II SA/Bk 655/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia dodatku służbowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej: Komendant Wojewódzki) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B.(dalej: Komendant Miejski) z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], odmawiającą D. R. przywrócenia dodatku służbowego. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2018 r. sierż. szt. D. R. zwrócił się do Komendanta Miejskiego o przywrócenie mu dodatku służbowego do kwoty 400 zł z uwagi na zatarcie kary dyscyplinarnej. We wniosku wskazał, iż orzeczeniem Komendanta Miejskiego z dnia [...] września 2017 r., nr [...], został uznany za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i ukarany karą nagany. Orzeczenie to zostało następnie utrzymane w mocy orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] października 2017 r., nr [...]. W konsekwencji powyższego Komendant Miejski rozkazem personalnym z dnia [...] października 2017 r., nr [...], obniżył sierż. szt. D. R. dodatek służbowy o 20%, tj. z kwoty 400 zł do kwoty 320 zł. Zdaniem wnioskodawcy, w związku z upływem 6 miesięcy od momentu ukarania karą dyscyplinarną, kara nagany uległa zatarciu, a to powinno skutkować przywróceniem dodatku służbowego w kwocie 400 zł. Początkowo wniosek skarżącego został rozpoznany odmownie zwykłym pismem, ale na skutek zaskarżenia tego pisma, Komendant Wojewódzki postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania, ale w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2018 r. winien być załatwiony w formie decyzji. Po przeprowadzeniu postępowania Komendant Miejski decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], odmówił przywrócenia D. R. dodatku służbowego do kwoty 400 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że obniżenie dodatku służbowego w trybie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5- 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, nie skutkuje w przypadku zatarcia kary dyscyplinarnej automatycznym powrotem do jego pierwotnej wysokości. Przyznanie i podwyższenie dodatku służbowego następuje bowiem w oparciu o zapis § 9 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. R.. Po jego rozpoznaniu, Komendant Wojewódzki decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postepowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. W jego ocenie materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy zawarte w art. 104 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067) oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1236). W ocenie organu, w zaistniałym stanie faktycznym bezspornym jest, iż skarżącemu obniżony został dodatek służbowy na mocy § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 cytowanego rozporządzenia. Stanowiło to konsekwencję ukarania karą dyscyplinarną nagany, wobec której przełożony był zobligowany do obniżenia kwoty dodatku służbowego w granicach od 20 do 50 %. Zgodnie z art. 135q ust. 2 pkt 1 ww. ustawy kary dyscyplinarne ulegają zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany. Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą i powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 1 i ust. 7 ustawy). Co prawda sformułowanie "zatarcie kary" nie jest literalnie tożsame ze sformułowaniem "zatarcie skazania" stosowanym na gruncie prawa karnego, lecz należy je interpretować identycznie. Dalej organ wyjaśnił, że w rozporządzeniu nie zawarto terminu, na który takie obniżenie ma być dokonane. Daje ono organowi jedynie możliwość przyznania, podwyższenia, cofnięcia i obniżenia dodatku służbowego. Ustawodawca enumeratywnie wymienia też sytuacje, w których należy cofnąć dodatek służbowy bądź obniżyć jego wysokość. Brak jest więc regulacji, która wprowadzałaby instytucję przywrócenia dodatku służbowego po zatarciu kary dyscyplinarnej. Także fakt zatarcia kary dyscyplinarnej nie kasuje skutków czynności podjętych w związku z jej wcześniejszym orzeczeniem. Ustawodawca nie zawarł bowiem w rozporządzeniu regulacji wskazujących na możliwość "przywrócenia" dodatku służbowego po zatarciu kary, uznając tym samym obecne rozwiązania za wystarczające. W związku z tym dodatek służbowy obniżony w trybie § 