II SA/Bk 638/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi T. i I. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr KO.7334/34/10 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 i art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] ustalającą na rzecz R. T. D. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na cele mieszkalne w istniejącej zabudowie zagrodowej oraz budowę zbiornika na ścieki bytowe o pojemności 9 m3, na działce nr geod. [...] położonej w miejscowości B., gmina J. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zostało wszczęte na wniosek R. T. D. z dnia 10 lutego 2009 r. Wójt Gminy J. rozpoznając ten wniosek trzykrotnie wydawał decyzję ustalającą warunki zabudowy w dniu [...] kwietnia 2009 r., w dniu [...] września 2009 r. i w dniu [...] lutego 2010 r. oznaczoną tym samym numerem [...], które to w wyniku odwołań składanych przez T. i I. A. były przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchylane (odpowiednio decyzjami z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], z dnia [...] października 2009 r. nr [...] oraz z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]) i sprawa była przekazywana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia wszechstronnego i wyczerpującego postępowania dowodowego. Po kolejnym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Wójt Gminy J. po rozpoznaniu wniosku R. T. D. z dnia 10 lutego 2009 r. uzupełnionego w dniach 23 lipca 2009 r., 16 listopada 2009 r. i 7 maja 2010 r. ustalił na rzecz wnioskodawczyni warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji (pkt I decyzji). W pkt II w 9 podpunktach organ określił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu w zakresie: ochrony ładu przestrzennego (ppkt 1), kształtowania ładu przestrzennego (ppkt 2), ochrony środowiska i zdrowia ludzi (pakt 2), dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (ppkt 3), obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (ppkt 4), wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (ppkt 5), zagospodarowania terenów podlegających ochronie na podstawie przepisów odrębnych (ppkt 6), linie rozgraniczające teren inwestycji (ppkt 7) oraz w ppkt 8 zawarł informacje dotyczące m.in. okresu ważności decyzji, braku wpływu decyzji na prawa do terenu oraz prawa własności i uprawnienia osób trzecich, zalecenia odnośnie wykonywania robót rozbiórkowych przy płytach dachowych azbestowo - cementowych. Na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji. W załącznikach nr 2 i 3 do decyzji przedstawiono wyniki analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu w formie opisowej i graficznej. Od decyzji powyższej odwołali się T. i I. A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu na wstępie wskazano, że z dniem 17 lipca 2010 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzona art. 70 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ogłoszonej w Dzienniku Ustaw nr 106 pod poz. 675. Mocą przepisów przejściowych ustawy nowelizującej do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (art. 80 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych). W związku z tym Kolegium zwróciło się do pełnomocników inwestorki o zajęcie stanowiska, czy chce aby sprawa mniejsza była rozpoznawana w oparciu o przepisy dotychczasowe. Pismem z dnia 23 lipca 2010 r. pełnomocnicy – K. W. C. i R. C. wnieśli o rozpoznanie sprawy w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja odpowiada prawu i ustalonemu w sprawie stanowi faktycznemu. W rozpoznawanej sprawie, na podstawie przeprowadzonej przez organ I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stwierdzić trzeba, że spełnione zostały łącznie wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy, od których uzależnione jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Spełniony jest warunek tzw. dobrego sąsiedztwa wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem w wyznaczonym przez organ I instancji obszarze analizowanym istnieją działki sąsiednie zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W obszarze analizowanym istnieje zabudowa zagrodowa z budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi (działki nr [...]), zabudowa zagrodowa z budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi, z których jeden przebudowany jest na budynek mieszkalny z usługami agroturystycznymi (działki nr [...]) oraz zabudowa jednorodzinna z budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i gospodarczymi (działki nr [...] i nr [...]). Zamierzenie inwestycyjne polegać ma na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku gospodarczego (stodoły) wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na cele mieszkalne w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej. Zamierzenie to mieści się zatem w funkcji zabudowy zastanej w obszarze analizowanym. Parametry i cechy istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy pozwoliły również organowi I instancji na ustalenie pozostałych szczegółowych parametrów i cech nowej zabudowy. Przy zastosowaniu wymogów przewidzianych w § 4 - 