie kryterium – wybitne osiągnięcie, które ma charakter materialny. Całokształt akt sprawy może jedynie być oceną spełnienia kryteriów materialnych, które określa § 2 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 14 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania doktorantom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia (Dz. U. Nr 214, poz. 1271). Przyjęta regulacja powołanego rozporządzenia nie pozostawia dowolności oceny osiągnięć naukowych, wprowadzając w § 2 ust. 4 kryteria uznania za wybitne osiągnięcia naukowe, np. co najmniej dwie publikacje naukowe w recenzowanych czasopismach naukowych o zasięgu międzynarodowym lub publikacje naukowe w formie książki (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Dla oceny spełnienia przesłanek materialnych istotne znaczenie ma dokumentacja wniosku przez doktoranta. Wniosek zgodnie ze wzorem wniosku (załącznik do rozporządzenia), powinien zawierać dokumentację osiągnięć doktoranta". Zdaniem NSA, protokół posiedzenia Rady Wydziału stanowiący dokumentację przebiegu obrad nie daje pełnej podstawy do ustaleń stanu faktycznego sprawy. Skoro skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w I instancji. W toku ponownego rozpoznania skargi pełnomocnik skarżącej pismem procesowym z dnia 28 września 2015 r. podtrzymał skargę wnosząc o uchylenie zarówno uchwały Rady Wydziału P. UWB z dnia [...] kwietnia 2013 r. jak i z dnia [...] października 2012 r. uzasadniając fakt spełnienia przez skarżącą nie tylko kryterium formalnego, ale i materialnego dla przyznania żądanego stypendium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, będąc związany oceną prawną wyrażoną w wyrokach NSA w sprawach I OSK 3021/13 oraz I OSK 2972/14 (art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zważył, co następuje: Skarga pozostaje uzasadniona. Uchwały Rady Wydziału P. UwB z dnia [...] października 2012 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2013 r. zostały podjęte z naruszeniem prawa, zatem jako niezgodne z prawem (§ 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania doktorantom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia (Dz. U. nr 214, poz. 1271), dalej jako rozporządzenie z dnia 14 września 2011 r., podlegały uchyleniu. Wyjaśnić należy, że pierwotną skargą została objęta uchwała z dnia [...] października 2012 r., zaś wyrokiem w sprawie II SA/Bk 464/13 objęto także uchwałę z dnia [...] kwietnia 2013 r., co zaaprobował w sposób wiążący NSA w wyroku w sprawie I OSK 3021/13, a w piśmie procesowym z dnia 28 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej także formalnie objął skargą uchwałę późniejszą w sprawie wyrażenia stanowiska Rady Wydziału w związku z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zatem przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia sądu pozostają wskazane w sentencji uchwały. Z analizy akt administracyjnych, w szczególności z protokołu posiedzenia Rady Wydziału P UwB z dnia [...] października 2012 r. oraz wniosku skarżącej o przyznanie stypendium i dołączonej do niego dokumentacji wynika jednoznacznie, że E. K. uzasadniła w przedłożonej dokumentacji spełnienie kryteriów określonych w rozporządzeniu z dnia 14 września 2011 r. pozwalających jej ubiegać się o stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Stosownie do treści § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 września 2011 r. stypendium może być przyznane doktorantowi, który spełnił łącznie następujące warunki: 1) wykazał się postępami w pracy naukowej; 2) uzyskał wyniki egzaminów objętych programem studiów doktoranckich w poprzednim roku akademickim, klasyfikujące go wśród 5% najlepszych doktorantów w danej dziedzinie; 3) uzyskał wybitne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe w okresie od dnia rozpoczęcia studiów doktoranckich do dnia [...] czerwca roku ubiegania się o stypendium. Wybitne osiągnięcia naukowe zostały zdefiniowane w 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 14 września 2011 r. jako: 1) co najmniej dwie publikacje naukowe w recenzowanych czasopismach naukowych o zasięgu międzynarodowym lub publikacje naukowe w formie książki; 2) znaczący udział w projektach lub grantach badawczych prowadzonych przez uczelnię lub we współpracy z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi; 3) autorstwo lub współautorstwo patentu lub wzoru użytkowego; 4) wystąpienia na międzynarodowych konferencjach naukowych; 5) nagrody i wyróżnienia w konkursach o zasięgu międzynarodowym. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie stypendium skarżąca spełnienie każdego z wymaganych warunków poparła wykazem kilkunastu publikacji naukowych w języku polskim oraz rosyjskim. Przedstawiła dowody udziału oraz wystąpień na konferencjach naukowych, w tym międzynarodowych z podaniem tytułów zaprezentowanych tam referatów. Wykazała udział w projektach lub grantach (§ 2 ust. 4 pkt 2) – grant uczelniany nr BMN 520 lata 2010 – 2012. Przedstawiła uzyskane certyfikaty. Stosownie do treści § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 września 2011 r. opinia rady podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni (rady wydziału) nie może uwzględniać innych kryteriów niż określone w § 2. Natomiast analiza wniosku o przyznanie stypendium i dołączonej do niego dokumentacji oraz protokołu Rady Wydziału P. z dnia [...] października 2012 r. (część odnosząca się do zaopiniowania wniosku skarżącej) świadczą o naruszeniu uchwałą z dnia [...] października 2012 r. powyżej wskazanego przepisu. W szczególności organ opiniujący powziął przedmiotową uchwałę bez jakiejkolwiek oceny merytorycznej wniosku skarżącej pod kątem spełnienia kryteriów z § 2 ust. 2 – 4 rozporządzenia z dnia 14 września 2011 r. Natomiast negatywną opinię oparł o kryteria inne niż określone w powołanym przepisie. Te same niezgodności z prawem odnoszą się do uchwały z dnia [...]kwietnia 2013 r. o następującej treści: "W związku z wnioskiem mgr E. K. z dnia [...] marca 2013 r. wzywającym Radę Wydziału P. UwB do usunięcia naruszenia prawa, które zdaniem wnioskującej nastąpiło poprzez podjęcie przez Radę Wydziału P. uchwały nr [...] z dnia [...] października 2012 r. w sprawie niedokonania pozytywnego zaopiniowania wniosku E. K. o przyznanie stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia Rada Wydziału P. UwB postanawia podtrzymać swoje stanowisko wyrażone w w/w uchwale i stwierdza, że nie została ona podjęta z naruszeniem prawa". Dlatego obydwie uchwały podlegały uchyleniu. Powyższa ocena pozostaje w zgodności z wiążącą skład niniejszy z mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 późn. zm.), oceną NSA zawartą w wyroku w sprawie I OSK 302/13, w którym rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 464/13 stwierdzono: "Także zarzuty naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 14 września 2011 r. należy uznać za chybione. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że opinia rady wydziału nie może uwzględniać innych kryteriów niż określone w § 2 rozporządzenia. Jeżeli więc z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca spełnia kryteria pozwalające jej ubiegać się o stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia, to wydanie przez Radę Wydziału P. UwB uchwały odmawiającej pozytywnego zaopiniowania wniosku E. K. o przyznanie stypendium jest niezgodne z prawem (§ 3 ust. 2 rozporządzenia) niezależnie od tego, jakie motywy legły u podstaw podjęcia tej uchwały". Ponownie rozpoznając sprawę zaopiniowania wniosku E. K. o przyznanie stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, przed podjęciem uchwały Rada Wydziału dokona oceny wniosku zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu z dnia 14 września 2011 r. Oprócz oceny formalnych warunków przeprowadzi także ocenę spełnienia przez doktorantkę przesłanek materialnych. Uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. Na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie 1 wyroku, zaś o kosztach orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).