9 ust. 5 cytowanego rozporządzenia nie podlega automatycznemu przywróceniu w momencie zatarcia kary dyscyplinarnej. Zatarciu podlega bowiem sama kara dyscyplinarna, co oznacza iż w przyszłości policjant nie będzie mógł ponosić negatywnych konsekwencji związanych z ukaraniem, zaś w świetle prawa będzie uznawany za osobę "niekaraną". Jest to więc skutek na przyszłość, który nie ma zastosowania do czynności podjętych w czasie obowiązywania kary. Raz obniżony dodatek służbowy może być podwyższony jedynie w trybie § 9 ust. 4 rozporządzenia, tj. w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależniona jest od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Wysokość przyznanego dodatku służbowego ma charakter uznaniowy i pozostaje w sferze swobodnego uznania przełożonych, w granicach zakreślonych prawem. Oznacza to, że zainteresowany policjant nie może skutecznie kwestionować jego wysokości. O wysokości przyznanego dodatku służbowego decyduje przełożony, który może podwyższyć lub obniżyć dodatek w granicach określonych w cytowanym rozporządzeniu, kierując się oceną wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. W ocenie organu odwoławczego sam fakt obniżenia dodatku służbowego nie jest "karą dyscyplinarną" w świetle przepisów ustawy o Policji. Jest konsekwencją ukarania policjanta. Jednak nie można zapominać, iż kwota dodatku służbowego sprzężona jest nierozerwalnie ze sposobem pełnienia służby, jej jakością i rzetelnością. Zgodnie zaś z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, policjant może otrzymywać dodatek służbowy za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Każde przewinienie dyscyplinarne w czasie służby rzuca cień na jej dotychczasowy przebieg i sposób pełnienia. Konsekwencją jest obniżenie dodatku służbowego. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów z odwołania i stwierdził, że są one niezasadne. W szczególności dla rozstrzygnięcia w sprawie nie miało znaczenia wcześniejsze udzielenie odpowiedzi skarżącemu w formie pisemnej zamiast w formie decyzji. Także skarżący nie został pozbawiony możliwości swoich praw, bowiem pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. został poinformowany o przysługujących mu prawach strony oraz o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie w terminie 3 dni, z czego jednak nie skorzystał. W ocenie organu nie budzi też wątpliwości fakt wydania przez organ I instancji decyzji w dniu [...] czerwca 2018 r., chociaż skarżącemu doręczono ją dopiero w dniu [...] lipca 2018 r. Decyzja ta została bowiem wysłana do Wydziału Sztabu Policji Komendy Miejskiej Policji w B. celem jej przekazania funkcjonariuszowi. Ponieważ skarżący w dniach [...] czerwca - [...] czerwca 2018 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym, dlatego doręczono mu ją dopiero w dniu [...] lipca 2018 r. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł D. R., w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa, tj.: 1) art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie skarżącego; 2) art. 135q ustawy o Policji poprzez założenie, iż przywrócenie dodatku służbowego jest niemożliwe; 3) § 9 ust. 5 i ust. 2 oraz § 8 ust. 5 - 8 rozporządzenia MSWiA w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów... poprzez błędne uzależnienie przywrócenia dodatku służbowego, po zatarciu kary nagany, od tzw. uznania; 4) art. 7 k.p.a. polegające na tym, że uzasadnienie przez organ nieprzywrócenia dodatku służbowego jest wysoce niewystarczające, nie wyjaśnia stanu faktycznego i tez postawionych w trakcie postępowania, zawiera wiele wątpliwości i niedomówień, nie uwzględnia interesu społecznego ani słusznego interesu strony, błędnie interpretuje pojęcie uznaniowości decyzji; 5) art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym; 6) art. 8 i 11 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez skarżącego za istotne, mające wpływ na sposób załatwienia sprawy; 7) art. 35 § 1 k.p.a. poprzez opieszałe i przewlekłe prowadzenie sprawy; 8) art. 73 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie wglądu w akta sprawy; 9) art. 75 § 1 k.p.a. poprzez bezprawne niedopuszczenie dowodów zgłaszanych przez skarżącego; 10) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy na niekorzyść skarżącego podczas gdy występowały w sprawie niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przywrócenie mu dodatku służbowego w wysokości 400 zł. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że kara nagany, w związku z którą został ukarany obniżeniem dodatku służbowego o 20%, została uznana za niebyłą, zatarła się. Obowiązywała ona przez okres 6 miesięcy i w tym czasie skarżący pobierał obniżony dodatek służbowy, a ponadto był wykluczony z jakichkolwiek awansów i premiowania, a nagroda roczna za 2017 r. została obniżona aż o 50%. czyli w maksymalnym wymiarze. Dalsze karanie jest zatem niezasadne. Obniżenie dodatku miało ścisły związek z ww. karą, nastąpiło obligatoryjnie a nie w drodze tzw. uznania, zatem jego przywrócenie nie może odbywać się w drodze tegoż uznania. Racjonalny ustawodawca nie zabronił bowiem po zatarciu kary dyscyplinarnej przywrócić dodatku służbowego. Dalej skarżący wyjaśnił, że organy nie uzasadniły swoich decyzji należycie Doszło tutaj do błędnej interpretacji przepisów prawa poprzez założenie, iż przywrócenie dodatku służbowego jest niemożliwe po zatarciu kary nagany, gdyż takiego zapisu nigdzie nie ma. Nie jest to też przypadek zwykłego podwyższenia dodatku służbowego tylko jego przywrócenie do wysokości sprzed kary nagany, zatem nie można tutaj też powoływać się na przepisy o podwyższeniu tego dodatku, które w tym przypadku nie mają po prostu zastosowania. W ocenie skarżącego brak jest też dogłębnego, przekonywującego, obszernego uzasadnienia uznaniowości zaskarżonej decyzji. W decyzji swojej komendant dopuścił się dowolności, którą myli z uznaniowością. Organ błędnie interpretuje pojęcie uznaniowości swojej decyzji, błędnie uznaje, iż decyzję może podejmować w sposób dowolny. To, że żaden przepis nie reguluje przywrócenia dodatku służbowego po zatarciu kary nie może stać na przeszkodzie jego przywrócenia. Jeżeli natomiast komendant uważa, że skarżący powinien otrzymywać niższy dodatek służbowy niż 400 zł, winien wydać odpowiednią decyzję administracyjną dogłębnie uzasadnioną, albowiem uzasadnianie nieprzywrócenia tego dodatku faktami niezwiązanymi z postępowaniem dyscyplinarnym, w oderwaniu od tego postępowania, jest bezprawne, nielogiczne i absurdalne, nie może mieć miejsca w państwie prawa. Dodatkowo potwierdza to fakt, że jeszcze kilka lat temu przepisy były interpretowane zgoła odmiennie, dodatki były przywracane natychmiastowo po zatarciu kary dyscyplinarnej. W ocenie skarżącego uniemożliwiono mu także aktywny udział w postępowaniu administracyjnym, a Komendant Miejski dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Dopiero w dniu [...] lipca 2018 r. doręczono skarżącemu decyzję odmawiającą przywrócenia dodatku służbowego do kwoty 400 zł. Jest ona datowana na dzień [...] czerwca 2018 r., a zatem zachodzi podejrzenie, że doszło tutaj do zafałszowania daty wydania tego dokumentu. Skarżący podniósł też zarzut nierównego traktowania. Jego zdaniem za dużo poważniejsze przewinienie dyscyplinarne inni policjanci zostali ukarani najniższym wymiarem kary dyscyplinarnej oraz obniżeniem nagrody rocznej o najniższą wartość, tj. o 20%. Jednak po zatarciu kary nagany policjantom tym dodatki służbowe zostały przywrócone. Zatem występuje nierówne traktowanie policjantów oraz błędna interpretacja uznaniowości decyzji. Na koniec skarżący wniósł o dołączenie do postępowania akt postępowań dyscyplinarnych policjantów J. B. i G. B. oraz decyzji przywracających im dodatki służbowe po zatarciu kary. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Komendanta Miejskiego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], odmawiającą D. R. przywrócenia dodatku służbowego. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067; dalej: ustawa) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1236; dalej: rozporządzenie). Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia dodatek służbowy jest dodatkiem o charakterze stałym. Z kolei § 9 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2). Dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 1 w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4). Natomiast w § 9 ust. 5 rozporządzenia uregulowano, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5 – 8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. W ust. 6 § 9 rozporządzenia wskazano przypadki, kiedy dodatek służbowy się cofa. W § 9 ust. 7 rozporządzenia uregulowano zaś, że ponowne przyznanie dodatku służbowego, cofniętego w trybie określonym w ust. 6, może nastąpić po upływie co najmniej 6 miesięcy. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii zasadności odmowy przywrócenia skarżącemu dodatku służbowego z kwoty 320 zł miesięcznie do kwoty 400 zł miesięcznie w sytuacji, gdy nastąpiło zatarcie kary dyscyplinarnej. Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, a mianowicie, że skarżącemu za przewinienie służbowe Komendant Miejski rozkazem personalnym z dnia [...] października 2017 r., nr [...], obniżył dodatek służbowy o 20%, tj. z kwoty 400 zł do kwoty 320 zł. Skarżący stoi na stanowisku, że po upływie 6 miesięcy od ukarania, czyli po zatarciu kary dyscyplinarnej, zgodnie z art. 135q ust. 1 ustawy, dodatek służbowy winien być przywrócony niejako automatycznie, gdyż obniżenie dodatku wiązało się ściśle z ukaraniem. Z kolei organy stoją na stanowisku, że po obniżeniu dodatku w związku z ukaraniem, przywrócenie dodatku może nastąpić jedynie zgodnie z regulacją przewidzianą w § 9 ust. 4 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, rację mają organy. Sąd nie podziela przy tym zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy przepisów § 9 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia oraz § 8 ust. 5 – 8 rozporządzenia. Z brzmienia przepisów ustawy o Policji, oraz z rozporządzenia nie wynika, aby ów dodatek miał być w sytuacji jego wcześniejszego obniżenia, przywracany automatycznie do poprzedniej wysokości, po zatarciu kary dyscyplinarnej. Obowiązujący § 9 ust. 4 rozporządzenia nie dywersyfikuje przypadków podwyższania tego dodatku i wprowadza jednolite przesłanki, od których spełnienia możliwe jest jego podwyższenie. Zasady podwyższania tego dodatku są zresztą skorelowane z zasadami jego obniżania, które są wymienione w § 8 ust. 5 – 8 rozporządzenia. A więc można obniżyć dodatek służbowy zarówno ze względu na zmianę zakresu obowiązków służbowych, jak i ze względu na wymierzenie kary dyscyplinarnej. Przy czym w przepisach tych nigdzie nie ma mowy o czasowym obniżeniu tego dodatku, co należy interpretować w ten sposób, że zaistnienie każdorazowej przesłanki do obniżenia dodatku może spowodować jego obniżenie, natomiast aby mogło nastąpić jego podwyższenie, musi z kolei wystąpić jedna z przesłanek określonych w § 9 ust. 4 rozporządzenia. Wśród nich nie ma natomiast przesłanki w postaci zatarcia kary dyscyplinarnej. Zatarcie kary dyscyplinarnej może być tylko wstępem do wzorowej służby, która to dopiero stanowi podstawę do podwyższenia dodatku służbowego. Stąd niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 135q ustawy. Skarżący powyższy zarzut wiąże z rzekomym przyjęciem przez organy, że przywrócenie dodatku służbowego jest niemożliwe w sytuacji zatarcia kary dyscyplinarnej. Przy tak skonstruowanym zarzucie zauważyć trzeba przede wszystkim to, że organy nigdzie się w ten sposób nie wypowiedziały. Zarówno zdaniem organów, jak też i orzekającego w sprawie niniejszej Sądu, samo zatarcie kary dyscyplinarnej nie jest przesłanką wystarczającą do podwyższenia dodatku służbowego. Jak już bowiem wyżej wskazano, w § 9 ust. 4 przesłanki te określono jako powierzenie policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. W sprawie niniejszej skarżącemu nie chodzi jednak o to, że podwyższenie dodatku winno nastąpić ze względu na jego wzorową służbę, tylko z samego faktu zatarcia kary dyscyplinarnej. Zresztą organ także nie stwierdził, aby skarżącemu powierzono jakieś nowe lub dodatkowe zadania i obowiązku służbowe albo, że jego służba zasługuje na ocenę wzorową. W tym miejscu zauważenia także wymaga, że zarówno decyzja o podwyższeniu dodatku służbowego ma charakter decyzji uznaniowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 8/17), jak i jego obniżenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 684/10). Decyzje uznaniowe pozostają więc wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednakże zakres ich kontroli