II SA/Bk 597/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta B. umorzył postępowanie w sprawie odmowy zwrotu G. K. zatrzymanego mu prawa jazdy kategorii: A, B i C nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na mocy poprzednio wydanej decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] odmówił on zwrotu wyżej opisanego prawa jazdy G. K., jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] powyższą decyzję uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ wskazał, że w dniu [...] marca 2018 r. G. K. złożył wniosek w sprawie przywrócenia cofniętego uprawnienia w zakresie kategorii A, B i C, wobec czego orzeczono o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy ww. kategorii na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a., bowiem stało się ono bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył zaistniały stan faktyczny sprawy, wskazując, że G. K. wystąpił w dniu [...] listopada 2017 r. do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii A, B i C. W toku postępowania organ I instancji wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania żądania. W odpowiedzi z dnia [...] lutego 2018 r., G. K. wyjaśnił, że jego wniosek dotyczy zwrotu prawa jazdy. W związku z tym organ I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], odmówił G. K. zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii A, B i C, wyjaśniając, że prawo jazdy kategorii A. B i C, o którego zwrotu ubiega się zainteresowany, nigdy nie zostało zatrzymane - ani w formie decyzji administracyjnej, ani przez policjanta. Organ I instancji wskazał też, że w dniu [...] maja 2011 r., została wydana decyzja znak: [...], o cofnięciu G. K. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A, B i C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], uchyliło ww. decyzję, zaskarżoną przez wnioskodawcę, zalecając organowi I instancji poczynienie nie budzących wątpliwości wyjaśnień - czy rzeczywiście zainteresowany żąda zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, które nigdy nie zostało zatrzymane aktem administracyjnym. Organ odwoławczy wskazał także, że działania organu I instancji, po otrzymaniu akt sprawy w dniu [...] kwietnia 2018 r., ograniczyły się do zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie odmowy zwrotu prawa jazdy w zakresie kategorii A, B i C oraz do pouczenia strony o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (pismo z dnia [...] maja 2018 r.). Po upływie terminu zakreślonego w ww. piśmie organ I instancji wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Odnosząc się do meritum sprawy Kolegium wskazało, że w kontekście brzmienia art. 61 § 1 k.p.a., organ nie tylko wszczyna postępowanie na podstawie żądania strony, ale także prowadzi postępowanie w granicach żądania, nie będąc uprawniony do rozpoznania sprawy ponad żądanie. Oznacza to, że o treści żądania decyduje jedynie strona, a organ administracji publicznej nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania tego żądania, a w razie wątpliwości musi domagać się od strony sprecyzowania, gdyż sprawa administracyjna ma być rozpoznana zgodnie z jej intencją i interesem. Organ nie jest zatem uprawniony, ani do dowolnej oceny żądania, ani do zmiany żądania wyraźnie i jednoznacznie sprecyzowanego przez stronę. W przypadku zaś wątpliwości, co do treści żądania, organ powinien poczynić ustalenia w zakresie rzeczywistej woli podmiotu, od którego pochodzi. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowego postępowania, Kolegium wskazało, że z akt sprawy, w szczególności zaś z treści wniosku wnioskodawcy z dnia [...] marca 2018 r. oraz z informacji podniesionych w odwołaniu wynika, że strona podtrzymuje żądanie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, które jest żądaniem odrębnym od wniosku o przywrócenie cofniętych uprawnień. W konsekwencji Kolegium uznało, że zainteresowany wnosi o prowadzenie dwóch odrębnych postępowań: jednego zmierzającego do zwrotu prawa jazdy i drugiego mającego na celu przywrócenie uprawnień. W tym kontekście Kolegium podkreśliło, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], w sprawie odmowy przywrócenia G. K. uprawnień do kierowania pojazdami, doręczona stronie w dniu [...] maja 2018 r., od której to decyzji strona nie odwołała się, w związku z czym Kolegium nie może względem niej zająć merytorycznego stanowiska. Przedmiotem zaś niniejszego postępowania, jest zasadność umorzenia postępowania w sprawie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Odnosząc się do tej kwestii, organ odwoławczy wskazał, że instytucja zwrotu zatrzymanego prawa jazdy - zarówno wedle przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm., dalej: "u.k.p.") jak i według poprzednio obowiązujących przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm., dalej: "P.r.d."), może dotyczyć wyłącznie takich sytuacji, w których uprzednio nastąpiło zatrzymanie prawa jazdy na mocy decyzji administracyjnej. Tymczasem z akt sprawy wynika, że w stosunku do G. K. nigdy nie została wydana decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, która to okoliczność nie jest przez niego kwestionowana. Wobec tego Kolegium uznało, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania w sprawie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jednocześnie Kolegium podzieliło cześć zarzutów wywiedzionych przez zainteresowanego w odwołaniu, wskazując na naruszenie przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a. i art. 40 § 1 i 2 k.p.a. przez doręczenie zaskarżonej decyzji wyłącznie stronie, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. Z uwagi jednak na fakt, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie wymagało prowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie zachodziły w ocenie Kolegium przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Za uzasadnione Kolegium uznało również zarzuty strony, co do naruszenia przez organ I instancji art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia czynności zmierzających do wyjaśnienia, w sposób nie budzący wątpliwości, treści żądania wnioskodawcy, a także wskazało, że organ I instancji, prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające, nie zastosował się do zaleceń zawartych w decyzji kasacyjnej z dnia [...] kwietnia 2018 r., czym naruszył art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., oraz podkreśliło, że sporządzone przez organ I instancji uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Kolegium, wskazane wyżej uchybienia procesowe, pozostają jednak bez wpływu na sposób załatwienia przedmiotowej sprawy, bowiem sanowanie uchybień proceduralnych, wobec stwierdzenia, że prawo jazdy nigdy nie zostało wnioskodawcy zatrzymane, doprowadziłoby w efekcie do umorzenia postępowania w sprawie zawrotu zatrzymanego prawa jazdy, jako postępowania bezprzedmiotowego, a więc do wydania rozstrzygnięcia analogicznego do tego, które zapadło w sprawie. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że ich nie podziela oraz wyjaśniło, że: "zwrot zatrzymanego prawa jazdy" oraz "przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami", nie są instytucjami tożsamymi i nie można używać tych pojęć zamiennie. Pierwsze z nich dotyczy bowiem wyłącznie sytuacji, gdy kierowcy zostało zatrzymane prawo jazdy, zaś drugi gdy kierowcy cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami. Skargę na ww. decyzję wniósł do tut. Sądu G. K., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie jej przepisów postępowania, w szczególności: 1. art 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. f P.r.d., poprzez uznanie, że decyzja organu I instancji jest właściwa i odpowiada prawu, mimo, że w ocenie skarżącego, organ, w toku wszystkich postępowań toczących się w Referacie Praw Jazdy Urzędu Miejskiego w B. z udziałem G. K., celowo i świadomie naprzemiennie używa sformułowań "zwrot prawa jazdy" i "przywrócenie uprawnień", ażeby wprowadzić stronę w stan nieświadomości co do przedmiotu toczącego się postępowania; 2. art. 105 §1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania z uwagi na uznanie go za bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że dotyczy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, mimo że dokument nie został faktycznie zatrzymany, co nie odpowiada stanowi faktycznemu sprawy, bowiem dokument prawa jazdy, którym legitymował się skarżący, został zatrzymany na mocy decyzji administracyjnej nr [...], a faktyczne zatrzymanie dokumentu odbyło się między organami - tj. dokument zatrzymano w związku z popełnieniem wykroczenia w obrębie krakowskim i przesłano według właściwości do Urzędu Miejskiego w B.; poprzez ograniczenie zakresu odwołania wyłącznie do kwestii "zatrzymania prawa jazdy" i na tej podstawie uznanie go za bezprzedmiotowe, co w ocenie skarżącego stanowi o znacznym ograniczeniu zakresu badania sprawy, w szczególności ograniczeniu się wyłącznie do literalnej analizy treści odwołania, bez przeprowadzenia dogłębnej analizy całej dokumentacji zgromadzonej w sprawie; 3. art. 6 k.p.a. i art. 7a k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ czynności zmierzających do rozpoznania sprawy od początku, w szczególności z uwzględnieniem zasady rozstrzygania powstałych wątpliwości na korzyść strony oraz