II SA/Bk 542/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi A. S. Sp. z o.o. w H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o udzieleniu koncesji na wydobycie kruszywa 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego A. S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w H. kwotę 100,00 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Starostwo Powiatowe w S., wnioskiem z dnia 7 czerwca 2010 r., zwróciło się do Burmistrza S. o uzgodnienie projektu decyzji o udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "J. II – P. E" położonego w obrębie działki nr geod. [...] w obszarze ewidencyjnym wsi G. w gminie S. dla A. Spółka z o.o. z siedzibą w H. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 16 ust. 5 w zw. z art. 53 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. nr 228, poz. 1947 ze zm.) oraz art. 106 § 5 kpa, Burmistrz S. nie uzgodnił projektu decyzji. Na skutek zażalenia złożonego przez zainteresowaną Spółkę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] uchyliło kwestionowane postanowienie w całości i uzgodniło projekt decyzji w sprawie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego. Wyrokiem z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 57/11 WSA w Białymstoku uchylił postanowienie organu odwoławczego wskazując, że zostało wydane z naruszeniem art. 7 kpa w zw. z art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze. Sąd nakazał, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy SKO ustaliło, czy studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania Gminy przewiduje dla terenów objętych planowaną inwestycją obszary wydobycia kopalin. Sąd wyjaśnił przy tym, że uchylona została tylko decyzja organu odwoławczego, bo sprawa nie wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części lub w całości, a zgromadzony materiał dowodowy pozwoli dokonać ustaleń w zakresie wskazanym przez Sąd. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] uchyliło postanowienie Burmistrza S. z dnia [...] czerwca 2010 r. (pkt 1) i uzgodniło decyzję Starosty S. w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "J. II – P. E" w obrębie wyznaczonego obszaru górniczego J. II – P. E, położonego na części działki o nr geod. [...] w obrębie geodezyjnym G., gmina S., powiat s., województwo p., w zakresie, w jakim teren i obszar górniczy określane koncesją pokrywają się z granicami obszaru określonego w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. jako teren preferowany do wydobycia surowców naturalnych (pkt 2), w pozostałym zakresie z uwagi na sprzeczność z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. odmówiło uzgodnienia (pkt 3). Organ odwoławczy stwierdził, że organ właściwy do wydania koncesji będzie w stanie określić precyzyjne granice dopuszczane do wydobycia, gdyż ma możliwość posłużenia się kopiami map o mniejszej skali, na których wyrysowanie przebiegu granicy obszaru preferowanego w Studium do wydobycia nie będzie sprawiało większych kłopotów. Jednocześnie nieuzupełnienie materiału dowodowego o mapę w mniejszej skali SKO argumentowało tym, że WSA wyraził wiążącą ocenę prawną, że akta sprawy zawierają wystarczający materiał dowodowy do dokonania niezbędnych ustaleń. Postanowienie to w części odmawiającej uzgodnienia decyzji w sprawie udzielenia koncesji na wskazanym przez wnioskodawcę obszarze działki nr [...] objętej wnioskiem, zaskarżyła do Sądu zainteresowana Spółka i zarzuciła mu naruszenie art. 7, 76 § 1 i 2, art. 77 i art. 107 § 3 kpa w zw. z niewłaściwym zastosowaniem art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, spowodowane błędną wykładnią uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 marca 2011 r. II SA/Bk 57/11, co do możliwości prowadzenia postępowania dowodowego i obowiązku orzekania w oparciu jedynie o już zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 612/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę "A. " Spółki z o.o. z siedzibą w H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że SKO dokonało swoistej interpretacji uzasadnienia wyroku WSA z dnia 17 marca 2011 r. w zakresie wskazań co do dalszego postępowania. Wbrew jednak stanowisku organu, jako wytyczna co do dalszego postępowania nie mogło być potraktowane sformułowanie zawarte we wspomnianym wyroku, że "zgromadzony materiał dowodowy pozwoli dokonać ustaleń w zakresie wskazanym przez Sąd". To sformułowanie stanowiło tylko i wyłącznie uzasadnienie uchylenia jedynie rozstrzygnięcia organu II instancji, co było podyktowane