II SA/Bk 626/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi M. R. i M. J. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie oceny zgodności z prawem zrealizowanej inwestycji - oddala skargę.- Zaskarżoną decyzją P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r.) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych zrealizowanych przez Zarząd Miasta B., polegających na wykonaniu nawierzchni ulicy G. w B. wraz z infrastrukturą. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] marca 2004 r. M. i M. J., reprezentowane przez M. B. J. wystąpiły do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z wnioskiem o zbadanie zgodności z prawem budowlanym inwestycji budowy i przebudowy ulicy G. w B.. Skarżące podniosły, iż powyższa inwestycja na długości działek nr [...],[...] i [...] w sposób istotny odbiega od ustaleń projektu budowlanego i decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2000 r., a także miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie przewidywały podniesienia poziomu ulicy G.. Rezultatem powyższego poziom ulicy G. po zakończeniu inwestycji uniemożliwia wjazd samochodom na wymienione wyżej działki. W następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. wydaną w dniu [...] lipca 2004 r. decyzją nr [...] umorzył wszczęte w tej sprawie postępowanie administracyjne, uznając je za bezprzedmiotowe. Od decyzji tej pełnomocnik stron wniosła odwołanie do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., który w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Powyższa decyzja została następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia [...] kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 768/04. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż organy obu instancji nie wyjaśniły sprawy zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 77 § 1 kpa, w szczególności nie wskazały, jakie wyznaczenia przewidywał projekt budowy i przebudowy ul. G. w zakresie rzędnych tej ulicy na wysokości działek skarżących i jakie są w tym zakresie wykonania, a także czy ewentualne odchylenia mieszczą się w granicach tolerancji powykonawczej, podkreślając przy tym, iż był to podstawowy zarzut stron w niniejszym postępowaniu. Sąd zalecił, aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy uzupełniły materiał dowodowy o prawidłowo przeprowadzone oględziny, które pozwoliłyby na weryfikację twierdzeń skarżących o widocznym podniesieniu poziomu w/w ulicy. W wyniku ponownego przeprowadzonego postępowania dowodowego organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2007 r. umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie, uznając, iż brak jest podstaw do merytorycznego jej rozstrzygnięcia w świetle przepisów prawa budowlanego, a tym samym do dalszej ingerencji organu w żądanym zakresie. Organ stwierdził, iż analiza zebranych w sprawie dokumentów, w tym przedłożonej ekspertyzy technicznej ulicy G. sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę nie potwierdza zastrzeżeń skarżących o istotnych odstępstwach od zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Nie godząc się z tym stanowiskiem M. i M. J., reprezentowane przez M. Barbarę J. złożyły odwołanie do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym P. Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż inwestor - Zarząd Miasta B. - zrealizował zadanie polegające na budowie ulicy G. w B. wraz z budową kanalizacji deszczowej i sanitarnej oraz przebudową istniejącej infrastruktury w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2000r. nr [...] Prezydenta Miasta B., którą jednocześnie zatwierdzony został projekt budowlany. Inwestor zgłosił zakończenie robót polegających na wykonaniu nawierzchni ulicy G., budowy kanalizacji deszczowej i sanitarnej oraz przebudowy istniejącej infrastruktury do właściwego organu, dołączając inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, dziennik budowy, protokóły badań i sprawdzeń oraz oświadczenie kierownika budowy o zakończeniu robót. W tym miejscu organ podkreślił, iż wniosek skarżących z dnia [...] marca 2004 r. dotyczący wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie wpłynął do organu nadzoru budowlanego w czasie, gdy przedmiotowa inwestycja została już zakończona, a wybudowana ulica była użytkowana, a zatem niemożliwa była kontrola budowy inwestycji na wniosek skarżących. Organ zwrócił ponadto uwagę, iż wyrokiem WSA w B. z dnia [...] kwietnia 2005 r. sygn. akt: II SA/Bk 768/04 uchylono decyzję ostateczną P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania toczącego się na skutek wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2004 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano na brak w aktach sprawy pomiarów własnych dokonanych w terenie