z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, względnie uchylenie decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując co do zasady dotychczasową argumentację oraz wyjaśniając, że zaskarżona decyzja nie została wydana w trybie art. 135 ust. 1 P.r.d., co czyni podniesione w skardze zarzuty nieuzasadnionymi. Organ wyjaśnił przy tym różnice pomiędzy faktycznym zatrzymaniem prawa jazdy, które następuje na podstawie ww. przepisu, a zatrzymaniem prawnym, którego na podstawie art. 102 ust. 1 u.k.p., w drodze decyzji dokonuje starosta. Pismem z dnia [...] października 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu – karty informacyjnej leczenia szpitalnego skarżącego z dnia [...] sierpnia 2018 r. (k. 22), na okoliczność wykazania, że w dniu wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, nie istniała przyczyna, która mogłaby stanowić podstawę do ich cofnięcia oraz podjęcia kroków zmierzających do unieważnienia ww. decyzji. Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego złożył do akt postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania z wniosku G. K. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oraz uchylające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii A, B i C. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 105 § 1 k.p.a. Wedle tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowała w sprawie w całości lub w części. Przy czym zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego może wynikać z przyczyn podmiotowych bądź przedmiotowych i oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać aktu administracyjnego załatwiającego sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. O braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić więc w sytuacji, gdy w sprawie brak jest przedmiotu postępowania. Klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje. W przedmiotowej sprawie kontrolowane postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2017 r. o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii A, B i C. Zakres powyższego żądania został następnie podtrzymany przez skarżącego w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. w związku z wezwaniem organu do jego sprecyzowania, jak również w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2018 r. W tym miejscu podkreślić należy, że o treści żądania decyduje jedynie strona wszczynająca postępowanie, organ administracji publicznej nie jest natomiast uprawniony do jego swobodnego interpretowania, dowolnej oceny czy też jego zmiany. Jedynie wątpliwości co do treści żądania stanowią podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli podmiotu. Takie ustalenia w konkretnym przypadku były prowadzone przez organ i ostatecznie skarżący sprecyzował swoje żądanie jako "zwrot zatrzymanego prawa jazdy". Prowadząc niniejsze postępowanie - zgodnie z powyższą intencją i interesem strony – organy obu instancji ustaliły jednakże, co znajduje swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, że w stosunku do skarżącego nigdy nie została wydana decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy. Okoliczność ta, co do zasady nie była kwestionowane przez stronę skarżącą. Nadto z akt sprawy wynika, że powyższy dokument został przesłany przez skarżącego do organu I instancji w dniu [...] czerwca 2011 r. w związku z prowadzoną wówczas sprawą dotyczącą cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (k. 45 akt organu I instancji). Fakt ten potwierdził skarżący w dniu [...] czerwca 2011 r. w złożonym w tej dacie oświadczeniu w powyższym zakresie (k. 49 akt organu I instancji). Odnosząc powyższe ustalenia do obowiązujących przepisów prawa, zauważyć należy, że instytucja zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, zgodnie z ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tak jak i pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym), może dotyczyć wyłącznie takich sytuacji, gdy uprzednio nastąpiło zatrzymanie prawa jazdy (decyzją administracyjną). Powtórzyć bowiem należy za organem odwoławczym, że przepisy prawa przewidują różne formy zatrzymania prawa jazdy. Po pierwsze, mamy do czynienia z przepisem służącym dyscyplinowaniu kierujących pojazdami, którzy uchylają się od wypełnienia, określonych przepisami obowiązków. Regulacja przewidziana w art. 102 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 102 ust. 1 pkt 3). Przepis ten stanowi formę administracyjnego przymuszenia, poprzez zawieszenie uprawnień do kierowania pojazdami, do stosowania się do norm prawa administracyjnego. Po drugie, możemy mówić o tzw. zatrzymaniu faktycznym oraz zatrzymaniu prawnym, regulowanych w trybie art. 135-137 