II SA/Bk 570/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2019 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki części budynku gospodarczego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] nakładające na M. W. grzywnę w wysokości 13.554,15 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązki określonego w tytule wykonawczym Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w celu wyegzekwowania decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] dotyczącą rozbiórki samowolnie rozbudowanej części budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w B., a także nakładające na M. W. obowiązek uiszczenia opłaty egzekucyjnej w wysokości 68 zł i zobowiązujące go do wpłacenia ww. grzywny oraz opłaty egzekucyjnej w terminie 14 dni na wskazany numer rachunku bankowego oraz wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym w terminie 14 dni. Skargę na ww. postanowienie złożył do tut. Sądu M. W. W skardze skarżący wniósł o "zawieszenie postępowania egzekucyjnego do chwili prawomocnego zakończenia postępowania z niniejszej uzasadnionego Zażalenia." Ze względu jednak na fakt, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") nie przyznają tut. Sądowi kompetencji do zawieszenia postepowania egzekucyjnego (które de facto zostało już zakończone), a jedynie do zawieszenia postępowania sądowego (którego przesłanki nie zachodzą w niniejszej sprawie), wniosek ten tut. Sąd zakwalifikował jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie wskazał w skardze na okoliczności uprawdopodabniające ww. wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Może mieć bowiem miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa powyżej. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zawartym w nim zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, bowiem na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny ich zasadności, jak również legalności altu lub czynności będącymi przedmiotem zaskarżenia. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest natomiast zamknięty, zaś - ze względu na zasadę skargowości - wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione i konieczne. Tylko tak umotywowany wniosek umożliwia dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowego wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn.. akt II FZ 1504/14, LEX nr 1538986), nie będąc przy tym zobligowanym do poszukiwania takich okoliczności z urzędu. Skarżący natomiast nie powołał żadnych okoliczności, uzasadniających w jego ocenie udzielnie ochrony tymczasowej, co uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny zasadności przedmiotowego wniosku. Skoro zatem skarżący nie uprawdopodobnił żadnej z ww. okoliczności, Sąd odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, o czym na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia. Na marginesie zauważyć zaś należy, że nawet mając na względzie podnoszoną przez skarżącego w innych pismach procesowych, okoliczność jego "tragicznej" sytuacji finansowej, na której potwierdzenie załączył on kserokopie pokwitowań wypłaty emerytury w okresie od stycznia do sierpnia 2018 r. oraz zawiadomienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2017 r. o zajęciu świadczenia przysługującego skarżącemu, uznać należało, że okoliczność ta nie świadczy o zaistnieniu w niniejszej sprawie którejkolwiek z ww. przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się bowiem, że ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką znaczną szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10). W tym kontekście zauważyć należy, że rodzaj obowiązku nałożonego na skarżącego na mocy zaskarżonego postanowienia, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Jest to bowiem świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). Sam zaś skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, aby egzekucja nałożonej na niego grzywny, mogła doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie nie ujawniono zatem okoliczności wskazujących, że skutki materialnoprawne, jakie wywołuje zaskarżone postanowienie, wyczerpują przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie podkreślić należy, że postępowanie o wstrzymanie wykonania ma charakter wpadkowy, co oznacza, że na tym etapie nie jest dopuszczalne dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Sąd nie ocenia w nim zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a jedynie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena wyrażona w tym postępowaniu wpadkowym nie ma zatem wpływu na wynik właściwego postępowania sądowego. Zwrócić również należy uwagę na art. 125 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201), wedle którego w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.