przez pracowników organów nadzoru budowlanego zarówno pierwszej jak i drugiej instancji. W związku z tym, spełniając wyrok sądu, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] października 2005 r., nr [...] zobowiązał inwestora do wykonania i przedłożenia ekspertyzy dotyczącej warunków technicznych i występowania ewentualnych odchyłek powstałych podczas budowy ulicy G. celem jednoznacznego stwierdzenia, czy ulica ta została wybudowana zgodnie z projektem budowlanym oraz z zachowaniem obowiązujących norm i przepisów technicznych. Ze złożonej przez rzeczoznawcę ekspertyzy jednoznacznie wynika, że różnice między rzędnymi zaprojektowanymi a wykonanymi wynoszą od 0 do 4 cm poniżej projektowanej niwelety - co stanowi odchylenia normowe a nie odstępstwo od dokumentacji projektowej, natomiast różnice między rzędnymi terenu pierwotnymi a rzędnymi wykonanymi (w osi jezdni) wynoszą od 0 do 10 cm poniżej istniejącego terenu. Ponadto stwierdzono, że różnica poziomu pomiędzy istniejącym terenem na działkach skarżących a krawędziami wybudowanych zjazdów na posesje skarżących w żaden sposób nie utrudnia ani nie ogranicza możliwości korzystania z nich. W wyniku zaś przeprowadzonych w dniu [...] maja 2007 r. w obecności zarządcy drogi oględzin w terenie stwierdzono, iż ulica G. w B. nie służy jedynie mieszkańcom osiedla "G." - jak twierdzą skarżące, lecz wszystkim mieszkańcom budynków jednorodzinnych zlokalizowanych przy będącej przedmiotem niniejszego postępowania ulicy, której długość zgodnie z geodezyjną inwentaryzacją powykonawczą wynosi 530,00 m. Nadto organ uznał, iż przebudowa ulicy z nawierzchni gruntowej na nawierzchnię twardą ulepszoną spowodowała zmniejszenie uciążliwości mieszkańcom ulicy takich jak zmniejszenie ilości kurzu, emisji spalin. W związku zaś z faktem, że ani skarżące, ani pozostali powiadomieni mieszkańcy ulicy G. nie brali udziału w wizji lokalnej, organ na postawie art. 10 kpa powiadomił o możliwości zapoznania się zainteresowanych stron postępowania z zebranym materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie przed wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej. Mimo skutecznego zawiadomienia i upływu terminu żadna ze stron postępowania nie skorzystała z tej możliwości. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśniono, iż podnoszona przez skarżące kwestia budynków szeregowych "G." nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Również budowa ulicy C. w B. stanowi odrębne postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 278/05. Zgodnie zaś z obowiązującą ustawą prawo budowlane z 1994 r. drogi zaliczone są do kategorii XXV w związku, z czym zgodnie z art. 55 tej ustawy nie podlegają obowiązkowej kontroli przed przystąpieniem do ich użytkowania, natomiast kontrola budowy na wniosek skarżących była niemożliwa ze względu na fakt, że budowa została ukończona znacznie wcześniej niż wpłynął do organu nadzoru budowlanego wniosek o jej dokonanie. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy stwierdził, iż w wyniku analizy projektu budowlanego oraz dokumentacji powykonawczej w tym też geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej i ekspertyzy opracowanej w celu zbadania poprawności wykonania robót budowlanych nie doszukał się istotnych odstępstw zrealizowanej inwestycji polegającej na budowie ul. G. w B. od zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że w aktach przedmiotowego postępowania nie ma żadnych wzmianek o dokonaniu istotnych bądź też nieistotnych odstępstw od zatwierdzonej dokumentacji i warunków pozwolenia na budowę ulicy G. w B. (odchylenia normowe nie są odstępstwami w rozumieniu ustawy prawo budowlane z 1994 r.) postępowanie w sprawie budowy ulicy G. w B. na podstawie art. 105 § 1 kpa należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Od tej decyzji M. i M. J., reprezentowane przez M. B. J. wywiodły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego .w B. wnosząc o jej uchylenie. Skarżące podniosły, iż organ I instancji umarzając postępowanie administracyjne tym samym odmówiły merytorycznego rozpoznania sprawy poprzez kontrolę budowy i przebudowy uzbrojonej ulicy G., zgodnie z projektem budowlanym, ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powołanego w wydanych decyzjach Prezydenta Miasta B.. Nadto umorzenie przez organy kontrolne nadzoru budowlanego sprawy budowy i przebudowy ulicy G. nastąpiło bez udziału strony. Zawiadomienie organu o oględzinach zostało doręczone w terminie uniemożliwiającym wzięcie w nich udziału, co w dalszym ciągu skutecznie zablokowało ustalenie stanu faktycznego zgodnie z wyrokiem WSA w B. z dnia [...] kwietnia 2005 r., z ustawą kpa oraz ciążącymi na organie nadzoru budowlanego obowiązkami. Skarżące zarzuciły ponadto wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem przepisów art. 6-10, 12, 24, 28, 35, 105 i 107 § 3 kpa, art. 83 ust. 1 i, ust. 2 i art. 59 prawa budowlanego oraz przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Zakwestionowały też w całości sporządzoną w sprawie opinię eksperta, jako niezgodną ze stanem faktycznym i prawnym. W ocenie skarżących opina eksperta "powołanego postanowieniem PINB w B. na wniosek Prezydenta Miasta B. i dla potrzeb Prezydenta i przez tegoż opłacona" wydana została z naruszeniem zasady bezstronności i chroni wyłącznie interes inwestora, tj. Zarządu Miasta i Prezydenta. Nadto została sporządzona bez udziału zainteresowanej strony i nie została doręczona stronie celem wniesienia zarzutów. Zdaniem skarżących różnice przebudowanej z rażącym naruszeniem planu miejscowego z 1988 r. ulicy G. i ich działek znajdujących się przy tej ulicy jest widoczna gołym okiem i dlatego też zbędne są kosztowne i fikcyjne podkładki – opinie, niestwierdzające stanu faktycznego na gruncie w konfrontacji z poziomem tej ulicy, która usytuowana była na poziomie ich działek. Skarżące wskazały ponadto, iż występująca różnica poziomów terenu naruszyła stosunki wodne. W dalszej części uzasadnienia skarżące wywiodły zarzuty odnoszące się do: - zasad praworządności, bezstronności w sytuacji, gdy w jednym urzędzie i wydziale wydawane są decyzje budowlane i tamże przyjmowane są do użytkowania, - przebudowy z infrastrukturą i mediami uzbrojonych ulic G. w 2002 r. i ulicy C. w 2003 r. z dostosowaniem rzędnych ulic do wymogów wybudowanego w 1999 – 2000 r. wielorodzinnego osiedla mieszkaniowego szeregowego "G" ze zmianą rzędnych posadowienia budynków z nową infrastrukturą techniczną i drogową niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1988 r. i z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, naruszeniem interesu społecznego oraz interesu osób trzecich, ochrony środowiska i gospodarki wodnej (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy prawo budowlane, - rażącego naruszenie prawa i zmiany ustaleń miejscowego planu zagospodarowania z 1988 r. - tej oraz trzech innych inwestycji w obrębie ich działek. Końcowo podniosły, iż kontrola zaskarżonej decyzji uzasadniona jest również z uwagi na fakt, iż: - strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącego budowy i przebudowy ul. G. z mediami, - decyzja Prezydenta B. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]maja 1999 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie ulic P., G. i Pionowej w B. została uchylona ostateczną decyzję Prezydenta B., - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla "P." zatwierdzonego uchwałami z 1988 r. i z 1992 r. nie uwzględniały obowiązujących od 1 kwietnia 1995 r. przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 415) między innymi art. 42 ust. 1 pkt 3 i 5 tej ustawy, co podnosi się w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) o ochronie interesów osób trzecich, ochronie środowiska i gospodarki wodnej, nadto kolidują z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków, na które powołano się w dwóch decyzjach z o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, - kontrola stanu faktycznego budowy (art. 7 kpa) w drodze prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego nie miała miejsca na etapie realizacji i przyjęcia do użytkowania i przez żaden organ kontrolny, w sytuacji, gdy stan faktyczny na gruncie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia i warunki decyzji, warunkami techniczno-budowlane, uzasadniony interes stron. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuj. Zarzuty skargi są nieuzasadnione. Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie posiada natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. Na wstępie podkreślić należy, iż celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją, co do istoty. Ten cel nie zawsze może być jednak osiągnięty z przyczyn różnego charakteru. Powodem takiej sytuacji może być bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, z którą w rozumieniu art. 105 § 1 kpa mamy doczynienia wówczas, gdy organ w sposób oczywisty stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Opisana wyżej przyczyna stanowiła o podjętym przez organy obu instancji rozstrzygnięciu w przedmiotowej sprawie i zdaniem Sądu odpowiada prawu. Zgodnie ze złożonym w dniu [...] marca 2004 r. wnioskiem, skarżące domagały się wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zgodności z prawem wykonania inwestycji budowy i przebudowy ulicy G. w B.. Skarżące podniosły, iż powyższa inwestycja na długości działek nr [...],[...] i [...] w sposób istotny odbiega od ustaleń projektu budowlanego i decyzji Prezydenta Miasta B z dnia [...] lipca 2000 r., a także miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie przewidywały podniesienia poziomu ulicy G. Nadto wskazały, iż poziom ulicy G po zakończeniu inwestycji uniemożliwia wjazd samochodom na wymienione wyżej działki. W tym stanie rzeczy organ administracji publicznej wszczynając postępowanie administracyjne, zainicjowane powyższym wnioskiem związany był żądaniem strony, a treść tego żądania wyznaczała równocześnie stosowaną normę prawa materialnego oraz normę prawa procesowego, które miały znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Jednocześnie zauważyć należy, iż w rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne toczy się od 2004 r., a wydane w nim rozstrzygnięcie kończące było już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 768/04 uchylił decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w tej sprawie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie zostało jednoznacznie określone, czy rzędne projektowane i rzędne rzeczywiście wykonane (pomierzone w terenie) różnią się od siebie i czy ewentualnie różnice te mieszczą się w granicach normowanych odchyleń. Z tych względów zalecono, aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uzupełnił materiał dowodowy, w szczególności o dowód z prawidłowo przeprowadzonych oględzin ulicy G., który pozwalałby na weryfikację twierdzenia stron postępowania o widocznym (umożliwiającym wjazd samochodem na ich działki) podniesieniu poziomu tej ulicy. W tym miejscu podnieść należy, iż opisany wyżej wyrok kasacyjny powoduje określone konsekwencje dla dalszego postępowania w konkretnej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Związanie zaś samego sądu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Sąd nie może powracać do kwestii już wcześniej przesądzonych (vide: wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275). Ocena prawna, o której mowa w powołanym przepisie dotyczy zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, natomiast wskazania mają wytyczyć kierunek działalności organu przy ponownym orzekaniu w sprawie. Mając na względzie powyższe uznać należy, iż, organy obu instancji podporządkowały się wyżej wskazanym zaleceniom. Jak wynika bowiem z akt sprawy postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2005 r. zobowiązano inwestora do wykonania i przedłożenia ekspertyzy dotyczącej warunków technicznych i wystąpienia ewentualnych odchyleń powstałych podczas budowy ulicy G. celem jednoznacznego stwierdzenia czy ulica ta na odcinku działek nr [...] i [...] do [...] została wybudowana zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową, w szczególności pod względem sytuacyjno – wysokościowym, a w przypadku stwierdzenia zaistnienia odstępstw wykraczających poza granice normowych odchyleń – określenia niezbędnych czynności w celu ich wyeliminowania. Wypełniając powyższe zobowiązanie inwestor przedstawił Ekspertyzę Techniczną ulicy G. w B., sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego w zakresie budowy dróg i ulic. Z jej ustaleń wynika, iż różnice między rzędnymi zaprojektowanymi a wykonanymi na odcinku występowania działek skarżących wynoszą od 0 do 4 cm poniżej projektowanej niwelety, natomiast różnice między rzędnymi terenu pierwotnymi a wykonanymi (w osi jezdni) wynoszą od 0 do 10 cm poniżej istniejącego terenu. Analizując wyniki ekspertyzy organ wskazał, iż dopuszczalne w tym przypadku odchylenia od rzędnych projektowanych według rozporządzenia Ministra Transportui Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, załącznik 6 warunki techniczne jakim powinny odpowiadać nawierzchnie jezdni (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) wynoszą plus – minus 1 cm. Ponadto zgodnie z tym rozporządzeniem wymaga się, aby jedynie 95 % zmierzonych rzędnych nie przekraczało dopuszczalnych odchyleń. W tych uwarunkowaniach uznać należy, iż organy obu instancji trafnie wskazały, iż różnice te nie stanowią odstępstw od dokumentów projektowych, lecz jedynie odchylenia normatywne, które nie są odstępstwami w rozumieniu ustawy prawo budowlane. Podzielić również należy trafność poglądu organu I instancji, iż mimo, że rzędne wykonanej ulicy na tym odcinku wykraczają - aczkolwiek w niewielkim stopniu – poza dopuszczalne odchylenia, stwierdzone obniżenia jej poziomu w stosunku do projektowanego, to jednak bardziej zwiększają niż zmniejsza dostępność tej drogi dla sąsiadujących z nią działek, w tym należących do skarżących. Różnice zaś w poziomie między istniejącym terenem na działkach skarżących a krawędziami wybudowanych zjazdów na posesję w żaden sposób nie ograniczają wjazdu na ich działki, co szczegółowo wyjaśniono w opinii eksperta, przedstawiając ponadto powody zaistnienia takiego zjawiska na gruncie (str. 8 i 9 opinii). W sprawie