II SA/Bk 688/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Sejmiku Województwa P. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności w części uchwały Sejmiku Województwa P. w sprawie nadania statutu uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Uchwałą z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Sejmik Województwa P. nadał Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w B. (dalej: "Fundusz") Statut, którego treść stanowi załącznik do uchwały. W § 17 ust. 1 – 3 Statutu przyjęto następujące uregulowania: - ust. 1 Uchwały Rady, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, podejmowane są bezwzględną większością głosów w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej 3 członków Rady. - ust. 2 Uchwały w sprawie skierowania do Zarządu Województwa P. wniosków o powołanie lub odwołanie członków Zarządu Funduszu podejmowane są jednomyślnie w pełnym pięcioosobowym składzie Rady. - ust. 3 Jeżeli Zarząd Województwa P. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie powoła członków Zarządu Funduszu zgodnie z tym wnioskiem, powołania członków Zarządu Funduszu dokonuje Rada jednomyślnie w pełnym pięcioosobowym składzie Rady. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] Wojewoda P. stwierdził nieważność § 17 ust. 1 Statutu w zakresie zwrotu "z zastrzeżeniem ust. 2 i 3", ust. 2 oraz ust. 3 w zakresie zwrotu "jednomyślnie w pełnym pięcioosobowym składzie Rady". Zdaniem Wojewody, Sejmik, wprowadzając regulację § 17 ust. 3 Statutu o treści "jeżeli zarząd województwa w terminie 7 dni od dokonania doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie powoła członków zarządu wojewódzkiego funduszu zgodnie z tym wnioskiem powołania członków zarządu wojewódzkiego funduszu dokonuje Rada jednomyślnie w pełnym pięcioosobowym składzie Rady", dokonał nieuprawnionej modyfikacji przepisu art. 400j ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.), dalej: "P.o.ś." Przepis ten w powyżej opisanej sytuacji (niepowołania przez zarząd województwa członków zarządu funduszu ochrony środowiska zgodnie z wnioskiem rady funduszu) wskazuje, że powołania członków zarządu funduszu dokonuje rada nadzorcza funduszu. W ocenie Wojewody, istotnym naruszeniem prawa jest modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt prawa niższego rzędu. Jak też organ ten wskazał, że skierowanie wniosku przez radę funduszu do zarządu województwa o powołanie członków zarządu funduszu jest czynnością techniczną, niewymagającą aktywności uchwałodawczej rady funduszu, stąd regulacja § 17 ust. 2 Statutu o konieczności podjęcia przez radę jednomyślnej uchwały w sprawie skierowania jest podjęta z naruszeniem prawa. Jak wwiódł organ nadzoru, z uwagi na powyżej stwierdzone uchybienia, uzasadnione jest również wyeliminowanie z obrotu prawnego § 17 ust. 1 Statutu w zakresie stwierdzenia "z zastrzeżeniem ust. 2 i 3". Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze złożył do sądu administracyjnego Sejmik Województwa P. Zarzucił naruszenie: - art. 400p P.o.ś. poprzez przyjęcie, że uregulowanie sposobu powołania członka zarządu Funduszu przez Radę jednomyślnie w pięcioosobowym składzie Rady jest nieuprawnioną modyfikacją art. 400j ust. 2a P.o.ś.; - art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa poprzez przekroczenie ustawowych kompetencji nadzorczych i dokonanie oceny § 17 ust. 2 Statutu wykraczające poza ustawowe kryterium zgodności z prawem oraz stwierdzenie nieważności § 17 ust. 2 Statutu bez wskazania konkretnych naruszonych norm prawnych; - art. 82 ust. 4 ustawy o samorządzie województwa poprzez brak uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia nadzorczego, w szczególności w zakresie stwierdzenia nieważności § 17 ust. 2 Statutu. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że warunkiem zastosowania kompetencji nadzorczych Wojewody w postaci stwierdzenia nieważności aktu organu samorządowego jest wskazanie konkretnego, naruszonego przepisu prawa. Warunek ten w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym nie został spełniony, dlatego niemożliwa jest weryfikacja prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego, nie można też przyjąć, że jedyny powołany w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego przepis, tj. art. 400j ust. 2a P.o.ś. uzasadnia ustalone przez Wojewodę naruszenie prawa. Podobnie jak nie uzasadnia tego treść art. 400p tej ustawy, przy czym to ten przepis – w ocenie skarżącego – zawiera delegację kompetencji na rzecz organu stanowiącego w zakresie określenia organizacji wewnętrznej wojewódzkich funduszy, szczegółowego trybu działania ich organów oraz sposobu udzielania pełnomocnictw, co powinno nastąpić właśnie w statucie. Skarżący zarzucił Wojewodzie brak konsekwencji, poprzez stwierdzenie nieważności § 17 ust. 3 Statutu, a nieuczynienie tego wobec § 17 ust. 1 i 4, mimo że wszystkie te przepisy dotyczą sposobu podejmowania uchwał oraz w zakresie tego, że Wojewoda usunął zwrot " z zastrzeżeniem ust. 2 i 3" a nie usunął w § 17 ust. 3 zwrotu odwołującego się do ust. 2, którego organ stwierdził nieważność. Podobnie, jak wskazał, nie znajduje podstaw prawnych stwierdzenie nieważności § 17 ust. 2 Statutu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego. Organ nadzoru wyjaśnił, że w jego ocenie w regulacji art. 400p P.o.