II SA/Bk 657/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło w całości decyzję wydaną przez Starostę B. w dniu [...] czerwca 2018 r. nr [...] oraz cofnęło W. P. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, B1, B, B+E, C1, C1+E, C, C+E i T, potwierdzone dokumentem prawa jazdy wydanym przez Starostę B. w dniu [...] sierpnia 2017 r. nr [...] na okres 1 roku, liczony od dnia zwrotu dokumentu prawa jazdy Staroście B. Skargę na tą decyzję złożył do tut. Sądu W. P., w której wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na grożącą mu znaczną szkodę materialną w postaci utraty źródła utrzymania, gdyż pracuje on jako kierowca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej zwana "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że zasadą jest wykonalność ostatecznych decyzji organów administracyjnych, natomiast wstrzymanie ich wykonalności jest wyjątkiem od tej zasady, który każdorazowo jest inicjowany wnioskiem strony, zawierającym wskazanie na co najmniej jedną z ww. przesłanek. Ich wykazanie jest zatem rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności przemawiające za tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione i konieczne. Tylko tak umotywowany wniosek umożliwia dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione. Podkreślić także należy, że na tym etapie nie dochodzi do merytorycznej oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze, ani też do kontroli legalności zaskarżonego aktu. Kwestia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, zostanie bowiem rozstrzygnięta przez Sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. W związku z tym, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia względem niego znacznej szkody, (która to przesłanka została powołana jako uzasadniająca wniosek o wstrzymanie wykonania), powołane przez skarżącego w tym zakresie twierdzenia, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, powinny zawierać ich rzeczowe umotywowanie. Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie - na podstawie samych tylko twierdzeń strony, niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania aktu na jej sytuację finansową (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 527/17, Lex nr 2388626). Tym bardziej zatem analogiczny wniosek należy wyprowadzić, w związku z jakimkolwiek brakiem skonkretyzowania powoływanych twierdzeń. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowego wyjątku od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt II FZ 1504/14, LEX nr 1538986). Brak jest przy tym podstaw, aby od sądu żądać poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża w tym względzie stronę. W przedmiotowej sprawie natomiast, skarżący, poza samym tylko twierdzeniem o wykonywaniu pracy kierowcy i utrzymywaniu się za otrzymywane z tego tytułu wynagrodzenie, nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu na poparcie swojego twierdzenia. W istocie więc, nie jest możliwe dokonanie jego weryfikacji i ocena jego zasadności, bowiem stanowi ono okoliczność jedynie hipotetyczną, pozbawioną jakichkolwiek podstaw faktycznych. Nie wiadomo bowiem, czy skarżący prowadzi działalność gospodarczą, czy pozostaje w stosunku zatrudnienia, ani też czy kierowanie pojazdami jest jedynym jego źródłem dochodu. Dlatego też, w ocenie Sądu, skarżący ani nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji, może doprowadzić do wyrządzenia mu znacznej szkody. Kluczowe znaczenie, w kontekście oceny przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., ma jednak w niniejszej sprawie, charakter oraz celowość rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Nie bez znaczenia jest przy tym, że zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 978, zwana dalej: "u.k.p."), tj. w związku z orzeczeniem względem skarżącego zakazu prowadzenia pojazdów. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych Sąd Rejonowy w S. wydał w dniu [...] września 2017 r. wyrok nakazowy w sprawie sygn. akt [...], uznający W. P. winnym tego, że w dniu [...] lipca 2017 r. około godziny 17:30 na ul. [...] w S., na drodze publicznej, kierował samochodem ciężarowym marki V. o nr rej. [...], czym nie zastosował się do decyzji Starosty B. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, C, B+E i C+E, tj. popełnienia czynu z art. 180a k.k. Na mocy ww. wyroku orzeczono względem W. P., na mocy art. 42 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k., tytułem środka karnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres wynoszący 1 rok oraz nałożono na niego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych ww. kategorii. Wyrok powyższy uprawomocnił się w dniu [...] października 2017 r. (k. 162 i 184 akt administracyjnych). Z kolei z treści wyżej powołanej decyzji Starosty B. z dnia [...] lutego 2017 r. cofającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami ww. kategorii (k. 133 akt administracyjnych), wynika, że została ona wydana w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 627 ze zm., dalej: "P.r.d.") tj. w konsekwencji niepoddania się przez skarżącego sprawdzeniu kwalifikacji w trybie z art. 114 ust. 1 pkt 1 P.r.d. w związku z otrzymaniem łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego od dnia [...] marca 2014 r. do [...] lutego 2015 r. Celem zaskarżonej decyzji jest zatem wyeliminowanie skarżącego z ruchu drogowego, ze względu na fakt, że może on stwarzać potencjalne zagrożenie innym jego uczestnikom. Sąd obowiązany był zatem wyważyć powołaną przez skarżącego, czysto potencjalną okoliczność wykonywania przez skarżącego zawodu kierowcy, z realnym interesem pozostałych uczestników ruchu drogowego, co w konsekwencji musiało doprowadzić do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto zauważyć należy, że zważywszy na wydaną względem skarżącego decyzję Starosty B. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, C, B+E i C+E, skarżący i tak nie może wykonywać zawodu kierowcy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.