jest ograniczony i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. W takich przypadkach kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, natomiast nie obejmuje tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 8/17). Przenosząc wskazane rozważania na grunt sprawy niniejszej stwierdzić zatem trzeba, że skarga jest niezasadna i z tego względu, że Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji ani naruszeń proceduralnych ani cech dowolności. Wobec powyższego stwierdzić należy, że niezasadne są prawie wszystkie zarzuty skarżącego podniesione w skardze. I tak niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Wskazane przepisy, ale także art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest więc wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez nie przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i zgromadziły potrzebny do rozstrzygnięcia, materiał dowodowy. Do rozstrzygnięcia sprawy, w zakresie wniosku skarżącego, który zakreślał przecież przedmiot sprawy, wystarczający był zebrany materiał dowodowy. Nie było zatem potrzeby poszukiwania innych dowodów, w szczególności w postaci akt postępowań dyscyplinarnych dotyczących innych policjantów, gdyż sprawy tamte w żaden sposób nie mogły się przełożyć na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. Każda z takich spraw ma bowiem swój charakter indywidualny. Jeśli natomiast chodzi o naruszenie art. 35 § 1 k.p.a., to zarzut ten jest wprawdzie zasadny, jednakże fakt rozpatrzenia sprawy z przekroczeniem terminów ustawowych pozostaje bez wpływu na trafność rozstrzygnięcia. Jako częściowo zasadne należy także uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 10 § 1 k.p.a., art. 73 § 1 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a. Wprawdzie skarżącemu umożliwiono zapoznanie się z aktami i dano możliwość złożenia wniosków dowodowych, ale zakreślono na to tylko termin trzydniowy, który mógł być zasadnie uznany przez skarżącego za niewystarczający. Naruszenie to pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 965/15, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W sprawie zaś niniejszej, skarżący na etapie postępowania administracyjnego przed organem I instancji nie stawił się do tego organu i nie zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego, ani też nie złożył żadnych wniosków dowodowych. Również na etapie postępowania przed organem odwoławczym nie złożył żadnych wniosków dowodowych. W skardze zaś, oprócz podniesienia przedmiotowego zarzutu, w żadnej mierze nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie jakichś konkretnych czynności procesowych, które by miały wpływ na wynik sprawy. Sąd uznaje natomiast za niezasadny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Po pierwsze to dopiero w skardze skarżący wniósł o "dołączenie do postępowania akt postępowań dyscyplinarnych policjantów J. B. i G. B.", a po drugie, jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 368/18, przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie jest badanie innych spraw administracyjnych, w których organ ewentualnie przyznał wyższe dodatki służbowe innym policjantom, a odmówił podwyższenia dodatku służbowego skarżącemu. Każdy przypadek przyznania lub odmowy przyznania takiego dodatku jest bowiem kwestią indywidualną i winien być badany w oddzielnej sprawie. Z racji wskazanych wyżej, w ocenie Sądu, brak było potrzeby żądania wnioskowanych przez skarżącego akt i dopuszczania dowodu z nich na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., także na etapie postępowania sądowego. Jako niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 81a § 1 k.p.a. W sprawie niniejszej nie ma bowiem żadnych nie dających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, a ponadto, zgodnie z art. 81a § 2 pkt 4 k.p.a., przepisu § 1 nie stosuje się w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty, mimo ich częściowej trafności, nie podważyły legalności zaskarżonej czynności. Organ mimo wskazanych powyżej naruszeń przepisów postępowania, przeprowadził je w sposób na tyle wyczerpujący, że sprawa została wyjaśniona do merytorycznego rozstrzygnięcia, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.