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wójt Gminy J. ustalił obowiązującą linię zabudowy w odległości 2,00 m od ściany budynku gospodarczego skierowaną w stronę drogi powiatowej, wskaźnik powierzchni zabudowy - 11,6 % w stosunku do powierzchni działki, gabaryty projektowanego budynku - parterowy z poddaszem użytkowym, szerokość elewacji frontowej - 22,89 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej bryły budynku - 4,3 m, wysokość kalenicy mierzoną od poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku - 8,91 m, dach dwuspadowy symetryczny, kąt nachylenia połaci dachu - 40°, zbiornik bezodpływowy na nieczystości stałe o pojemności 9 m3. Ustalenie wszystkich tych parametrów nastąpiło po przeanalizowaniu średnich wskaźników obliczonych na podstawie zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym i z uwzględnieniem uwarunkowań i ograniczeń wynikających z faktu, że przedmiotem inwestycji jest rozbudowa i przebudowa budynku istniejącego. Ponadto wskazano, że spełnione są również pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 ustawy, tj.: teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, bowiem działka nr [...] na której planowana jest realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego położona jest bezpośrednio przy drodze powiatowej oznaczonej nr geod. działki [...] z istniejącym wjazdem na działkę inwestorki. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, gdyż według oświadczenia złożonego we wniosku i potwierdzonego stosownymi umowami zaopatrzenie w wodę i energię elektryczną będzie się odbywało z istniejących przyłączy, zaopatrzenie w energię cieplną - z projektowanej kotłowni, odprowadzenie ścieków do projektowanego szamba, unieszkodliwianie odpadów i ścieków poprzez wywóz na podstawie umowy zawartej z Firmą T. – U. E. s.c. Z. i M. A. w J., odprowadzenie wód opadowych - powierzchniowo, obsługa komunikacyjna z istniejącego wjazdu. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, bowiem teren działki objętej wnioskiem sklasyfikowany jest w ewidencji gruntów w części jako grunty rolne zabudowane (B-PsV) oraz w części jako pastwiska trwałe (PsVI), a według Starosty S. (organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych) inwestycja nie zmienia dotychczasowego sposobu użytkowania gruntów (postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w aktach sprawy). Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z racji położenia terenu inwestycji w granicach Suwalskiego Parku Krajobrazowego oraz w bezpośrednim sąsiedztwie jeziora H. i w specjalnym obszarze ochrony siedlisk (SOO) Natura 2000 "Ostoja S." (PLH200003), na pierwszy plan wysuwa się ocena zgodności decyzji z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. nr 151, poz. 1220 z ze zm.) oraz wydanymi na jej podstawie przepisami rozporządzenia nr 4/06 Wojewody Podlaskiego z dnia 31 sierpnia 2006 r. w sprawie Suwalskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz.Woj.Podl. nr 221, póz. 2157 ze zm.) i rozporządzenia nr 25/03 Wojewody Podlaskiego z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Suwalskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz.Woj.Podl. nr 117, poz. 2162). Analiza tychże przepisów pozwala na stwierdzenie, że ustalone zaskarżoną decyzją warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie stoją w sprzeczności z tymi przepisami. Zakazy obowiązujące na terenie Suwalskiego Parku Krajobrazowego wprowadzone § 5 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Wojewody Podlaskiego nr 4/06 nie sprzeciwiają się bowiem realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zaskarżona decyzja zgodna jest również z pozostałymi przepisami odrębnymi tj. przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy o drogach publicznych, ustawy - Prawo wodne. Odnośnie zgodności z przepisami odrębnymi wypowiedziały się organy współdziałające, pozytywnie uzgadniając projekt zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że wykonując dyspozycję art. 60 ust. 1 ustawy Wójt Gminy J. wystąpił do odpowiednich organów określonych w art. 53 ust. 4 ustawy i uzyskał pozytywne uzgodnienia projektu zaskarżonej decyzji, tj.: Zarządu Dróg Powiatowych w S. - zarządcy drogi, z której odbywa się wjazd na działkę inwestorki (postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]), Marszałka Województwa P. - w zakresie melioracji i urządzeń wodnych (postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] oraz Starosty S. - w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych (postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w aktach sprawy). W sprawie uzgodnienia z organem właściwym ds. ochrony przyrody, organ odwoławczy uznał, że - na mocy art. 53 ust. 5c ustawy - nastąpiło w tym przypadku tzw. milczące uzgodnienie. Według wskazanego przepisu niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Z mocy art. 60 ust. 1a ustawy ust. 5c stosuje się także do decyzji o warunkach zabudowy. Wskazany przepis sankcjonuje milczenie regionalnego dyrektora ochrony środowiska, uznając je za uzgodnienie decyzji. Z taką sytuacją, zdaniem organu