II SA/Bk 619/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Polska Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy punkt 9 decyzji organu I instancji oraz stwierdza nieważność punktu 9 decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].03.2010 r. nr [...], 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. stwierdza, że wymienione decyzje nie podlegają wykonaniu w zakresie wymienionym w punkcie 1 wyroku, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz A. Polska Sp. z o.o. w P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania sądowego. Samorządowego Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta B. o ustaleniu warunków zabudowy. U podstaw rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2.10.2009 r. A. Z. i A. F., organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu usługowo-handlowego "[...]" z parkingami, wewnętrzną obsługą komunikacyjną i elementem reklamowym na działkach nr ew. 563, 564, 565, 567, 569/1, 569/2, 573, 574, 575, 576, 577, 578, 579, 581, 582, 583, 584, 585 i 587, położonych w B., przy Al. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono linią koloru czerwonego na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Załącznik nr 2 stanowi część tekstowa i graficzna - analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykonana na mapie ewidencyjnej w skali 1:1000. Odwołanie od decyzji wywiodła Spółka "[...]", wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wniosła o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Skarżąca wskazała na naruszenie art. 109 § 1 kpa, bowiem decyzja o warunkach zabudowy nie została doręczona w całości, gdyż w otrzymanym egzemplarzu decyzji brak jest części tekstowej i graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącej załącznik nr 2. Kolejnym uchybieniem, zdaniem Spółki, jest brak informacji potwierdzonej przez organ administracji publicznej, że projekt decyzji został przygotowany przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne lub architektoniczne. Spółka podniosła ponadto, że decyzja organu I instancji w zakresie ustaleń i rozwiązań komunikacyjnych narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż nie wyrażała zgody na skomunikowanie nieruchomości stanowiących działki nr 563-587. Z załączonych do odwołania odpisów ksiąg wieczystych wynika, że na rzecz nieruchomości, na których planowana jest inwestycja nie ustanowiono służebności przechodu lub przejazdu. Organ odwoławczy utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia podano, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie jest uzależnione od uznania organu, ale jest determinowane przepisami prawa oraz wnioskiem inwestora. Wskazano, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązkiem organu administracji publicznej właściwego w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest dokonanie ustaleń co do istnienia bądź braku określonych wyżej przesłanek. W szczególności służy temu przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym zgodnie z zasadami określonymi w § 3 ust. 2 rozporządzenia. W oparciu o wyniki tej analizy, organ ocenia, czy istnieją określone w art. 61 ust.1 ustawy przesłanki ustalenia warunków zabudowy, a jeśli dojdzie do wniosku, że istnieją, to kierując się dyrektywami zawartymi w art.1 ust. 2 i art. 6 ust. 2 ustawy oraz w § 4-8 rozporządzenia, ustala wymagania dotyczące nowej zabudowy: obowiązującą linię nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrię dachu. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, organ I instancji wyznaczył stosowny obszar wokół terenu inwestycji. Z analizy zabudowy na tym obszarze wynika, że już w bliskim sąsiedztwie znajduje się obiekt pozwalający stwierdzić kontynuację funkcji oraz określić cechy i parametry przyszłej zabudowy (hipermarket [...]). Ustalone zaś przez organ I instancji cechy i parametry zabudowy i zagospodarowania terenu odpowiadają zaś wymogom rozporządzenia na podstawie przeprowadzonej analizy. W ocenie organu spełnione zostały również pozostałe przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, w tym również zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Wnioskowany teren, wbrew stanowisku skarżącej, ma zapewniony taki dostęp z Alei [...] przez działkę nr 623/8 na podstawie ustanowionej służebności na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr 587 (której współwłaścicielami są obecnie dwaj wnioskodawcy tj. A. F. i A. Z.) oraz użytkowania pasa gruntu o szerokości 6 m wzdłuż działek nr 571 i 572 do granicy działek nr 572 i 623/1 {wjazd na myjnię samochodową}. Dostęp do terenu inwestycji (a nie poszczególnych działek) może nastąpić zatem poprzez działkę nr 572 oraz drogę wewnętrzną ( nr działki 573 ) lub poprzez działkę nr 587. Należy przy tym podkreślić, że do całego terenu objętego wnioskiem inwestorzy mają tytuł prawny, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Działka nr 623/8 powstała w wyniku podziału działki nr 623/6 i aktualnie jest w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Na podstawie akt sprawy nie ma wątpliwości, że projekt zaskarżonej decyzji przygotowała osoba uprawniona wpisana na listę P. Okręgowej Izby Architektów, stąd zastrzeżenia Spółki w tym względzie nie mają racji bytu. Nie można też zgodzić się ze skarżącą, że otrzymała niekompletną decyzję, bowiem brak jest w niej załącznika w postaci części tekstowej i graficznej przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji wskazał bowiem, że ten załącznik oznaczony nr 2 znajduje się w aktach sprawy oraz został przekazany inwestorowi. Nie pozbawia to stron możliwości zapoznania się z jego treścią, a jednocześnie nie można odmówić mu cech załącznika do decyzji. Taki sposób działania, ze względu na koszty postępowania, jest powszechną praktyką organów nie kwestionowaną dotychczas w orzecznictwie sądowym. Nie znajduje też uzasadnienia wniosek Spółki o przeprowadzenie rozprawy, gdyż w rozpatrywanej sprawie nie spełniłaby ona swojej roli polegającej m.in. na uzgodnieniu interesów stron. Decyzja o warunkach zabudowy ma bowiem charakter decyzji związanej i zadaniem organu administracji publicznej jest ustalenie, czy występują łącznie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Pozytywna weryfikacja tych przesłanek obliguje organ do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy bez względu na sprzeczność interesów stron postępowania. Skargę na decyzję Kolegium wywiodła Spółka "[...]" podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem Skarżącej doszło do naruszenia art. 107 § 1 i 2 k.p.a. w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Skarżącej niemożność zapoznania się z załącznikami do decyzji powoduje, że strona została pozbawiona możliwości oceny całej treści decyzji, a w konsekwencji możliwości obrony swoich praw, ponadto takie postępowanie organu powoduje uprzywilejowanie jednego podmiotu – wnioskodawcy w stosunku do pozostałych stron postępowania. Zdaniem Skarżącej powyższe uchybienie powoduje także naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 10 § 1 i art. 11 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zarzuty skargi nie mogły być uwzględnione, gdyż we wskazanym przez Skarżącą zakresie kwestionowana decyzja nie narusza prawa. Jednakże niezwiązanie sądu administracyjnego zarzutami skargi i powoływaną w skardze podstawą prawną, zgodnie z art. 134 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obliguje sąd do oceny każdej sprawy niezależnie od argumentów strony skarżącej. Ocena zaskarżonej decyzji nie pozwalała na jej pozostawienie w obrocie prawnym w części dotyczącej ustalenia stawki opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, w tym zakresie, bez podstawy prawnej, o czym poniżej. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo ustaliło stan faktyczny oraz prawny istniejący w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. Wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., nr 80, poz. 717 ze zm.) zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W świetle powołanej ustawy zasadą jest, iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów, a w przypadku ich braku, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji administracyjnej. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, konkretnie chodzi o spełnienie wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ww. ustawy określającym pozytywne przesłanki takiej decyzji. Skoro treść decyzji ustalającej warunki zabudowy determinują przepisy prawa, to stwierdzić należy, iż decyzja tego rodzaju nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem - decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej - art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (vide: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2, str. 453). Nadmienić przy tym należy, iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora, którym to wnioskiem organ wydający decyzję jest związany. Dlatego też istotne jest aby zakres żądania wskazany we wniosku inwestora był jednoznaczny i zgodnie z tym wnioskiem określony przez organ, albowiem ma to istotny wpływ na prowadzone postępowanie i ustalenie szczegółowych wymagań w przedmiocie warunków zabudowy. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze analizując okoliczności faktyczne sprawy oraz stan prawny odnoszący się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja ustaliło, że spełnia ona wszystkie wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedstawiona zaś w tej mierze argumentacja znajduje swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowane zostało stanowisko, iż dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy tegoż terenu, nie można utożsamiać z dostępem faktycznym. Dostęp ten ma być prawnie zagwarantowany (vide: między innymi: wyrok WSA w Gliwicach z 9.01.2008r. sygn. IISA/GL 522/08, wyrok NSA z dnia 9.07.2009r. sygn. II OSK 1116/08), co oznacza, że musi wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy administracyjnego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymieniając przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wskazując w punkcie 2- gim ust. 1- go art. 61 na warunek dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, używa sformułowania "ma dostęp do drogi publicznej", co wyraźnie wskazuje, iż dostęp do drogi publicznej musi istnieć w dacie orzekania o warunkach zabudowy. Przekładając powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, zadaniem Sądu w sprawie wykazano, że teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, gdyż jak wynika z akt administracyjnych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest objęta działka o numerze 587, stanowiąca współwłasność wnioskodawców, na rzecz której ustanowiono służebność przez 623/8 na rzecz każdoczesnego właściciela działki o numerze 587 (strona 12 odpisu zwykłego księgi wieczystej z dnia 29.07.2009 r.). Działka ta graniczy z kolejnymi działkami objętymi wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Podzielić należy w tej mierze stanowisko organu odwoławczego, iż spełnienie dostępu inwestycji do drogi publicznej ma miejsce gdy teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie tak jest, gdyż, jak już wskazano, na rzecz działki 587, objętej wnioskiem, ustanowiono służebność drogi koniecznej - zatem warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 14 ustawy, jest spełniony. Odnosząc się do zarzutów skargi podzielić należy argumentację Kolegium, iż brak dołączenia do decyzji doręczonej Skarżącej załącznika graficznego nie jest wadą decyzji, skoro organ poinformował strony, że część graficzna pozostaje do wglądu w aktach sprawy. Pogląd organu w tym zakresie jest prawidłowy i zajęte stanowisko w uzasadnieniu decyzji zasługuje na aprobatę, bowiem strona biorąca udział w postępowaniu administracyjnym ma swobodny dostęp do akt sprawy. Ocena tej okoliczności jest prawidłowa i nie narusza wskazanych przepisów § 3, § 7 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dotyczą w licznych przypadkach inwestycji o niemałym zasięgu oddziaływania, których realizacja oddziałuje na interes prawny znacznej liczby podmiotów (kilkudziesięciu, kilkuset). W sprawach tych doręczanie każdej stronie załącznika graficznego w postaci mapy w odpowiedniej skali z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji pozostaje w sprzeczności z zasadami ekonomii postępowania, albowiem generuje znaczne koszty i przyczynić się może do odsunięcia w czasie ostatecznego zamknięcia sprawy. Jednocześnie dla zapewnienia stronom możliwości skontrolowania prawidłowości poczynionych w toku postępowania ustaleń, których wyrazem jest treść załącznika graficznego do decyzji, organy powinny umożliwić im zapoznanie się z aktami sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ I instancji wyraźnie bowiem zaznaczył w decyzji o warunkach zabudowy, że załącznik graficzny do tej decyzji sporządzony został w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje wnioskodawca, zaś drugi pozostaje do wglądu w siedzibie organu. Taki pogląd jest akceptowany w orzecznictwie NSA (II OSK 1368/09). Dlatego też niedoręczenie załączników może być uznane jedynie za naruszenie przepisów postępowania, które nie mogło mieć wpływu na poprawność rozstrzygnięcia, gdyż można było się z nimi zapoznać na etapie postępowania administracyjnego. Ponadto w zasadzie wszystkie istotne dane zawarte w owych załącznikach mają odzwierciedlenie w samej decyzji o warunkach zabudowy, są więc w istocie