szybkością i ekonomiką postępowania. Natomiast interpretacja organu prowadzi do sprzecznej z zasadami logiki sytuacji, w której Sąd z jednej strony nakazuje dokonanie konkretnych ustaleń, a z drugiej wyklucza przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego z uwagi na zgromadzony już w sprawie materiał. Dokonana przez SKO interpretacja naruszyła zatem art. 153 p.p.s.a., a w konsekwencji doprowadziła do naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu pierwszej instancji, wskazane uchybienie organu administracji nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Wprawdzie na skutek braku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego (chociażby poprzez zażądanie mapy w odpowiedniej skali) uzgodnienie wydane w sprawie niniejszej ma niejako charakter blankietowy (gdyż nie określa precyzyjnie zakresu pozytywnego uzgodnienia), jednakże dla strony nie ma to żadnych ujemnych konsekwencji. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji (wyrys i wypis ze Studium) bezspornie wynika bowiem, że jedynie część nieruchomości, w której zalega udokumentowane złoże kruszywa znajduje się na obszarze preferowanym w Studium do wydobycia. Zdaniem Sądu w tych okolicznościach faktycznych dysponowanie przez stronę uzgodnieniem sformułowanym w taki sposób, że uzgadnia się decyzję w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego położonego na części działki o nr geod. [...] w zakresie, w jakim teren i obszar górniczy określane koncesją pokrywają się z granicami obszaru określonego w Studium jako teren preferowany do wydobycia surowców naturalnych, a w pozostałym zakresie z uwagi na sprzeczność z ustaleniami Studium odmawia się uzgodnienia – oznacza, że: 1) strona dysponuje ważnym, zgodnym z ustaleniami studium uzgodnieniem, 2) tak sformułowana treść uzgodnienia wyklucza możliwość wydania decyzji koncesyjnej sprzecznie z uzgodnieniem, bowiem starosta - w świetle art. 31 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - dysponując kopią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz mapami z ewidencji gruntów, ustali w toku postępowania koncesyjnego granicę, w ramach działki o numerze [...], między terenem preferowanym do wydobycia surowców naturalnych a terenem, na którym takie wydobycie – według postanowień studium – nie jest dopuszczalne. Zatem konkretny obszar górniczy (czyli przestrzeń, w granicach której zainteresowana spółka będzie uprawniona do wydobywania kopaliny oraz prowadzenia robót górniczych związanych z wykonywaniem koncesji) określi organ koncesyjny w decyzji koncesyjnej. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła "A. " Sp. z o.o. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 153 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo stwierdzenia, że SKO dokonało błędnej interpretacji uzasadnienia wyroku WSA o sygn. akt II SA/Bk 57/11, a w konsekwencji nie zastosowało się do zawartych w nim wskazań co do dalszego sposobu postępowania, przeciwstawiając temu pogląd, że rozstrzygnięcie organu II instancji, nie zawierające precyzyjnego zakresu pozytywnego uzgodnienia i mające charakter blankietowy, nie niesie dla strony żadnych ujemnych konsekwencji, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez ustalenie, że pomimo dokonania przez SKO wadliwej interpretacji uzasadnienia wyroku WSA i niezastosowania się do zawartych w nim wskazań co do dalszego sposobu postępowania, skutkującego zaniechaniem podejmowania czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania całego materiału dowodowego, nie miało to wpływu na wynik sprawy – zakres uzgodnienia decyzji koncesyjnej; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że uzgodnienie koncesji na wydobywanie kopalin może nastąpić również bez precyzyjnego określenia granic terenu objętego wydobyciem, z pozostawieniem ustalenia tych granic organowi koncesyjnemu w oparciu o obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego danej gminy. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła w szczególności, że w wyniku uzgodnienia koncesji powinien zaistnieć precyzyjnie określony zakres tego uzgodnienia, to jest granice obszaru, który może zostać objęty działalnością wydobywczą. Uzgodnienie eliminuje niebezpieczeństwo dowolności działania organu koncesyjnego i pozwala na skuteczną kontrolę zgodności koncesji z uprzednio uzgodnionym obszarem. Nie spełnia tego warunku ogólne odniesienie się organu uzgadniającego do granic wynikających ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Tak ogólne odesłanie wynika już bowiem z ustawy, zaś rolą organu nie jest powielanie tych regulacji, lecz ich indywidualizacja. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 maja 2013r. (II GSK 294/12) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Argumentując wydane orzeczenie NSA w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Naruszenie zaś przez organ administracji wspomnianego przepisu powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu, natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w omawianym przepisie prawa stanowi podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Dalej NSA przypominał, że w wyroku z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 57/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], dotyczące uzgodnienia projektu decyzji w sprawie koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd ten wskazał, że: "organ I instancji ograniczył się do enigmatycznego stwierdzenia, nie popartego żadnymi ustaleniami, że z zapisów studium wynika, iż teren na którym planowane jest przedsięwzięcie przeznaczony jest pod tereny rolne. Pomimo zaistniałego sporu na etapie postępowania zażaleniowego, odnośnie tego czy działka nr [...] w studium przeznaczona jest pod wydobycie kruszywa naturalnego, a jeżeli tak, to w jakiej części, organ odwoławczy również nie dokonał ustaleń w tym zakresie". Sąd uznał również, że organ ten przez swoistą interpretację zapisu art. 16 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze skupił się na wyjaśnieniu stanu faktycznego niemającego znaczenia prawnego w sprawie, a mianowicie ustaleniu, czy studium wprowadza ograniczenia w wydobyciu kruszywa naturalnego poprzez wyznaczenie filaru ochronnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał, by organ rozpoznając sprawę ponownie ustalił, czy studium przewiduje dla terenów objętych planowaną inwestycją obszary wydobycia kopalin. Przy czym pomimo tego, że ustaleń w tym zakresie nie dokonał zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, zasadnym było, w ocenie Sądu, uchylenie jedynie rozstrzygnięcia organu odwoławczego. WSA uznał bowiem, że sprawa nie wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części lub całości (art. 138 kpa), a zgromadzony materiał dowodowy pozwoli dokonać ustaleń w zakresie wskazanym przez Sąd. W ocenie NSA w rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zastosowało się do wskazania co do dalszego postępowania, będącego konsekwencją oceny prawnej wyrażonej w wymienionym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 marca 2011 r. Uzgodnienie wydane w sprawie przybrało, bowiem postać uzgodnienia blankietowego, odsyłającego wprost do treści art. 16 ust. 5 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Tymczasem, jak podkreśliło NSA, wynik uzgodnienia powinien określać precyzyjnie granice obszaru, który może zostać objęty działalnością wydobywczą. Celem uzgodnienia jest bowiem wyeliminowanie dowolności działania organu koncesyjnego, co z kolei warunkuje skuteczną kontrolę zgodności koncesji w odniesieniu do obszaru objętego tą koncesją. Obszar wydobycia surowców naturalnych objęty koncesją powinien pokrywać się ścisłe z obszarem określonym jako złoże kruszywa w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Uzgodnienie powinno mieć charakter zobiektywizowany – związany z zapisami tego studium, odnoszącymi się do funkcji i przeznaczenia terenu, a nie blankietowy, powielający przepisy ustawowe. Niedostrzeżenie zaś przez Sąd pierwszej instancji powyższego naruszenia stanowiło, zdaniem NSA, uchybienie przepisowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Oddalenie zaś przez Sąd skargi w sytuacji, gdy SKO nie zastosowało się do oceny prawnej dokonanej w poprzednim wyroku WSA w Białymstoku z dnia 17 marca 2011r., stanowiło naruszenie art. 153 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny za uzasadniony uznał też zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 5 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, poprzez jego błędną wykładnię. W ocenie NSA uzgodnienie zaś decyzji w sprawie udzielenia koncesji w sposób blankietowy, powielający jedynie treść przepisu z pominięciem stanu faktycznego sprawy, stanowi błędne rozumienie postanowień tej normy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż ponowne rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest skutkiem uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 maja 2013r. (sygn. akt II GSK 294/12) skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 