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 135 ust. 1 i 2 ww. ustawy, policjant w określonych tym przepisem okolicznościach zatrzymuje prawo jazdy za pokwitowaniem. Ten sposób zatrzymania prawa jazdy uznaje się za zatrzymanie faktyczne, gdyż zgodnie z przepisem art. 136 ust. 1 ww. ustawy, zatrzymane prawo jazdy (z wyjątkiem przypadku określonego w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. c) Policja przekazuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni, według właściwości, sądowi uprawnionemu do rozpoznania sprawy o wykroczenie, prokuratorowi lub staroście. Natomiast zatrzymanie prawne związane jest z aktem administracyjnym wydawanym na podstawie art. 137 ww. ustawy, który przewiduje wydanie postanowienia - o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 ustawy, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawa jazdy - przez: 1) prokuratora - w toku postępowania przygotowawczego, a przez sąd - po przekazaniu sprawy do sądu, 2) w sprawie o wykroczenie - sąd właściwy do rozpoznania sprawy. O wydaniu postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy zawiadamia się właściwego starostę (art. 137 ust. 2). Na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy służy zażalenie (art. 137 ust. 3). Przyporządkowując powyższe rozważania i uwzględniając stan faktyczny sprawy niniejszej sprawy, należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że skarżącemu prawo jazdy nie zostało zatrzymane ani w sposób faktyczny, ani prawny. Powyższe zdaniem Sądu prawidłowo skutkowało uznaniem o braku przedmiotu postępowania, a w konsekwencji o bezprzedmiotowości postępowania, które w takim przypadku zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. podlega umorzeniu. W tym miejscu zauważyć należy, że celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty. Ten cel nie zawsze może być jednak osiągnięty z przyczyn różnego charakteru. Powodem takiej sytuacji może być bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, z którą w rozumieniu ww. przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy organ w sposób oczywisty stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Umorzenie postępowania administracyjnego może bowiem nastąpić zarówno z przyczyn podmiotowych jak i przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza zatem sytuację, w której nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem (tak: wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2015 r. II OSK 929/14). Opisana wyżej przyczyna niewątpliwie stanowiła o podjętym przez organy obu instancji rozstrzygnięciu w przedmiotowej sprawie i zdaniem Sądu odpowiada prawu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi zauważyć należy, że z materiału dowodowego sprawy - w tym z wyjaśnień zawartych w odwołaniu wniesionym przez skarżącego wynika, że "wniosek z dnia [...].03.2018 r. o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami kat. A, B i C" jest oddzielnym wnioskiem wszczynającym nowy tryb postępowania, a więc nie ma bezpośredniego związku ze sprawą niniejszą. Pojęć "zwrot zatrzymanego prawa jazdy" oraz "przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami" nie można używać zamiennie. Jak już bowiem wyżej wskazano "zwrot zatrzymanego prawa jazdy" może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy w stosunku do kierowcy zostanie wydana decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy. "Przywrócenie zaś uprawnień do kierowania pojazdami" może dotyczyć przypadków, w których kierowcy cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami, na mocy decyzji administracyjnej. Z uwagi na powyższe, żądanie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy należało traktować jako odrębne żądanie od wniosku o przywrócenie cofniętych uprawnień. W konsekwencji powyższego uznać należy, że organy prawidłowo przyjęły, że skarżący wnosi o prowadzenie dwóch odrębnych postępowań: jednego zmierzającego do zwrotu prawa jazdy (będącego przedmiotem niniejszego rozpoznania) i drugiego mającego na celu przywrócenie uprawnień. W tym miejscu podnieść należy, że to ostatnie postępowanie, zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2018 r. zostało zakończone decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], wydaną przez organ I instancji w sprawie odmowy przywrócenia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Z akt sprawy wynika, że powyższa decyzja stała się ostateczna i prawomocna. Z wyżej wymienionych przyczyn zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności - mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a., organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.