odwoławczego, mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem działający z upoważnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. Naczelnik Wydziału Spraw Terenowych I, do którego zwrócił się o uzgodnienie Wójt Gminy J., nie wydał wymaganego prawem uzgodnienia w formie postanowienia w terminie 21 dni od daty otrzymania projektu decyzji, a jedynie pismem z dnia 14 czerwca 2010 r. nr [...] poinformował Wójta Gminy J. o uzgodnieniu pozytywnym projektu decyzji. Jako że pismo to nie zostało doręczone żadnej ze stron postępowania, nie można uznać go za postanowienie, o jakim mowa w art. 53 ust. 5 ustawy i art. 106 Kpa. Dlatego też, stosownie do art. 53 ust. 5c w związku z art. 60 ust. 1 a ustawy, należało uznać, że nastąpiło tzw. milczące uzgodnienie. Projekt zaskarżonej decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę Okręgowej Izby Urbanistów z siedzibą w W. Skarżona decyzja zawiera również wszystkie elementy wymagane przepisami § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...). Do decyzji załączone zostały wyniki przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w formie opisowej i graficznej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy nie dopatrzył się nieprawidłowości załącznika nr 1 do decyzji. Załącznik ten sporządzony został na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 obrębu B. przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zaewidencjonowanej pod nr [...], wydanej i potwierdzonej przez Inspektora Starostwa Powiatowego w S. Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Treść tej mapy również nie budzi wątpliwości, bowiem zgodna jest z treścią mapy stanowiącej część graficzną załączonej do skarżonej decyzji analizy (zał. nr 3) i innych map znajdujących się w aktach sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ podał, że wskazywane przez strony okoliczności dotyczące zakupu nieruchomości i ich zamiarów z tym związanych oraz losy innych inwestycji inwestorki nie mogą mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie ze względu na brak związku ze sprawą. Skargę od powyższej decyzji do sądu administracyjnego wywiedli T. i I. A. i zarzucili: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 60 ust. 1a w zw. z art. 53 ust. 5c ustawy o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, iż organ I instancji dokonał uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organem właściwym ds. ochrony przyrody w drodze tzw. "milczącego uzgodnienia". 2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 138 §2 w zw. z art. 106 oraz w zw. z art. 7 i art. 10 kpa, poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnej organu I instancji wydanej bez uprzedniego doręczenia skarżącym postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji wydanych przez Starostę S. (postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]) oraz przez Zarząd Dróg Powiatowych w S. (postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]), co w konsekwencji oznaczało pozbawienie skarżących czynnego udziału w postępowaniu uzgodnieniowym, 3. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. §9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 nr 164, poz. 1588), poprzez błędne przyjęcie przez organ II instancji, iż do decyzji o warunkach zabudowy została załączona część tekstowa wyników analizy oraz część graficzna wyników analizy w skali 1 : 1000. Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji i obciążenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. kosztami postępowania w sprawie, w tym kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja poprzedzająca jej wydanie nie naruszają przepisów postępowania, ani przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w sposób mogący mieć wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja na podstawie której ustalono warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na cele mieszkalne w istniejącej zabudowie zagrodowej oraz budowę zbiornika na ścieki bytowe o pojemności 9 m3, na działce nr geod. [...] położonej w miejscowości B., gmina J. W myśl przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku planu miejscowego, zmiana sposobu zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzgodnieniu z organami wskazanymi w przepisie art. 53 ust. 4 (art. 60 ust. 1 ustawy). Stosownie do przepisu art. 64 ustawy, do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 ustawy, dotyczące lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Skoro treść decyzji ustalającej warunki zabudowy determinują przepisy prawa, to stwierdzić należy, iż decyzja tego rodzaju nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem – decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi – ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej – art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (vide: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2, str. 453). Określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 dokonane zostało w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), wydanym na postawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy. Stosownie do przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Treść decyzji o warunkach zabudowy powinna zawierać elementy określone w mającym odpowiednie zastosowanie przepisie art. 54 ustawy, czyli powinna określać: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W rozpoznawanej sprawie ustalenie warunków zabudowy przeprowadzone zostało zgodnie z powołanymi przepisami ustawy i rozporządzenia wykonawczego. Przed wydaniem decyzji organ sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Prawidłowo został wyznaczony obszar analizowany jako trzykrotność frontu wnioskowanej nieruchomości. Analiza ta wykazała, że na przedmiotowym terenie występuje zabudowa zagrodowa z budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi, zabudowa zagrodowa z budynkiem mieszkalny z usługami agroturystycznymi oraz zabudowa jednorodzinna z budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i gospodarczymi. Dlatego też stwierdzić należy, że rozbudowa i przebudowa budynku gospodarczego (stodoły) wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na cele mieszkalne w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej mieści się w funkcji zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym. Prawidłowo także, po przeanalizowaniu średnich wskaźników obliczonych na podstawie zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym i z uwzględnieniem uwarunkowań i ograniczeń wynikających z faktu, że inwestycja stanowi rozbudowę i przebudowę budynku istniejącego, określono szczegółowe parametry i cechy nowej zabudowy, tj. linię zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy, gabaryty - § 4-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Na podstawie przeprowadzonej analizy ustalono, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z uwagi na miejsce położenia terenu inwestycji w granicach Suwalskiego Parku Krajobrazowego oraz w bezpośrednim sąsiedztwie jeziora H. i specjalnym obszarze ochrony siedlisk Natura 2000 "Ostoja S.", zasadnie ocenę zgodności decyzji przeprowadzono w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 151, poz. 1220 ze zm.) oraz wydanymi na jej podstawie przepisami rozporządzenia nr 4/06 Wojewody Podlaskiego z dnia 31 sierpnia 2006 r. w sprawie Suwalskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Podl. nr 221, poz. 2157 ze zm.) oraz rozporządzenia nr 25/03 z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Suwalskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Podl. nr 117, poz. 2162) jak również z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy o drogach publicznych, ustawy – Prawo wodne. Ocena zgodności z przepisami odrębnymi poprzedzona została pozytywnymi uzgodnieniami projektu zaskarżonej decyzji przez organy współdziałające. W sprawie uzyskano pozytywne uzgodnienia Zarządu Dróg Powiatowych w S. – zarządcy drogi z której odbywa się wjazd na działkę inwestorki, Marszałka Województwa P. - w zakresie melioracji i urządzeń wodnych, Starosty S. – w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Łączne spełnienie powyższych przesłanek, przy jednoczesnym braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obligował organ w przedmiotowej sprawie do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Legalności kwestionowanej decyzji nie podważają zarzuty wymienione w petitum skargi, albowiem dotyczą naruszeń, które w ocenie Sądu nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 60 ust. 1a w zw. z art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które miało wpływ na poprawność rozstrzygnięcia. Zgodnie z tą regulacją niewyrażenie stanowiska w ciągu 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (odpowiednio decyzji ustalającej warunki zabudowy) przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Organ I instancji wydał decyzję o warunkach zabudowy w dniu [...] czerwca 2010 r., po uprzednim zwróceniu się w dniu 4 czerwca 2010 r. do działającego z upoważnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. – Naczelnika Wydziału Spraw Terenowych I w S., o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Naczelnik pismem z dnia 14 czerwca 2010 r., zamiast postanowieniem, poinformował Wójta Gminy J. o pozytywnym uzgodnieniu projektu decyzji. Organ I instancji przedmiotowe pismo uznał za postanowienie uzgadniające, przy czym nie doręczył go żadnej ze stron. W zaistniałej sytuacji, organ odwoławczy zasadnie uznał, że w sprawie doszło do tzw. "milczącego uzgodnienia", z uwagi na to, że organ współdziałający nie zajął stanowiska w wymaganej formie. Wprawdzie 21- dniowy termin do zajęcia stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska upływał 29.06.2010 r., a zatem jeden dzień po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy przez organ I instancji, to jednak w okolicznościach sprawy zasadnie organ odwoławczy przyjął, że doszło do milczącego uzgodnienia, skoro w piśmie z dnia 14 czerwca 2010 r. stwierdzono, wprawdzie w wadliwej formie procesowej, że uzgadnia się pozytywnie projekt decyzji organu I instancji (karta 120 akt administracyjnych). Nie ulega więc wątpliwości, że intencją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. było wyrażenie braku zastrzeżeń do planowanej inwestycji. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 w związku z art. 106, art. 7 i art. 10 kpa z uwagi na nieuchylenie decyzji organu I instancji wydanej bez uprzedniego doręczenia skarżącym postanowień uzgodnieniowych Starosty S. oraz Zarządu Dróg Powiatowych w S. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA, przywołanym przez organ odwoławczy, obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu uzgodnieniowym ciąży na organie prowadzącym postępowanie uzgodnieniowe, a nie na organie prowadzącym postępowanie główne (vide: wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r. II OSK 239/08, LEX nr 15197 oraz wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2009 r. II OSK 1016/08, LEX nr 563527). Organ wydający decyzję w postępowaniu głównym nie ma uprawnienia do weryfikowania, jak organ wyższego stopnia, postanowień podejmowanych przez organy współdziałające na podstawie art. 106 § 5 kpa, w zakresie doręczeń tych postanowień. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie główne jest ustalenie czy w postępowaniach uzgadniających wykonano obowiązek zawiadomienia stron w trybie art. 106 § 2 kpa oraz czy wydane postanowienia są ostateczne. W przedmiotowej sprawie organ I instancji zawiadomił wszystkie strony postępowania o wystąpieniu do organów współdziałających o uzgodnienie projektu decyzji, przesłał organom uzgadniającym "wykaz stron biorących udział w postępowaniu którym należy przesłać postanowienie" (pisma z dnia 4 czerwca 2010 r. w aktach sprawy), umożliwił stronom zapoznanie się z projektem decyzji przesłanym do uzgodnień (zawiadomienie z dnia 4 czerwca 2010 r.), a decyzję o warunkach zabudowy wydał po otrzymaniu postanowień organów współdziałających, gdy owe postanowienia stały się ostateczne w odniesieniu do podmiotów, którym te postanowienia doręczono. Ponadto podmioty twierdzące, że bezpodstawnie pominięto je w postępowaniach przed organami współdziałającymi mogą kwestionować owe postanowienia w postępowaniach wznowieniowych, zgodnie z art. 126 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co, zgodnie z powołanym wyżej orzecznictwem, nie podważa legalności postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy. Kolejny zarzut dotyczący naruszenia § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne przyjęcie przez organ odwoławczy, że do decyzji o warunkach zabudowy została załączona część tekstowa wyników analizy oraz część graficzna wyników analizy w skali 1:1000, również nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem z decyzji organu I instancji wynika, że zawiera ona załączniki 1-3 (karta 134 verte akt administracyjnych) i nie ma żadnych dowodów na to, poza twierdzeniem Skarżących wyrażonym w skardze do tut. Sądu, że owe załączniki nie zostały im przesłane. Ponadto nawet gdyby przyjąć, że istotnie nie doręczono załączników do decyzji Skarżącym, to owe naruszenie, zdaniem Sądu, nie miało wpływu na wynik sprawy. Wskazać należy, że obowiązujące przepisy, w tym art. 109 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzję doręcza się stronom na piśmie, nie przewidują expressis verbis doręczania stronom załączników wraz z wydanymi rozstrzygnięciami. Co prawda w orzecznictwie było prezentowane stanowisko, iż niedoręczenie załącznika stanowiącego integralną część decyzji musi być zakwalifikowane jako uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie (vide wyrok NSA z dnia 24 września 1998 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1727/96, Lex nr 45723), to jednak zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie reguła ta w konkretnych sytuacjach może – ze względów praktycznych i ekonomicznych – doznawać wyjątków. Taki pogląd jest też akceptowany w orzecznictwie sądowym (II OSK 1368/09; II SA/Bk 619/10). Trzeba mieć bowiem na uwadze, że decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dotyczą w licznych przypadkach inwestycji o niemałym zasięgu oddziaływania, których realizacja oddziałuje na interes prawny znacznej liczby podmiotów. W sprawach tych doręczanie każdej stronie załącznika graficznego w postaci mapy w odpowiedniej skali z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji pozostaje w sprzeczności z zasadami ekonomii postępowania, albowiem generuje znaczne koszty i przyczynić się może do odsunięcia w czasie ostatecznego zamknięcia sprawy. Jednocześnie dla zapewnienia stronom możliwości skontrolowania prawidłowości poczynionych w toku postępowania ustaleń, których wyrazem jest treść załącznika graficznego do decyzji, organy powinny umożliwić im zapoznanie się z aktami sprawy w realnym, gwarantującym skorzystanie z tego prawa, terminie. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, w której na podstawie art. 10 kpa wyznaczono stronom postępowania o ustalenie warunków zabudowy termin zapoznania się z aktami sprawy w tym z treścią analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (pismo z dnia 4 czerwca 2010 r.). Z tych względów brak podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)