listopada 2011r., sygn. akt II SA/Bk 612/11. Kwestia ta ma istotne znaczenie gdyż zgodnie z brzmieniem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., cytowanej w dalszej części jako: p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W kontrolowanej sprawie uzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna dotyczyć może samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (tak NSA w wyroku z 29 lipca 1999r. IV SA 1177/97, Lex 47301). Naruszenie przez organ administracji wspomnianego przepisu skutkuje natomiast uchyleniem zaskarżonego aktu. W orzeczeniu z dnia 17 marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Bk 57/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], dotyczące uzgodnienia projektu decyzji w sprawie koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego, wskazując, że SKO, pomimo zaistniałego sporu na etapie postępowania zażaleniowego, pomiędzy organem I instancji, a skarżącą Spółką, odnośnie tego czy działka nr [...] w studium przeznaczona jest pod wydobycie kruszywa naturalnego, a jeżeli tak, to w jakiej części, nie dokonało ustaleń w powyższym zakresie. Skład orzekający uznał również, że organ odwoławczy przez swoistą interpretację zapisu art. 16 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze skupił się na wyjaśnieniu stanu faktycznego niemającego znaczenia prawnego w sprawie, a mianowicie ustaleniu, czy studium wprowadza ograniczenia w wydobyciu kruszywa naturalnego poprzez wyznaczenie filaru ochronnego. Uwzględniając podane okoliczności Sąd we wspomnianym orzeczeniu nakazał, by organ II instancji rozpoznając sprawę ponownie ustalił, czy studium przewiduje dla terenów objętych planowaną inwestycją obszary wydobycia kopalin, podkreślając, że sprawa nie wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części lub całości, a zgromadzony materiał dowodowy pozwoli dokonać ustaleń we wskazanym zakresie przez SKO. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie nie zastosował się w pełni do wyrażonej w wyroku z 17 marca 2011r. oceny prawnej i nie określił precyzyjnie zakresu pozytywnego uzgodnienia. W zaskarżonym postanowieniu uzgodniono decyzję Starosty S. w sprawie udzielenia koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego w zakresie, w jakim teren i obszar górniczy określone koncesją pokrywają się z granicami obszaru określonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jako teren preferowany do wydobycia surowców naturalnych. Uzgodnienie wydane w sprawie przybrało zatem postać uzgodnienia blankietowego, odsyłającego wprost do treści art. 16 ust. 5 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Tymczasem, jak przesadził NSA w wyroku z 7 maja 2013r., wynik uzgodnienia powinien określać precyzyjnie granice obszaru, który może zostać objęty działalnością wydobywczą. Celem uzgodnienia jest bowiem wyeliminowanie dowolności działania organu koncesyjnego, co z kolei warunkuje skuteczną kontrolę zgodności koncesji w odniesieniu do obszaru objętego tą koncesją. Obszar wydobycia surowców naturalnych objęty koncesją powinien pokrywać się ścisłe z obszarem określonym jako złoże kruszywa w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Uzgodnienie powinno mieć charakter zobiektywizowany – związany z zapisami tego studium, odnoszącymi się do funkcji i przeznaczenia terenu, a nie blankietowy, powielający przepisy ustawowe. Z podanych względów Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że zaskarżone postanowienie, wydane przez organ odwoławczy bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z aktów planistycznych, narusza art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji doszło również do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. nr 228, poz. 1947 ze zm.). Wykładnia językowa tego przepisu nie pozostawia bowiem żadnej wątpliwości, że organ współdziałający w postępowaniu koncesyjnym obowiązany jest stosować zobiektywizowane kryteria określone w ustawie. Uzgodnienie zaś decyzji w sprawie udzielenia koncesji w sposób blankietowy, powielający jedynie treść przepisu z pominięciem stanu faktycznego sprawy, stanowi błędne rozumienie postanowień tej normy prawnej. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni ocenę prawną i zalecenia co do dalszego postępowania zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu oraz w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II GSK 294/12. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie. Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy.