II SA/Bk 644/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi UAB G. na Litwie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2024 r., nr 2001-IOD.4823.79.2023 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 8 sierpnia 2024 r. nr 2001-IOD.4823.79.2023 wydaną wobec UAB G.z Litwy (dalej: "Spółka", "skarżąca") Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku (dalej: "Naczelnik PUCS", "organ I instancji") z 13 listopada 2023 r. nr 318000-COC3.4823.183.2023.DW w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za nieprzedstawienie na wezwanie Naczelnika PUCS środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem [...]. W sprawie ustalono, że w dniu 24 kwietnia 2023 r. S. L. działając w imieniu przewoźnika zarejestrował zgłoszenie [...], dotyczące przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego, tj. przewozu odpadów oznaczonych CN 0005 - opakowania z tworzyw sztucznych (kod odpadu 150102) o masie brutto 13.020,00 kg za pomocą środka transportu o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepąo nr rej. [...] z Węgier (podmiot wysyłający: B. KFT), na Litwę (podmiot odbierający: J. Jako miejsce wjazdu na terytorium Polski wskazano Barwinek - Vyżny Komarnik, zaś jako miejsce wyjazdu poza terytorium Polski: Budzisko - Kalwaria. Przewóz zgodnie ze zgłoszeniem miał rozpocząć się 25 kwietnia 2023 r., zaś do jego zakończenia miało dojść 27 kwietnia 2023 r. W zgłoszeniu wskazano numer lokalizatora: Z21-CE91KY-2. Wraz z numerem referencyjnym system wygenerował wezwanie Naczelnika PUCS do przedstawienia środka transportu wraz z towarem w miejscu 16-411 Szypliszki, Budzisko 11, w celu przeprowadzenia kontroli. W wezwaniu przewoźnik został pouczony o obowiązku powiadomienia organu o planowanej dacie i godzinie dostarczenia towaru oraz o grożącej karze administracyjnej w przypadku niestawienia się do kontroli. Wezwanie zostało sporządzone w trzech językach: polskim, angielskim i rosyjskim. Jak zaznaczył organ, informacja o planowanej kontroli znajdowała się na pierwszej stronie "Formularza przewozu towarów podczas kontroli na drodze". Dodatkowo wytłuszczoną czcionką jest podany zwrot "Informacja o planowanej kontroli na drodze", jak też miejsce kontroli tj. "Kontrola w miejscu wskazanym". W związku z brakiem realizacji dyrektywy z art. 12a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 104 ze zm., dalej jako: "ustawa o SENT"), pismem z 29 maja 2023 r. organ wystąpił do przewoźnika o wyjaśnienie przyczyn niezgłoszenia się przez niego do kontroli oraz o przesłanie skanów dokumentów przewozowych. Przewoźnik nie zgłosił się do kontroli we wskazanym miejscu. W protokole z kontroli z 7 czerwca 2023 r. nr 318000-313010-OC8.5063.64.2023 stwierdzono, że ww. środek transportu, pomimo wezwania do stawienia się do kontroli w miejscu; 16-411 Szypliszki, Budzisko 11, GPS: 54.304573, 23.115248, nie został przedstawiony do kontroli. Tym samym przewoźnik nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 12a ustawy SENT. Postanowieniem z 16 sierpnia 2023 r. Nr 318000-COC3.4823.183.2023.DW Naczelnik PUCS wszczął wobec Spółki postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia warunków przewozu towarów za zgłoszeniem do rejestru monitorowania przewozów [...]. Jednocześnie organ I instancji zwrócił się do Spółki z prośbą o wyjaśnienie co było powodem niedostarczenia ww. środka transportu wraz z towarem do miejsca wskazanego w wezwaniu oraz o wskazanie zindywidualizowanych okoliczności wskazujących na istnienie "ważnego interesu strony lub interesu publicznego" mogącego stanowić podstawę do odstąpienia od nałożenia kary z tytułu nieprzedstawienia środka transportu wraz z towarem na wezwanie. W wyznaczonym terminie strona nie udzieliła informacji ani nie nadesłała wskazanych przez organ dokumentów. Mając powyższe ustalenia na względzie Naczelnik PUCS wydał wskazaną na wstępie decyzję z 13 listopada 2024 r. nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za nieprzedstawienie na wezwanie Naczelnika PUCS środka transportu wraz z towarem objętym ww. zgłoszeniem. W dniu 24 listopada 2023 r. przewoźnik podał, że w dniu 24 kwietnia 2023 r. dokonano załadunku towaru na Węgrzech i zarejestrowano zgłoszenie w systemie SENT. Strona poinformowała ponadto, że w dniu 25 kwietnia 2023 r. o godz. 11:36 pojazd wjechała do Polski, zaś w dniu 26 kwietnia 2023 r. o godz. 11:28 pojazd przyjechał do Oddziału Celnego w Budzisku przy punkcie kontrolnym i kontrola trwała około 25 minut. Strona przedstawiła wydruk trasy jaką miał pokonać kontrolowany pojazd w dniu 26 kwietnia 2023 r., co jej zdaniem, potwierdza fakt wywiązania się z obowiązku przedstawienia pojazdu do kontroli. W związku z tym, że ww. pismo strony zostało nadesłane po wydaniu decyzji i w dniu odebrania jej przez stronę, zostało ono uznane za odwołanie od decyzji. W dniu 23 lutego 2024 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo pełnomocnika Spółki uzupełniające odwołanie. Wraz z ww. pismem pełnomocnik strony przedłożył oświadczenie w zakresie pomocy de minimis. W wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki DIAS wydał wskazaną na wstępie decyzję z 8 sierpnia 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że w związku z informacją strony skarżącej zawartą w odwołaniu, iż kontrolowany pojazd przyjechał do kontroli do punktu kontrolnego w Budzisku w dniu 26 kwietnia 2023 r. organ odwoławczy wystąpił do Centrum Informatyki Resortu Finansów (dalej: CIRF) z prośbą o udostępnienie i przesłanie w formie elektronicznej danych wskazań lokalizatora Z21-CE91KY-2 w zakresie całej trasy realizowanego przez przewoźnika przewozu objętego zgłoszeniem [...]. Z uzyskanych danych geolokalizacyjnych wynika, że lokalizator Z21-CE91KY-2 rozpoczął nadawanie sygnału geolokalizacyjnego od godz. 10:38 w dniu 25 kwietnia 2023 r. począwszy od współrzędnych 52.99367, 21.867182 (Barwinek) i nadawał go przez cały czas przejazdu przez terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W dniu 26 kwietnia 2023 r. o godz. 10:24 ww. lokalizator nadał sygnał z miejsca o współrzędnych geograficznych 54.300053, 23.11681 - droga równoległa do trasy S61 w okolicach miejscowości Budzisko. Następnie odnotowano przerwę w nadawaniu sygnału, zaś o godz. 10:55 ww. lokalizator nadał ostatni sygnał na terenie Rzeczpospolitej Polskiej z miejsca o współrzędnych geograficznych 54.300606, 23.11818 - rondo przy drodze równoległej do trasy S61 w okolicach miejscowości Budzisko. Organ odwoławczy podkreślił, że pojazd znajdował się po przeciwległej stronie trasy S61 w stosunku do położenia miejsca wskazanego w wezwaniu Naczelnika PUCS jako miejsce, w którym przewoźnik powinien przedstawić środek transportu o nr rej. [...] wraz z towarem w celu przeprowadzenia kontroli, tj. w miejscu 16-411 Szypliszki, Budzisko 11, współrzędne GPS: [...]. Wskazał, że w systemach obsługiwanych przez Służbę Celno-Skarbową nie odnotowano zgłoszenia się do kontroli kierowcy pojazdu o nr rej. [...] wraz z towarem. DIAS podniósł, że przedstawiony przez stronę wraz z odwołaniem wydruk trasy potwierdzający, zdaniem strony skarżącej, fakt zgłoszenia się kierowcy do kontroli, został wydrukowany ze strony https://locator.lt/loctracker/pages/historv.isf. Z informacji zamieszczonych na stronie internetowej https://loctracker.com/pl/ wynika, że litewska firma L. oferuje systemy zarządzania transportem, m.in. monitoring pojazdów w czasie rzeczywistym za pomocą systemu GPS, zdalny odczyt i analizę danych. Ponadto w toku postępowania odwoławczego organ odwoławczy zwrócił się do Pierwszego Referatu Zwalczania Przestępczości Drugiego Działu Zwalczania Przestępczości w Suwałkach - SENT z prośbą o sprawdzenie: (-) czy w dniu 26 kwietnia 2023 r. w systemach obsługiwanych w punkcie kontrolnym w Budzisku odnotowano, że do kontroli zgłosił się kierowca pojazdu o nr rej. [...], nr zgłoszenia [...], (-) czy ww. pojazd w dniu 26 kwietnia 2023 r. został zarejestrowany w systemie OCR i/lub systemie ANPRS. Pismem z 16 stycznia 2024 r. ww. Referat poinformował, że w systemie CKD nie odnotowano faktu zgłoszenia się do kontroli środka transportu o nr rej. [...] przewożącego towar na podstawie zgłoszenia SENT[...]. W ww. piśmie poinformowano również, że wyjazd z kraju ww. środka transportu kamery systemu ANPRS odnotowały w Budzisku o godz. 10:56 w dniu 26 kwietnia 2023 r. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że na przedstawionym w odwołaniu przez stronę skarżącą wydruku z systemu L. widoczna jest droga przebyta przez pojazd o nr rej. [...] w dniu 26 kwietnia 2023 r. od godz. 11:22 do godz. 11:54 w okolicach miejscowości Budzisko; z podanych danych wynika, że w ww. okresie pojazd przebył przez 13 minut odległość 3,8 km. Ponadto na mapie wskazano punkt o współrzędnych geograficznych 54.30480, 23.11538, wskazano również godzinę: 11:28;20 oraz informację "czas trwania postoju: 00:22:51". Wskazany na wydruku z systemu LocTrucker punkt o współrzędnych geograficznych 54.30480, 23.11538 znajduje się w okolicy punktu kontrolnego w Budzisku. DIAS podniósł, że Republika Litewska jest w strefie czasowej GMT+2, co oznacza jednogodzinną różnicę czasu pomiędzy Polską i Litwą. Zaznaczył, że Spółka nie wskazała w odwołaniu, czy dane udostępnione z systemu LocTrucker podane są w czasie obowiązującym w Polsce, czy też w czasie obowiązującym na Litwie. Jeśli zatem przyjąć, że wskazany na wydruku z systemu LocTrucker okres opisany jako "czas trwania postoju: 00:22:51"podany jest w czasie obowiązującym na Litwie i jest on tożsamy z okresem pomiędzy godz. 10:23 a godz. 10:54 , w którym nastąpił brak sygnału lokalizatora, nie dowodzi to, zdaniem organu odwoławczego, iż we wskazanym przedziale czasowym nastąpiło przedstawienie pojazdu do kontroli zgodnie z wezwaniem Naczelnika PUCS w Białymstoku. Mając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że przedstawiony przez pełnomocnika wydruk z systemu LocTrucker przedstawia drogę przebytą przez pojazd we wskazanym okresie, natomiast nie potwierdza, że kierowca pojazdu stawił się do kontroli, ponieważ dane zawarte w systemach obsługiwanych przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie zawierają faktu zgłoszenia do kontroli pojazdu o nr rej. [...] przewożącego towar na podstawie zgłoszenia [...]. Uznając za bezsporne to, że nie dopełniono obowiązków wynikających z art. 12a ust. 3 ustawy o SENT, tj. nie przedstawiono środka transportu w celu przeprowadzenia kontroli, DIAS stwierdził, że zostały naruszone przepisy ustawy o SENT, co skutkuje nałożeniem, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o SENT, kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł. Analizując możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej DIAS stwierdził, że w toku postępowania strona, nie wskazała zindywidualizowanych okoliczności mogących stanowić podstawę do zastosowania tej instytucji. Organ ustalił na podstawie informacji pozyskanych ze strony internetowej, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu ponad 14 lat i zatrudnia 20 pracowników. W 2022 r. obrót firmy strony wynosił 1.922.147 euro, natomiast zysk netto 66 981 euro. W ocenie DIAS, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, dokonując oceny występowania "interesu publicznego", organy wzięły pod uwagę zachowanie zasady proporcjonalności. Organ odwoławczy podniósł, że argument pełnomocnika, iż nakładanie kar pieniężnych w związku z oczywistymi omyłkami lub uchybieniami formalnymi narusza zasadę proporcjonalności, nie może zostać uznany w odniesieniu do stanu faktycznego będącego przedmiotem niniejszej sprawy, ponieważ, jak wskazano powyżej, stwierdzone naruszenie nie było uchybieniem o nieistotnym znaczeniu. Za wystąpieniem przesłanki interesu publicznego nie świadczą również, zdaniem DIAS, wyjaśnienia strony złożone w toku postępowania odwoławczego, które nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. przedstawiony przez stronę wydruk z systemu LocTrucker wskazuje jedynie, że pojazd o nr rej. [...] przebył określoną drogę we wskazanym przedziale czasowym, natomiast brak jest dowodów potwierdzających fakt przedstawienia pojazdu do kontroli. Ponadto według danych zawartych w systemie KARTA2, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, wobec strony prowadzono trzy postępowania z zakresu naruszenia przepisów ustawy SENT: (-) nr 318000-COC3.48.201.2022.SW - jako zakres postępowania wskazano przerwy w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych, (-) nr 408000-408000-COC-3.4823.654.2023 - jako zakres postępowania wskazano art. 8 ust. 1 i art. 24 ust. 1 ustawy SENT, (-) nr 318000-COC3.4823.183.2023.DW - dotyczy niniejszego postępowania. Zdaniem DIAS podmiot dokonujący przewozu towarów wrażliwych winien podjąć takie rozwiązania organizacyjne, które umożliwią prawidłową realizację obowiązków wynikających z ustawy SENT. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Białymstoku. Zaskarżając decyzję w całości, zarzuciła naruszenie: 1) art. 12a ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o SENT w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "o.p.") poprzez zastosowanie powyższych przepisów i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wymierzającej karę pieniężną w kwocie 20.000 zł w sytuacji kiedy przewoźnik przedstawił wyjaśnienia oraz dokumenty z których wynikało, iż stawił się na kontroli i przedstawił na wezwanie Naczelnika PUCS środek transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem [...] w miejscu 16-411 Szypliszki, Budzisko 11; 2) art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT w zw. z art. 233 § 1pkt 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wymierzającej karę pieniężną przewoźnikowi w okolicznościach niniejszej sprawy, mimo istnienia przesłanek do odstąpienia z urzędu od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na występowanie ważnego interesu publicznego i ważnego interesu podatnika; 3) art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 o.p. poprzez niepodjęcie przez organ skutecznych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, czym naruszona została m.in zasada legalizmu w postępowaniu podatkowym, zasada prawdy materialnej, prawdy obiektywnej a także podważona zasada zaufania do sposobu prowadzenia postępowania i rzetelności organów podatkowych albowiem organ nie przeprowadził prawidłowej oceny przesłanki "interesu publicznego" i jej zastosowania w sprawie; 4) konstytucyjnej zasady proporcjonalności, na podstawie art. 8 i art. 31 § 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez dogmatyczną i formalistyczną interpretację przepisów art. 6 ust. 2 pkt. 6 w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy o SENT, z pominięciem dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej; 5) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej, z której jest wywodzona jedna z podstawowych zasad służących ochronie praw podatników - zasada in dubio pro tributario; 6) przez organ pierwszej instancji w oczywisty sposób zasady proporcjonalności poprzez nałożenie sankcji z brakiem poszanowania w tym zakresie zarówno prawa krajowego, jak i prawa Unii Europejskiej; Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a pełnomocnik Spółki wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wydruku - lokalizacji położenia pojazdu przewoźnika o godz. 10.23 dnia 26 kwietnia 2023 r. względem współrzędnych geograficznych wskazanych przez organ w wezwaniu - na fakt przedstawienia pojazdu do kontroli przez przewoźnika. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca nie zgodziła się z ustaleniem organu podatkowego w zakresie nieprzedstawienia środka transportu do kontroli, będącym źródłem nałożenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie. Wskazała na znajdujące się w aktach sprawy pismo Spółki (data wpływu: 29 listopada 2023 r.), zgodnie z którego treścią przewoźnik stawił się na kontrolę i jednocześnie przedstawił środek transportu. W załączeniu do tego pisma przedłożono zrzuty z systemu LocTracker. W ocenie pełnomocnik nie można uznać za wystarczające twierdzenia organu, że gdyby kontrola miała miejsce, doszłoby do sporządzenia protokołu i tylko brak takiej wzmianki o kontroli w systemie może świadczyć, o tym, że w rzeczywistości do kontroli nie doszło. To na organie ciążył obowiązek wykazania faktu, że do kontroli rzeczywiście nie doszło, w sytuacji, kiedy Spółka twierdzi inaczej i przedstawia ku temu wyjaśnienia i dokumenty. Ponadto pełnomocnik wskazała, że DIAS wprost ustalił, że Spółka stawiła się w wyznaczonej lokalizacji, jednakże po przeciwległej stronie trasy S61 w stosunku do położenia wyznaczonego miejsca, a tym samym zrealizowała obowiązek i stawiła się do kontroli. W ocenie skarżącej w sprawie doszło jedynie do pomyłki w zakresie nawigowania do miejsca kontroli i kierowca stawił się po przeciwległej stronie drogi. Nie zmienia to faktu, że przewoźnik chciał sprostać obowiązkowi kontroli, nie unikał go, co według skarżącej potwierdzają ustalenia organu. Poza tym skarżąca zakwestionowała ustalenia organu podatkowego w zakresie wystąpienia przesłanek skutkujących odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej. W ocenie pełnomocnik przewoźnik dołożył wszelkich możliwych starań, w celu prawidłowego wykonania przewozu towarów oraz rzetelnego udokumentowania tego transportu i wykonania obowiązków formalnoprawnych, a także przedstawił dokumenty mające potwierdzić, że istotnie na kontroli się stawił. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, względnie o uchylenie ww. decyzji organu drugiej instancji i odstąpienie od wymierzenia kary z uwagi na interes publiczny i ważny interes podatnika oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o SENT system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Według art. 7 ust. 1 ustawy o SENT, w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Stosownie zaś do treści art. 12a ust. 1 ustawy o SENT, jeśli w wyniku analizy danych w rejestrze stwierdzono, że przewóz towarów wskazany w zgłoszeniu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem, odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik otrzymują wezwanie do przedstawienia środka transportu w czasie i miejscu, o których mowa odpowiednio w ust. 3 albo 4, przesłane wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze. Odpowiednio podmiot wysyłający i podmiot odbierający są obowiązani przekazać przewoźnikowi treść wezwania wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze (art. 12a ust. 2 ustawy o SENT). Przepis art. 12a ust. 3 ustawy o SENT stanowi, że w przypadku przewozu towarów po drodze publicznej przewoźnik jest obowiązany przedstawić środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, w dacie zakończenia przewozu towaru, w miejscu dostarczenia towaru lub w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju w celu przeprowadzenia kontroli. Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o SENT, w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 3 na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy Spółka jako przewoźnik wykonała obowiązki wynikające z art. 12a ust. 3 ustawy SENT. Zdaniem organów Spółka nie przedstawiła środka transportu wraz z towarem do kontroli. Natomiast strona skarżąca stoi na stanowisku, że w dniu 26 kwietnia 2023 r. o godz. 11:28 pojazd przyjechał do Oddziału Celnego w Budzisku przy punkcie kontrolnym i kontrola trwała około 25 minut, co potwierdza nadesłany przez nią wydruk trasy jaką miał pokonać kontrolowany pojazd w dniu 26 kwietnia 2023 r. W konsekwencji skarżąca podnosi, że nie ma podstaw do nałożenia na nią kary administracyjnej. Sąd stanowiska Spółki nie podziela. W pierwszej kolejności sąd wskazuje na bezsporność dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Niewątpliwie skarżąca jako przewoźnik przewoziła przez terytorium Polski, z Węgier na Litwę, towar o kodzie CN 0005. Wskazując w dokumentacji na wskazany kod, Spółka zadeklarowała przewóz odpadów, których podlegał obowiązkowi zgłoszenia w systemie SENT. Spółka sama zadeklarowała ten towar do przewozu w tym systemie i wyposażyła kierowcę w geolokalizator. Spółka przyznaje również, że przewóz w sprawie wystąpił. Wobec wyraźnej deklaracji o przewożeniu odpadów poprzez dokonanie zgłoszenia SENT organy właściwie dokonały kontroli pod kątem wywiązania się Spółki z obowiązku przedstawienia środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Podmiot dokonujący transportu objętego zgłoszeniem SENT jest bowiem zobowiązany do przedstawienia na wezwanie organu środka transportu do kontroli, jak też do przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewóz objęty spornym zgłoszeniem dotyczył przewozu tranzytem przez obszar Polski odpadów w postaci opakowań z tworzyw sztucznych w ilości 13.020 kg, których przewóz wiąże się ze zwiększonym ryzykiem. Przewoźnik, mimo obowiązku stawienia się na wezwanie Naczelnika, nie zgłosił się w miejscu wyznaczonym do kontroli. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy powyższe potwierdzają dane geolokalizacyjne nadawane przez lokalizator Z21-CE91KY-2, zgłoszony w tym zgłoszeniu SENT, z których wynikało, że o godzinie 10:24 lokalizator nadawał sygnał z miejsca o współrzędnych geograficznych 54.300053, 23.11681, tj. z drogi równoległej do trasy S61 w okolicach Budziska. DIAS podniósł, że w systemach obsługiwanych przez Służbę Celno-Skarbową nie odnotowano zgłoszenia się do kontroli kierowcy pojazdu o nr rej. [...] wraz z towarem. Powyższe wynika również z pisma z 16 stycznia 2024 r. Pierwszego Referatu Zwalczania Przestępczości Drugiego Działu Zwalczania Przestępczości w Suwałkach. W ww. piśmie poinformowano również, że wyjazd z kraju ww. środka transportu kamery systemu ANPRS odnotowały w Budzisku o godz. 10:56 w dniu 26 kwietnia 2023 r. Ponadto ustaleń organów nie zmienia przedstawiony przez Spółkę w odwołaniu wydruk z systemu LocTrucker, w którym widoczna jest droga przebyta przez pojazd o nr rej. KBK900 w dniu 26 kwietnia 2023 r. od godz. 11:22 do godz. 11:54 w okolicach miejscowości Budzisko. Z podanych danych wynika, że w ww. okresie pojazd przebył przez 13 minut odległość 3,8 km. Ponadto na mapie wskazano punkt o współrzędnych geograficznych 54.30480, 23.11538, wskazano również godzinę: 11:28;20 oraz informację "czas trwania postoju: 00:22:51". Wskazany na wydruku z systemu LocTrucker punkt o współrzędnych geograficznych 54.30480, 23.11538 znajduje się w okolicy punktu kontrolnego w Budzisku. Sąd podziela stanowisko DIAS, że Spółka nie wskazała, czy dane udostępnione z systemu LocTrucker podane są w czasie obowiązującym w Polsce, czy też w czasie obowiązującym na Litwie. Jeśli zatem przyjąć, że wskazany na wydruku z systemu LocTrucker okres opisany jako "czas trwania postoju: 00:22:51"podany jest w czasie obowiązującym na Litwie i jest on tożsamy z okresem pomiędzy godz. 10:23 a godz. 10:54 , w którym nastąpił brak sygnału lokalizatora, nie dowodzi to, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, iż we wskazanym przedziale czasowym nastąpiło przedstawienie pojazdu do kontroli zgodnie z wezwaniem Naczelnika PUCS w Białymstoku. Wobec powyższego zasadne jest stwierdzenie DIAS, że przedstawiony przez pełnomocnika wydruk z systemu LocTrucker przedstawia drogę przebytą przez pojazd we wskazanym okresie, natomiast nie potwierdza, że kierowca pojazdu stawił się do kontroli, ponieważ dane zawarte w systemach obsługiwanych przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie zawierają faktu zgłoszenia do kontroli pojazdu o nr rej. [...] przewożącego towar na podstawie zgłoszenia [...]. Należy też zaznaczyć, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji odniósł się do wydruku z systemu LocTrucker, stąd też wniosek pełnomocnika w skardze o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ww. wydruku, sąd uznał za bezzasadny. Sąd akcentuje, że nie dokonuje ustaleń faktycznych sprawy, bada jedynie czy ustalenia organów odpowiadają prawu, co czyni na podstawie akt sprawy. Możliwość przeprowadzenia dowodów przez sąd ma charakter uzupełniający i dotyczy tylko dowodów z dokumentów. W ocenie sądu, o wykonaniu dyrektywy kontroli w żaden sposób nie może również świadczyć okoliczność znajdowania się pojazdu przewoźnika 800 m od miejsca wyznaczonej kontroli. Mała odległość pomiędzy miejscem znajdowania się pojazdu a miejscem, w którym miała być przeprowadzana kontrola, nie ma żadnego wpływu na ocenę wypełnienia przez przewoźnika swoich obowiązków wynikających z ustawy SENT. Istotne jest to, że przewoźnik nie przedstawił do kontroli tego środka transportu wraz z towarem, co udaremniło możliwość przeprowadzenia kontroli w związku z art. 12a ustawy o SENT. Ponadto z akt sprawy wynika, że Spółka w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 7 czerwca 2023 r. była 120 razy zgłoszona jako przewoźnik w zgłoszeniach SENT, z czego 119 zgłoszeń zawierało dyrektywę kontroli z art. 12a ustawy o SENT, zaś w 117 przypadkach odnotowano przeprowadzoną kontrolę. Tym samym procedura z art. 12a SENT była stronie skarżącej znana. Wobec powyższych ustaleń bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 12a ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o SENT w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. Sąd uznaje, że organ prawidłowo przyjął, Iż przedmiotowy przewóz podlegał obowiązkom wynikającym z ustawy o SENT. Procedowanie w sprawie braku wypełnienia tych obowiązków było konieczne i właściwe. Przewidziane w przytoczonych przepisach sankcje określa się mianem administracyjnych, co oznacza, że do ich zastosowania wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego lub osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz. Jednak dla złagodzenia sankcji przewidziano w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT "klauzule generalne" umożliwiające uwzględnienie okoliczności indywidualnych w ramach jednostkowej sprawy, uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary. Przepis ten stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z kolei w art. 26 ust. 3 ustawy o SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożonej kary. Stosownie do tej regulacji organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. W kontekście systemowym przepis art. 22 ust. 3 ustawy o SENT odczytywać należy jako prawną gwarancję uwzględnienia indywidualnej sytuacji jednostki w ramach odpowiedzialności administracyjnoprawnej, regulowanej ustawą o SENT. Przesłankę "interesu publicznego" charakteryzuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą przy rozważaniu wystąpienia tej przesłanki w danej sprawie, respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego. Wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do art. 22 ust. 3 ustawy o SENT oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez organ istnienia przesłanki interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi (zob.: wyroki NSA: z 27 lutego 2013 r., II FSK 135/11; z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19; z 22 stycznia 2020 r., II GSK 629/19; z 7 grudnia 2019 r., II GSK 1696/19, wyroki przytaczane w uzasadnieniu dostępne na stronie www.cbois.nsa.gov.pl). W interesie publicznym nie leży nakładanie przez organy kar pieniężnych na podmioty działające zgodnie z prawem, a dopuszczające się jedynie nieistotnych, oczywistych omyłek, błędów w zgłoszeniu SENT, czy też uchybień formalnych. Tego rodzaju przypadki trudno jednak porównywać z naruszeniem stwierdzonym w sprawie niniejszej. Nieprzedstawienie środka transportu jest jednym z poważniejszych naruszeń przewidzianych ustawą o SENT i z tego powodu jest zagrożone tak wysoką karą. Sąd podziela stanowisko, że nieprzedstawienie do kontroli towaru wrażliwego zawsze jest istotnym naruszeniem, które nie jest uchybieniem równym oczywistej omyłce pisarskiej np. nieuzupełnieniu pola numeru licencji przy niekwestionowanym jej posiadaniu stwierdzonym podczas kontroli (zob. WSA w Gliwicach w wyroku z 23 sierpnia 2023 r., III SA/Gl 121/22). Naruszenie obowiązku, o których mowa w art. 12a ust. 3 ustawy o SENT, wypacza cel tej ustawy. Takie zachowania nie może być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. Przyjęte w ustawie o SENT rozwiązania służą bowiem prawidłowej realizacji obrotu towarowego i chronią legalny handel towarami "wrażliwymi". Strona jako profesjonalny przedsiębiorca dokonujący międzynarodowego przewozu towarów powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa i tak zorganizować działalność przedsiębiorstwa, aby wypełniać obowiązki przewidziane w tych przepisach. W interesie publicznym leży, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty zajmujące się obrotem towarami objętymi systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. W interesie publicznym nie leży odstępowanie od ukarania w stosunku do przewoźnika, który uniemożliwia organom celno-skarbowym przeprowadzenie kontroli i weryfikację dokumentów przewozowych ze stanem faktycznym tego przewozu. Odstąpienie od ukarania przewoźnika, który zignorował obowiązek przedstawienia do kontroli środka transportu wraz z towarem, postawiłoby stronę w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów, które z różnych przyczyn, nierzadko w sposób niezamierzony, dokonują naruszeń przepisów ustawy o SENT i ponoszą z tego tytułu odpowiedzialność. Niezgodne z literalnym brzmieniem przepisu jest upatrywanie w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT powinności korzystania przez organ z możliwości odstąpienia od ukarania. Decyzja o odstąpieniu od nałożenia kary jest decyzją uznaniową. Sąd zauważa przy tym, że decydujące dla skorzystania z instytucji odstąpienia od nałożenia kary jest wykazanie zaistnienia w sprawie "ważnego interesu strony" lub "interesu publicznego". Nie ziściła się też w sprawie przesłanka odstąpienia od nałożenia kary w postaci ważnego interesu przewoźnika. W rozumieniu omawianego przepisu "ważny interes" strony to interes wyjątkowy, obiektywnie istniejący, wskazujący na wystąpienie sytuacji, w której grożąca kara pieniężna mogłaby zachwiać podstawami egzystencji podmiotu prowadzącego firmę przewozową, uniemożliwiłaby prowadzenie dalszej działalności gospodarczej, czy zastopowałaby rozwój firmy. Organy przeanalizowały kondycję finansową skarżącej. DIAS w uzasadnieniu decyzji wskazał, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu ponad 14 lat i zatrudnia 20 pracowników. W 2022 r. obrót firmy strony wynosił 1.922.147 euro, natomiast zysk netto 66.981 euro. Zaprezentowane dane słusznie doprowadziły organ do wniosku, że strona skarżąca nie wskazała zindywidualizowanych okoliczności, mogących stanowić podstawę do zastosowania tej instytucji w oparciu, o które organ np. mógłby powziąć przypuszczenie, że uiszczenie kary z wysokim prawdopodobieństwem sprawi, że ukarany lub jego pracownicy będą zmuszeni do korzystania z pomocy publicznej w celu zapewnienia podstaw egzystencji. Ponadto, pomimo wezwania kierowanego przez organ, Spółka nie wskazała jakichkolwiek zindywidualizowanych okoliczności mogących stanowić podstawę do zastosowania tej instytucji. Również w skardze skarżąca nie wskazuje na zagrożenie dla swego funkcjonowania w przypadku konieczności poniesienia kary. Podawany w skardze argument chęci sprostania obowiązkowi kontroli i przedstawienia środka transportu w odległości jedynie 800 m od miejsca wskazanego w wezwaniu nie może stanowić argumentu, który pozwoli na zastosowanie art. 22 ust. 3 ustawy o SENT. Nie mieści się on w kategorii indywidualnych okoliczności uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy przewoźnik miał instrumenty pozwalające na wykonanie obowiązku przedstawienia środka transportu wraz z towarem do kontroli, nawet jeśli doszłoby do pomyłki w zakresie nawigowania. Poza tym z akt sprawy wynika, że przed wystąpieniem naruszenia, dokonano w Spółce 117 kontroli przewozu w związku z dyrektywą 12a ustawy SENT. Bezpodstawne są też twierdzenia pełnomocnika, że wobec Spółki nie toczyły się inne postępowania w związku z nałożeniem kar administracyjnych na podstawie ustawy o SENT. Według danych zawartych w systemie KARTA2, wobec strony prowadzono trzy postępowania z zakresu naruszenia przepisów ustawy SENT: (-) nr 318000-COC3.48.201.2022.SW - jako zakres postępowania wskazano przerwy w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych, (-) nr 408000-408000-COC-3.4823.654.2023 - jako zakres postępowania wskazano art. 8 ust. 1 i art. 24 ust. 1 ustawy SENT, (-) nr 318000-COC3.4823.183.2023.DW - dotyczy niniejszego postępowania. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że kierowca powinien był posiadać zgłoszenie SENT, na którym w wezwaniu wskazano numery kontaktowe do Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku. Wezwanie to zawierało bowiem pouczenie, że przewoźnik jest obowiązany powiadomić Naczelnika PUCS o dacie i godzinie dostarczenia towaru do "miejsca dostarczenia towaru lub miejsca zakończenia przewozu" pod numerem telefonu [...] Tym samym kierowca, w przypadku gdy miał wątpliwości co do miejsca kontroli, czy procedur jej przeprowadzania, mógł także skontaktować się z organem I instancji, w celu uzyskania informacji w tym zakresie. Wobec powyższych ustaleń sąd za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wymierzającej karę pieniężną przewoźnikowi w okolicznościach niniejszej sprawy, mimo istnienia przesłanek do odstąpienia z urzędu od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na występowanie ważnego interesu publicznego i ważnego interesu podatnika. Odpowiedzialność podmiotów przewidziana ustawą SENT ma charakter zobiektywizowany, niezależny od winy podmiotu dopuszczającego się naruszenia jej przepisów. Niezasadnie strona skarżąca wskazuje też na niewspółmierność kary. Zasada proporcjonalności kary do wagi naruszenia została uwzględniona przez ustawodawcę, który przewidział różne, ale określone w sztywnych kwotach, stawki kar za różne przewinienia. Zarzucanie organowi naruszenia zasady proporcjonalności nałożonej kary do wagi przewinienia, przy wiedzy o sztywnych stawkach kar przewidzianych przez ustawodawcę, których wysokości organ nie może miarkować, nie może być inaczej odebrane jak nieudolna próba przerzucenia na organy stosujące przepisy ustawy o SENT odpowiedzialności za naruszenie jej przepisów przez przewoźnika, a także jako próba podważenia obowiązujących przepisów prawa. Sąd uznał, że niestawienie się do kontroli uniemożliwiło organowi jakąkolwiek kontrolę dokonywanego przewozu drogowego. Stworzyło ryzyko uszczuplenia dochodów podatkowych Skarbu Państwa. Brak realnej kontroli nad towarami, które stanowią zagrożenie dla środowiska naturalnego jest sprzeczne z zasadami przyświecającymi we wprowadzeniu do systemu monitorowania takich towarów. Zatem nałożona na spółkę kara pieniężna w wysokości. 20.000 zł jest proporcjonalna do stwierdzonego naruszenia prawa. Zdaniem sądu również w zaskarżonej decyzji nie nastąpiło, jak twierdzi skarżąca, naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności, tj. art. 8 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez dogmatyczną i formalistyczną interpretację przepisów art. 6 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy SENT, z pominięciem dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej, ponieważ nie było wątpliwości w ocenie przedmiotowego zdarzenia, które można by interpretować na korzyść skarżącej. Nadto w przedmiotowej sprawie nie pojawiły się też różne hipotezy interpretacyjne, które nie byłyby przekonywujące tak, że trzeba by wybrać spośród kilku możliwych hipotez najbardziej korzystną dla podatnika, których nie dałoby się usunąć przy pomocy stosowanych wykładni prawa. W ocenie sądu nie doszło też do naruszenia art. 2 Konstytucji RP, z której jest wywodzona jedna z podstawowych zasad służących ochronie praw podatników - zasada in dubio pro tributario. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, sąd stwierdził, że organy podatkowe, uwzględniając wynikający z art. 121 §1 o.p. obowiązek prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz wynikający z art. 122 o.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 o.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122 i art. 187 § 1 o.p, Natomiast okoliczność, że organy na podstawie ustalonego stanu faktycznego nie znalazły podstaw do przyjęcia, że w sprawie zaistniała przesłanka "interesu publicznego" nie może przesądzać o niewłaściwie i błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Reasumując, skład orzekający w całej rozciągłości podzielił ustalenia faktyczne organu jak i ocenę prawną sprawy. Organy dokonały prawidłowej subsumcji poczynionych ustaleń faktycznych sprawy pod zastosowane normy prawne, co uprawniało je do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej przewidzianej w art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT. Jednocześnie organy po rozważeniu przesłanek określonych w art. 22 ust. 3 ustawy SENT trafnie uznały, że w sprawie nie było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Mając powyższe na uwadze sąd stwierdza, że organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów proceduralnych i przepisów prawa materialnego. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, dlatego też sąd skargę oddalił, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r. poz. 935 ze zm. ). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 p.p.s.a.