powtórzone w tej decyzji – a zatem są znane wszystkim stronom postępowania. Decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. podlega eliminacji z obrotu prawnego w zakresie określenia stawki procentowej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 30 % - jako wydana bez podstawy prawnej. Orzeczenie o ustaleniu stawki procentowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy, do poniesienia której to opłaty zobowiązany byłby właściciel działki w przypadku jej zbycia, nie znajduje podstawy prawnej. Jako podstawa prawna ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy procentowej stawki tzw. opłaty planistycznej, został wskazany art. 63 ust. 3 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu nie istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego dający organowi wykonawczemu gminy, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podstawę do określenia w decyzji o warunkach zabudowy stawki procentowej opłaty należnej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności nie stanowi takiej podstawy przepis art. 36 ust. 4 w/w ustawy, stosowany odpowiednio w związku z odwołaniem zawartym w art. 63 ust. 3 ustawy. W art. 36 ust. 4, a przede wszystkim w art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawodawca przewidział określenie procentowej stawki opłaty planistycznej w uchwale w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym wskazał, iż chodzi o ustalenie stawki opłaty planistycznej w akcie stanowiącym przepisy prawa miejscowego, powszechnie obowiązującego, skierowanego do abstrakcyjnych podmiotów, ustalającego równą (jedną) stawkę procentową opłaty dla wszystkich na terenie gminy. Decyzja administracyjna (tu o warunkach zabudowy) rodzi skutki prawne tylko w stosunku do jej adresata i nie może oddziaływać na sytuację prawną innych podmiotów, ani w jakikolwiek sposób wpływać na wysokość stawek procentowych od wzrostu wartości innych nieruchomości. Zauważyć też należy, iż rada gminy ustalając stawkę opłaty planistycznej w planie czyni to w sposób równy dla wszystkich, których plan dotyczy, natomiast decyzja o warunkach zabudowy ustala stawkę wyłącznie dla podmiotu, którego dotyczy decyzja i nie jest wykluczone, ze dla innego podmiotu w innej decyzji, stawka zostałaby ustalona w innej wysokości, co także bezzasadnie różnicowałoby pozycję porównywanych podmiotów. Przeciwko dopuszczalności ustalania stawki procentowej opłaty planistycznej w decyzjach indywidualnych o warunkach zabudowy przemawia też charakter decyzji, która nie wywołuje takich skutków jak plan zagospodarowania przestrzennego tj. nie zmienia sytuacji prawnej nieruchomości. Przede wszystkim decyzja o warunkach zabudowy nie wywołuje skutku w postaci trwałego przeznaczenia określonego terenu pod określony cel. Inwestor może zaniechać realizacji inwestycji i w ogóle nie wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Prezentując powyższy pogląd sąd podziela tę wykładnię spornych przepisów, zgodnie z którą w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani rada gminy w odrębnej uchwale, ani organ wykonawczy gminy w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, nie są uprawnieni do ustalenia wysokości stawek procentowych opłaty od wzrostu wartości nieruchomości w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy (vide: wyrok NSA z 6.03.2008r. sygn. II OSK 1887/07., Lex nr 464945, wyrok WSA w Bydgoszczy z 23.07.2008r. sygn. IISA/Bd 265/08, wyrok WSA w Gliwicach z 4.02.2009r. sygn. IISA/GL 952/08, wyrok WSA w Opolu z 23.07.2007r sygn. IISA/Op 329/07, wyroki) WSA w Białymstoku z 9.04.2009r. sygn. IISA/Bk 15/09 i 16/09 ). Tym samym sąd uznał, iż zaskarżona decyzja w części orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie zawierającym ustalenie wysokości stawki procentowej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w następstwie decyzji, była podjęta bez podstawy prawnej. Z tych względów orzeczono jak na wstępie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. a także art. 151 p.p.s.a. Konsekwencją stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji w części stało się zamieszczenie w wyroku stwierdzenia o niemożności wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią części kosztów postępowania sądowego, bowiem zarzuty skarg nie zostały uwzględnione a stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji dotyczy wąskiego zakresu rozstrzygnięcia organów (art. 200 w związku z art. 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).