II SA/Bk 672/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi J. G. - Usługi Transportowe w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz skarżącej J. G. - Usługi Transportowe w T. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] Naczelnik P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. wymierzył J. G. prowadzącej działalność gospodarczą – Usługi Transportowe w T. G. karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za niedokonanie zgłoszenia przewozu towaru podlegającego systemowi monitorowania drogowego (SENT). Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 2 pkt 8 i 16, art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. "b", art. 7 ust. 1, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 26 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.). Organ wskazał, że kara została wymierzona za stwierdzoną podczas kontroli środka transportu nieprawidłowość polegającą na braku zgłoszenia przewożonego towaru do rejestru SENT. W pouczeniu zamieszczonym w decyzji wskazano na prawo odwołania się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: DIAS). Odwołanie od powyższej decyzji do DIAS w B. złożyła J. G., która zakwestionowała zasadność wymierzenia kary pieniężnej oraz zarzuciła organowi naruszenie art. 22 § 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego (ustawa o SENT) oraz art. 187 Ordynacji podatkowej (o.p.). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] DIAS w B. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy jako zgodną z prawem i opartą o właściwie ustalony stan faktyczny oraz należycie wyważony interes publiczny i interes podatnika. Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła do sądu administracyjnego J. G. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zarzuciła decyzji: - naruszenie art. 12 ustawy z dnia 10.05.2018 r. o zmianie ustawy o SENT poprzez jego niezastosowanie w celu umorzenia postępowania, - naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 06.03.2018 r. prawo przedsiębiorców poprzez brak rozstrzygnięcia, na korzyść przedsiębiorcy, wątpliwości interpretacyjnych ustawy o SENT, - naruszenie art. 22 ust. 3 ustawy o SENT poprzez nieprzyjęcie "ważnego interesu przewoźnika" jako przesłanki umorzenia postępowania, - naruszenia art. 120, 121 § 1, 124 Ordynacji podatkowej i art. 2 Konstytucji poprzez rozstrzygnięcie sprawy wbrew zasadom: praworządności, działania na korzyść skarżącej, wbrew przesłankom przemawiającym za umorzeniem postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną e uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu lecz z innych przyczyn niż wskazano w zarzutach skargi. Zaskarżona decyzja obarczona jest wadą stanowiącą podstawę do stwierdzenia jej nieważności, co Sąd orzekający, nie będąc związany zarzutami skargi, zauważył z urzędu (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107, zwanej: p.p.s.a.). Organem pierwszej instancji, który w drodze decyzji administracyjnej nałożył karę pieniężną na skarżącą jest Naczelnik P. Urzędu Celno – Skarbowego w B., tj. organ właściwy dla miejsca przeprowadzenia kontroli. Nastąpiło to zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego. Zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy o systemie monitorowania drogowego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.). Ustawa o SENT nie precyzuje zakresu właściwości organu odwoławczego, dlatego należy przyjąć, że w takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 221a § 2 O.p. Stosownie do jego treści, w przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji innej niż decyzja, o której mowa w § 1 (ten przypadek w sprawie nie występuje), odwołanie od tej decyzji służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego. Stosownie do treści art. 221a § 3 O.p., jeżeli nie można ustalić właściwego dyrektora izby administracji skarbowej zgodnie z § 2, odwołanie służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję. Z powyższego wynika, że odwołanie od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w trybie przepisów ustawy o SENT służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego (w tej sprawie administracyjnego). Ustawodawca w analizowanym przepisie ustanawia bowiem właściwość miejscową przy wnoszeniu odwołania, wskazując na dyrektora izby administracji skarbowej, który co do zasady byłby właściwy nie z uwagi na naczelnika urzędu celno-skarbowego wydającego decyzję, ale dla kontrolowanego. Odnośnikiem czasowym przy przyjmowaniu właściwości miejscowej w tym przypadku jest dzień zakończenia postępowania podatkowego, a w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego (por. L. Etel red.; Dowgier Rafał, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Stachurski Wojciech, Teszner Krzysztof, Komentarz Ordynacja podatkowa, 2018 oraz wyroki w sprawach: II SA/Go 567/18 z dnia 4 października 2018 r., III SA/Gd 394/18 z dnia 20 września 2018 r., z dnia 19 września 2018 r., I SA/Ol 316/18 oraz z dnia 30 sierpnia 2018 r., V SA/Wa 190/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zasadą jest natomiast, że jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2 (art. 17 § 1 O.p.). W sprawie niniejszej skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w miejscowości T. na terenie województwa ś. A zatem to Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. był właściwy do rozpatrzenia jej odwołania, mimo że z uwagi na miejsce kontroli przewozu towarów, właściwy do wydania decyzji w pierwszej instancji był Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. Organ pierwszej instancji nieprawidłowo zatem pouczył skarżącą o prawie wniesienia odwołania do DIAS w B. Wobec powyższego działanie DIAS w B. dotknięte było wadą nieważności określoną w art. 247 § 1 pkt 1 O.p., co uzasadniało stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 600 zł, orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.