II SA/Bk 683/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...].09.2015 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...].07.2015 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr [...] ( kat. IV ) na działce o nr ewid. [...] oraz budowie drogi dojazdowej o długości 0,220 km na działce o nr ewid. [...], położonych w C. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Wnioskiem z dnia [...].05.2015 r. B. K. wystąpił do Starosty Powiatowego w W. o pozwolenie na budowę zjazdu z drogi powiatowej na działkę własną o nr [...] wraz z drogą dojazdową przebiegającą przez tę działkę o długości 220 m. Po złożeniu przez inwestora projektu budowlanego oraz wymaganych przez organ dokumentów, Starosta W., powołując przepisy art. art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. ), wydał w dniu 23.07. 2015 r. decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskodawca złożył kompletny projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami innych organów, w tym decyzję o warunkach zabudowy, co w świetle art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego zobowiązywało organ do wydania pozwolenia na budowę. Starosta ustosunkował się do wniosku I. K. z dnia [...].06.2015 r. o zawieszenie postępowania, w którym wnioskodawczyni twierdziła, że Wójt C. prowadzi postępowanie o naruszenie stosunków wodnych przez B. K. na jej sąsiedniej działce o nr geod. [...]. Starosta stwierdził, że postępowanie o naruszenie stosunków wodnych nie stanowi zagadnienia wstępnego dla niniejszej sprawy i nie było podstaw do jej zawieszenia. W odwołaniu od decyzji Starosty W. do Wojewody P., I. K. zarzuciła decyzji naruszenie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego poprzez nie rozważenie, że budowa zjazdu i drogi dojazdowej na działce o nr [...] spowoduje zakłócenie stosunków wodnych na sąsiedniej działce odwołującej o nr [...]. Nadto, zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 8, 10 k.p.a. polegające na braku wyjaśnienia przez organ, czy inwestycja nie spowoduje zalewania działki skarżącej o nr [...]. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Wojewoda P. podzielił jego argumentację wskazując jedocześnie na treść projektu budowlanego, w którym zapewniono 2-procentowy spadek nawierzchni drogi i poboczy w kierunku działki inwestora nr [...], co zapobiegnie zmianie stosunków wodnych na działce sąsiedniej W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, I. K. powtórzyła zarzuty z odwołania z tym że, dodatkowo, zarzuciła naruszenie art. 7, 77 par.1 i art. 84 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i zaniechanie powołania biegłego z zakresu hydrologii, który dokonałby obiektywnej oceny w zakresie zmiany stosunków wodnych na gruncie. Powołano się na wyrok WSA w Warszawie w sprawie o sygn.. akt IV SA/Wa 586/10. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie podkreślając, że nie widzi podstaw prawnych do zlecania ekspertyzy biegłemu hydrologowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekając w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie doparzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Projekt budowlany, złożony do Starosty W. przez B. K., a dotyczący budowy zjazdu z drogi powiatowej na działkę o nr [...] wraz z drogą dojazdową do siedliska inwestora, spełnia przesłanki wymagane przepisem art. 34 Prawa budowlanego. W tej sytuacji organ był zobligowany, na mocy art.34 pkt 4 Prawa budowlanego do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze skarżąca wyraziła obawę, że utwardzona droga dojazdowa, prowadząca od zjazdu z drogi powiatowej wzdłuż działki o nr [...], spowoduje zakłócenie stosunków wodnych na sąsiedniej działce skarżącej o nr [...]. Sąd nie podzielił tego zarzutu, ponieważ droga dojazdowa została zaprojektowana w taki sposób, by wody powierzchniowe z tej drogi spływały na działkę inwestora o nr [...], co ma zapewnić 2-procentowy spadek nawierzchni drogi oraz poboczy w kierunku zachodnim tj. wgłąb działki inwestora. W opisie projektu budowlanego, sporządzonego przez uprawnioną osobę ( projektanta M. Ł. ) znajduje się rozdział pt. " Odwodnienie ", gdzie zostały wskazane wymogi, konieczne do spełnienia przez planowaną inwestycję pod kątem przepisu art. 29 Prawa wodnego. Inwestycja została uzgodniona z Gminną Spółką Wodną w C., z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. Oddz. w Ł. i z Zarządem Dróg Powiatowych w W. Skarżąca była powiadomiona o możliwość zapoznania się z aktami sprawy, jednakże z tego uprawnienia nie skorzystała ( brak na ten temat adnotacji w aktach sprawy ). Wbrew twierdzeniom skargi, w projekcie budowlanym znalazło się zabezpieczenie przed naruszeniem stosunków wodnych na działce skarżącej. Do kompetencji organów architektoniczno-budowlanych nie należy badanie naruszenia stosunków wodnych na gruncie zwłaszcza w sytuacji, gdy ( jak twierdzi skarżąca ) były one zakłócone jeszcze przed podjęciem inwestycji. Do rozpatrzenia sprawy w przedmiocie zakłócenia stosunków wodnych, w świetle przepisu art. 29 Prawa wodnego i do, ewentualnego, powołania biegłego hydrologa, jest uprawniony Wójt Gminy, a nie Starosta .Dlatego też zarzut braku rozstrzygnięcia o naruszeniu stosunków wodnych oraz zaniechanie pozyskania opinii hydrologa w tym postępowaniu jest chybiony Powołany, przez skarżącą, w uzasadnieniu skargi, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.07.2010 r. o sygn.. IV SA/Wa 586/10 dotyczy postępowania zakończonego decyzją wójta w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych, nie może być, zatem, przyjęte jako analogiczne do tejże sprawy. Sąd wyjaśnia, iż zakłócenie stosunków wodnych oraz wydanie pozwolenia na budowę są to przedmioty dwóch różnych, niezależnych od siebie spraw, należące do kompetencji innych organów. Jak słusznie zauważa Starosta W. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].07.2015 r., nie było podstaw do zawieszenia postępowania o wydaniu pozwolenia na budowę ( o co wnosiła skarżąca pismem z dnia [...].06.2015 r. ) do czasu zakończenia postępowania dotyczącego zakłócenia stosunków wodnych, ponieważ nie jest to zagadnienie wstępne w świetle art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a. Sąd dostrzegł, natomiast, z urzędu, uchybienie procesowe organu I instancji polegające na niewydaniu postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, wbrew art. 101 k.p.a. Nie jest to jednak błąd istotny, mający wpływ na wynik postępowania, ponieważ na odmowę zawieszenia postępowania nie służy stronie zażalenie ( art. 101 par. 3 k.p.a. ), co oznacza, że ta czynność podlega kontroli razem z zaskarżoną decyzją ( vide: wyrok NSA z dnia 18.07.2014 r., sygn. Akt II OSK 340/13 ). Resumując, Sąd stwierdza, że Burmistrz C., jeżeli faktycznie prowadzi postępowanie z wniosku I. K. o naruszenie stosunków wodnych , to winien je zakończyć, zgodnie z przepisami prawa wodnego, niezależnie od decyzji, będącej przedmiotem tejże sprawy. Sąd skargę oddalił, jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.