przeprowadzono ponadto oględziny w terenie, które podobnie jak dowód przeprowadzony powyżej nie potwierdziły istotnych bądź nieistotnych odstępstw od zatwierdzonej dokumentacji i warunków pozwolenia na budowę. Przeciwnie jak podniósł organ odwoławczy przebudowa ulicy z nawierzchni gruntowej na twardą ulepszoną przyniosła jej użytkownikom – mieszkańcom ulicy korzyści w postaci zmniejszenia ilości kurzu i emisji spalin. Powyższe ustalenia dokonane przez organy nadzoru budowlanego znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości i odpowiadają prawu. Wbrew twierdzeniom skarżących sporządzonej opinii nie można zarzucić bezstronności, przeciwnie uznać ją należy za rzetelną i wiarygodną. Wyciągnięte końcowe wnioski i zalecenia będące następstwem wnikliwej analizy wyników realizacyjnych ulicy poparte zostały logiczną i spójną argumentacją, jak również dokumentacją graficzną i zdjęciową. Ponad wszelką wątpliwość uznać należy, iż omawiana inwestycja została zrealizowany legalnie w oparciu o wymagane prawem dokumenty, w postaci ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzony projekt budowlany. W przedmiotowej sprawie nie można zatem mówić o samowoli budowlanej. Inwestor zgłosił zakończenie robót do właściwego organu, dołączając inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, dziennik budowy, protokół badań i stwierdzeń pokontrolnych oraz oświadczenie kierownika o zakończeniu robót. Analiza tych dokumentów dokonana przez organ nadzoru budowlanego również nie dowiodła, aby omawiana inwestycja została zrealizowana z istotnymi bądź nieistotnymi odstępstwami od zatwierdzonej dokumentacji i warunków pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe podzielić należy stanowisko organu nadzoru budowlanego o braku niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa na podstawie, których organ mógłby prowadzić postępowanie administracyjne w stosunku do inwestora. W tej sytuacji organy obu instancji prawidłowo oceniły, iż w niniejszej sprawie postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Ustalenie zaś tej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia prowadzenia postępowania w danej instancji poprzez jego umorzenie. Stosownie bowiem do treści art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania w oparciu o powołany przepis jest obligatoryjne i dalsze jego prowadzenie w danej instancji w takim przypadku stanowiłyby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, iż nie podważają one zgodności z prawem kwestionowanej decyzji. Przede wszystkim zauważyć należy, iż wskazane tam kwestię wykraczają poza przedmiotowy zakres rozpatrywanej sprawy. W tym miejscu podkreślić należy, iż do właściwości organów nadzoru budowlanego należą wyłącznie zadania i kompetencje określone w art. 83 ustawy – Prawo budowlane. Wyliczenie w nim zawarte stanowi listę zamkniętą. Kompetencje organów nadzoru budowlanego sprowadzają się w zasadzie do działań z zakresu inspekcji i kontroli tak w przedmiocie prawidłowości przebiegu procesu budowlanego, jak i utrzymania obiektów budowlanych. Tymczasem zarzuty podniesione w skardze w większości nie mieszczą się w zakresie właściwości rzeczowej organów nadzoru budowlanego, określonej w/w przepisem, w związku z tym nie mogły być przedmiotem postępowania toczącego się przed tymi organami. Są to przede wszystkim zarzuty dotyczące braku kontroli zagospodarowania działek z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zarzuty kwestionujące zgodność samego planu z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy – Prawo budowlane. Kolejna grupa zarzutów dotyczy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Skarżące jednak ograniczyły się tylko i wyłącznie na wyliczeniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, bez wskazania konkretnych naruszeń, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Końcowo Sąd chciałby podnieść, że istotnie skarżące zawiadomienie o terminie wizji lokalnej otrzymały w dniu [...] maja 2007 r., podczas gdy wizja została przeprowadzona w dniu [...] maja 2007 r. Niemniej jednak naruszenie to nie miało, w ocenie Sądu, wpływu na treść rozstrzygnięcia. Uchybienie to zostało bowiem konwalidowane, gdyż organy zgodnie z treścią art. 10 kpa zapewniły skarżącym możliwość czynnego udziału w postępowaniu poprzez umożliwienie im zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz umożliwienie zgłaszania ewentualnych uwag, wniosków i zastrzeżeń odnośnie tego materiału. Skarżące nie wnosiły żadnych zastrzeżeń dotyczących ustaleń wynikających z przeprowadzonych oględzin. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. podzielił ocenę prawna dokonaną przez organy obu instancji i skargę oddalił jako bezzasadną (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).