II SA/Bk 673/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi E. N. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy, we wznowionym postępowaniu, uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę linii energetycznej i stacji transformatorowej średniego napięcia oddala skargę Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania F. N. i E. N. (powoływanych dalej jako Skarżący) od decyzji Starosty B. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], wydanej po wznowieniu postępowania, odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (powoływanej dalej jako: Inwestor) pozwolenia na budowę linii energetycznej i stacji transformatorowej średniego napięcia w obrębie działek nr [...], [...], [...], [...] oraz demontażu stacji transformatorowej słupowej i linii energetycznej napowietrznej SN w obrębie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] na terenie gruntów wsi B. gm. B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. W dniu [...] czerwca 2007 r. Inwestor wystąpił z wnioskiem do Starosty B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę linii energetycznej i stacji transformatorowej średniego napięcia w obrębie działek o nr geod. [...], [...], [...], [...] oraz demontażu stacji transformatorowej słupowej i linii energetycznej napowietrznej SN w obrębie działek o nr geod. [...], [...], [...], [...], [...], [...] na terenie gruntów wsi B. gm. B. W dniu [...] lipca 2007 r. Starosta B. decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na w/w roboty budowlane. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu [...] sierpnia 2007 r. W dniu [...] czerwca 2008 r. Skarżący wystąpili do Starosty B. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty B. nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., zarzucając, że jako strona nie brali udziału w prowadzonym postępowaniu. Organ I instancji w dniu [...] czerwca 2008 r. decyzją, znak: [...], odmówił wznowienia postępowania, a Wojewoda P. decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymał ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpatrzeniu skargi Państwa E. i F. N., wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 795/08, uchylił decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty B. z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...]. Starosta B., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty B. nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Powyższe rozstrzygnięcie, na skutek odwołania Skarżących, zostało uchylone przez Wojewodę P. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta B. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], odmówił uchylenia decyzji własnej, nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Starosty B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpatrzeniu skargi E. i F. N., wyrokiem z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 841/10, uchylił decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty B. z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...]. W dniu [...] czerwca 2011 r. Starosta B. postanowieniem znak: [...], w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności w omawianej sprawie, zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia ww. postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2576/12, oddalił skargę F. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...]. Po prawomocnym zakończeniu postępowania nieważnościowego Starosta B. postanowieniem, znak: [...], podjął zawieszone postępowanie, a postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. wznowił postępowanie w stosunku do Skarżących. Po przeprowadzeniu postępowania Starosta B. decyzją z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], działając na podstawie art. 146 § 2 k.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę linii energetycznej i stacji transformatorowej średniego napięcia w obrębie działek nr [...], [...], [...], [...] oraz demontażu stacji transformatorowej słupowej i linii energetycznej napowietrznej SN w obrębie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] na terenie gruntów wsi B. gm. B. Od w/w decyzji odwołanie złożył F. N. zarzucając jej naruszenie: (- ) art. 10 k.p.a. poprzez to, że pomimo wznowienia postępowania udział stron ograniczył się tylko do doręczenia im wydanych decyzji; (-) art. 146 § 2 k.p.a. poprzez błędną jego interpretację, (-) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśniania stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Z odwołaniem od powyższej decyzji wystąpiła też E. N. wskazując dodatkowo, że jej prawo własności w przedmiotowej sprawie zostało w znacznym stopniu ograniczone, albowiem lokalizacja słupa w odległości 50 cm od granicy działki spowodowała utrudniania w prowadzeniu prac polowych oraz ogranicza jej zamierzenia inwestycyjne. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] maja 2015r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności omówił instytucję wznowienia postępowania i jej etapy oraz wskazał przesłanki, na podstawie których można żądać wznowienia postępowania. W dalszej kolejności, powołując się na art. 151 § 1 k.p.a., organ wyjaśnił, że po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydawana jest decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo o uchyleniu decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaniu nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Przenosząc powyższe uwagi na podłoże rozpoznawanej sprawy Wojewoda P. uznał zarzuty odwołania za bezzasadne. Wyjaśnił, że organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę związany był wnioskiem Inwestora i nie mógł nakazywać, zakazywać czy tez narzucać zakresu inwestycji. Zgodnie z załączonym projektem budowlanym planowana inwestycja polegała min. na posadowieniu w pasie drogowym (działka nr [...]) słupa SN w odległości 0,5 m od granicy działki nr [...] (będącej własnością Państwa N.) oraz na budowie linii kablowej energetycznej (ułożeniu kabla w wykopie na głębokości od 80 do 100 cm) od omawianego słupa w pasie drogowym i stacji transformatorowej, a także rozbiórce nieczynnej linii. Zdaniem Wojewody, Starosta B. słusznie uznał E. i F. N. za stronę tego postępowania wskazując na możliwość oddziaływania inwestycji na należącą do nich nieruchomość. W ocenie Wojewody P. organ I instancji słusznie też zastosował art. 146 § 2 k.p.a. i stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały naruszone zasady określone w art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane, a także art. 140 Kodeksu cywilnego. Lokalizacja słupa linii SN nie pozbawi bowiem Skarżących dostępu do drogi publicznej, tym bardziej, że należąca do nich działka nr [...] ma szerokość ok. 71 m, zatem planowana brama wjazdowa może być zlokalizowana w innym miejscu. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że przedmiotowa inwestycja poprawia warunki zasilania w energię elektryczną dla ogółu mieszkańców wsi B., w tym również dla gospodarstwa Skarżących. Konkludując Wojewoda P. stwierdził, że planowana lokalizacja słupa i ułożenie kabla nawet przy ewentualnej przyszłej zabudowie działki Skarżących nr [...] (budynkiem mieszkalnym bądź gospodarczym) nie będzie miała negatywnego wpływu, ponieważ zgodnie z art. 43 ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni od dróg gminnych co najmniej 6 m w terenie zabudowanym i 15 m poza terenem zabudowanym. Zdaniem Wojewody organ I instancji w sposób wyczerpujący zbadał sprawę i udowodnił w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że po wznowieniu postępowania mogła być wydana wyłącznie taka sama decyzja, tym samym nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła E. N. zarzucając jej naruszenie: 1. art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez nieuwzględnienie, iż zachowanie procedury przewidzianej tym przepisem wymagało przez inwestora uzyskania zezwolenia zarządcy drogi wydanego w drodze decyzji administracyjnej, 2. art. 35 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego pominięcie i nie uwzględnienie - w aktach sprawy brak uzgodnienia planowanej inwestycji z zarządcą drogi w formie decyzji administracyjnej wydanej przez Wójta Gminy B., 3. art. 140 kodeksu cywilnego poprzez jego pominięcie i nie uwzględnienie, iż zaskarżone orzeczenie narusza prawo Skarżącej do korzystania z jej prawa własności nieruchomości rolnej zgodnie z jej przeznaczeniem, tym samym uniemożliwienia dokonania planowanych przez Skarżących na działce zamierzeń inwestycyjnych, 4. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 5. art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Starosty B., 6. art. 77 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niewyczerpujący oraz brak wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, 7. art. 107 k.p.a. poprzez niewskazanie powodów, dla których organ I instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej twierdzeniom i dowodom przez skarżącą wskazywanych, 8. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w mocy w sytuacji, gdy doszło do naruszeń wymienionej wyżej decyzji zgodnych z zarzutami opisanymi wyżej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Na wstępie należy przypomnieć, że wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.). W świetle powołanych kryteriów wniesiona skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w taki sposób, który miał bądź mógłby mieć wpływ na jej wynik. Kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] maja 2015 r., wydaną na skutek wniosku Skarżących o wznowienie postępowania, o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę linii energetycznej i stacji transformatorowej średniego napięcia w obrębie działek nr [...], [...], [...], [...] oraz demontażu stacji transformatorowej słupowej i linii energetycznej napowietrznej SN w obrębie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] na terenie gruntów wsi B. gm. B. Uwzględniając specyfikę postępowania, w jakim został złożony wniosek Skarżącej wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Wznowienie postępowania, podobnie jak każdy inny nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności orzeczeń administracyjnych wynikającej z art. 16 k.p.a. i może znaleźć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy orzeczenie dotknięte jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz w art. 145b § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie wznowienia stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy. W postępowaniu co do przyczyn wznowienia należy ustalić, czy wskazana przez stronę podstawa rzeczywiście istnieje. W tej fazie organ nie przystępuje jeszcze do rozstrzygania sprawy materialnej, ale koncentruje się na ocenie rzeczywistego wystąpienia podstawy wznowienia. Efektem tych ustaleń może być rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (o odmowie uchylenia kontrolowanej decyzji) jeśli podstawa wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiła. W przypadku zaś ustalenia, że podstawa wznowienia w rzeczywistości wystąpiła, powinno dojść bądź do rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (uchylenia kontrolowanej decyzji i wydania nowej rozstrzygającej o istocie sprawy) bądź do rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a. (stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których organ nie uchylił kontrolowanej decyzji). Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a. zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Pomimo zatem usunięcia tych wad w postępowaniu wznowieniowym nie prowadzi to do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem w istocie rzeczy decyzja ta w sensie merytorycznym jest zgodna z prawem. W tym miejscu należy też przypomnieć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, podzielane zresztą w pełni przez skład orzekający w tej sprawie, iż organ prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1999/12 - Lex nr 1452837). Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ prowadząc postępowanie na wniosek strony związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty B. z dnia [...] lipca 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę linii energetycznej i stacji transformatorowej średniego napięcia nastąpiło ze względu na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organy zasadnie bowiem przyjęły, że wydana w sprawie decyzja ostateczna została podjęta z naruszeniem prawa z uwagi na to, że Skarżący bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Jednocześnie, jak słusznie przyjęto w zaskarżonej decyzji, samo nieuczestniczenie Skarżących w pierwotnym postępowaniu, nie mogło skutkować uchyleniem decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zatwierdzona decyzją z dna [...] lipca 2007 r. inwestycja polegała m.in. na posadowieniu w pasie drogowym (działka nr [...]) słupa SN w odległości 0,5 m od granicy działki nr [...] (będącej własnością Skarżących) oraz na budowie linii kablowej energetycznej (ułożeniu kabla w wykopie na głębokości od 80 do 100 cm) od omawianego słupa w pasie drogowym i stacji transformatorowej, a także rozbiórce nieczynnej linii. W ocenie Sądu ww. inwestycja nie narusza przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania ostatecznej decyzji) statuującego zasadę poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych lokalizacja projektowanego słupa linii SN nie pozbawia Skarżących, wbrew temu co wywodzą w skardze, dostępu do drogi publicznej (nr [...]). Działka Skarżących ma szerokość 71 m, jest użytkowana rolniczo i nie posiada ogrodzenia, zatem planowana przez nich brama wjazdowa może być zrealizowana na każdym innym odcinku dostępnym do tej drogi. W tym zakresie nie bez znaczenia jest podnoszony przez organy argument poprawy warunków funkcjonowania społeczno - gospodarczego tej inwestycji, która jako inwestycja celu publicznego przysłuży się do poprawy warunków zasilania w energię elektryczną między innymi również lokalnej społeczności, czy mieszkańców wsi B., w tym także Skarżącym. Za prawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia przemawia dodatkowo fakt, iż przedsięwzięcia energetyczne (budowa, rozbiórka) linii i urządzeń jak w omawianym przypadku o średnim napięciu (SN) nie są zaliczane do zamierzeń szczególnie szkodliwych lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane byłoby uzyskanie decyzji środowiskowej. Odnosząc się z kolei do pozostałych zarzutów skargi, tj. naruszenia art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz art. 35 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, to pomimo ich trafności, nie mają one w ocenie Sądu na tyle istotnego charakteru, ażeby wyeliminować na ich podstawie zaskarżoną decyzję z obrotu prawnego. Zauważenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 34 ust. 4 pkt 2 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, oświadczenie takie odnośnie działki o nr [...], zostało przez Inwestora złożone – k. 5 akt adm. Inwestor powołał się przy tym na zgodę zarządcy drogi na działce nr [...] w postaci Decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2008 r., nr [...]. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2576/12, stwierdził, że ostateczna decyzja Starosty B. z dnia [...] lipca 2007 r. została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy P.b. w związku z brakiem wymaganej prawem zgody zarządcy drogi na lokalizację słupa nr [...] w pasie drogowym na działce nr [...], jednakże ocenił, że nie stanowi to podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Inwestor uzyskał bowiem decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2008 r., którą zarządca drogi zezwolił na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej zlokalizowanej na działce nr [...], w celu prowadzenia robót budowlanych polegających m. in. na ustawieniu słupa nr [...] linii napowietrznej SN, a także decyzję tegoż Wójta Gminy B. z dnia [...] października 2008 r., zezwalającą na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej zlokalizowanej na działce nr [...] w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego. Sąd ten zauważył także, że Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył pismo Wójta Gminy B. z dnia [...] marca 2006 r. zawierające zgodę Gminy na dysponowanie m. in. działką nr [...] na cele budowlane (budowa linii energetycznej SN, NN i stacji transformatorowych). Pismo to podpisane przez Wójta Gminy, który był jednocześnie zarządcą drogi, zawierało pouczenie o konieczności uzyskania zezwolenia zarządcy drogi w trybie art. 40 ustawy o drogach publicznych. Pismo to stanowiące w istocie oświadczenie zarządcy drogi (Wójta Gminy B.) organ uznał za zgodę na lokalizację spornego słupa w pasie drogowym. Zestawiając powyższe okoliczności Sąd ten doszedł do wniosku, z którym w pełni zgadza się skład orzekający w niniejszej sprawie, że pozytywny aspekt kwestionowanej inwestycji, jakim jest poprawa warunków zasilania w energię elektryczną ogółu mieszkańców wsi B. przeważa nad negatywnym charakterem zaistniałego naruszenia prawa. W dniu wydawania badanej decyzji słup nr [...] nie kolidował bowiem w żaden sposób z zagospodarowaniem działki nr [...] będącej własnością Skarżących. Tym bardziej, że decyzja z dnia [...] lipca 2007 r. była bowiem wydana przed zgłoszeniem w dniu [...] kwietnia 2008 r. zamiaru budowy ogrodzenia działki nr [...]. Konkludując należy dojść do wniosku, że decyzja Starosty B. z dnia [...] lipca 2007 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ opisane wyżej naruszenie nie wywołało negatywnych skutków społeczno – gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punku widzenia wymagań praworządnego państwa. W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. Skoro podniesione w skardze argumenty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.