ś. nie mieszczą się kwestie związane z ingerowaniem przez sejmik województwa w tryb powoływania organów Funduszu, ponieważ tryb ten został określony w art. 400j ust. 2a P.o.ś. Tymczasem Sejmik Województwa P. w § 17 ust. 3 Statutu zmodyfikował brzmienie art. 400j ust. 2a P.o.ś. poprzez dodanie zwrotu "jednomyślnie w pełnym pięcioosobowym składzie Rady", co w stopniu istotnym narusza powszechnie obowiązujący porządek prawny. Jednocześnie Wojewoda zwrócił uwagę, że w spornym Statucie jako zasadę dotyczącą podejmowania uchwał przez radę nadzorczą przyjęto głosowanie jawne, bezwzględną większością głosów, w obecności co najmniej 3 członków rady nadzorczej. W razie równej liczby głosów decyduje głos Przewodniczącego (§ 17 ust. 1 Statutu). Zaś w kwestionowanym przez organ nadzoru § 17 ust. 3 Statutu przyjęto, iż rada nadzorcza podejmuje uchwały w sprawach dotyczących powołania lub odwołania członków zarządu wojewódzkiego funduszu - jednogłośnie, w obecności pełnego ustawowego składu rady. Wojewoda wyraził obawę, iż w ten sposób wprowadzono możliwość paraliżowania podjęcia uchwały i tym samym funkcjonowania organu. W ocenie organu nadzoru, tego rodzaju obostrzenie nie znajduje umocowania prawnego w przepisach P.o.ś., narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa oraz zasadę legalizmu (art. 2 i 7 Konstytucji RP), koliduje z zasadą większościowego sposobu podejmowania rozstrzygnięć przez organy kolegialne jako zasadą bezpośrednio związaną z demokracją i stanowiącą jej proceduralną emanację w przepisach rangi ustawy. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia art. 82 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie województwa, Wojewoda uznał je za bezzasadne, bowiem z regulacji § 17 ust. 2 i ust. 4 pkt 1 Statutu wynika, że wnioskiem rady jest uchwała, którą przewodniczący rady przekazuje zarządowi województwa. Natomiast zakwestionowana regulacja § 17 ust. 2 Statutu tworzy dodatkową procedurę, zgodnie z którą aby przekazać zarządowi województwa uchwałę w sprawie wniosku o powołanie odwołanie członków zarządu Funduszu, koniecznym będzie podjęcie przez radę jednomyślnie w pełnym pięcioosobowym składzie dodatkowej uchwały w sprawie skierowania do zarządu województwa wniosku (uchwały). Jest to daleko idące ograniczenie funkcjonowania rady nadzorczej Funduszu. Zdaniem organu nadzoru, zaskarżona uchwała nie zawiera też uzasadnienia, mimo że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż wymóg działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, rodzi po stronie organów władzy publicznej obowiązek motywowania jej rozstrzygnięć. Obowiązek taki stanowi jeden ze standardów demokratycznego państwa prawnego, zaś nakaz motywowania uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego jest elementem zasady jawności działania władzy publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakwestionowane przez Wojewodę postanowienia Statutu Funduszu nie naruszają prawa w sposób istotny. Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda P. stwierdził nieważność uchwały nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie nadania statutu Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w B. w części dotyczącej § 17 ust. 1 w zakresie zwrotu: "z zastrzeżeniem ust. 2 i 3" oraz ust. 2 i 3 w zakresie zwrotu: "jednomyślnie w pełnym pięcioosobowym składzie Rady", załącznika do powołanej uchwały. Stwierdzając nieważność § 17 ust. 3 Statutu, Wojewoda uznał, że Sejmik Województwa P. dokonał nieuprawnionej modyfikacji przepisu art. 400j ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., zwana dalej P.o.ś.), poprzez dodanie zwrotu: "jednomyślnie w pełnym pięcioosobowym składzie Rady", co w stopniu istotnym narusza powszechnie obowiązujący porządek prawny. Zdaniem Wojewody przyjęcie w tym przepisie, że rada nadzorcza podejmuje uchwały w sprawach dotyczących powołania lub odwołania członków zarządu wojewódzkiego funduszu - jednogłośnie, w obecności pełnego ustawowego składu rady, powoduje możliwość paraliżowania podjęcia uchwały i tym samym funkcjonowania organu. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że skierowanie wniosku przez radę funduszu do zarządu województwa o powołanie członków zarządu funduszu jest czynnością techniczną, niewymagającą aktywności uchwałodawczej rady funduszu, stąd regulacja § 17 ust. 2 Statutu o konieczności podjęcia przez radę jednomyślnej uchwały w sprawie skierowania ww. wniosku także została podjęta z naruszeniem prawa. Z uwagi na stwierdzone powyżej uchybienia, zachodziła również potrzeba stwierdzenia nieważności § 17 ust. 1 Statutu w zakresie zwrotu "z zastrzeżeniem ust. 2 i 3". W tym miejscu wskazać należy, że przesłanki zgodności z prawem uchwały organu województwa określone zostały w art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2016 r. poz. 486) – dalej: "u.s.w.", w którym to przepisie stwierdza się, że uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 82 ust. 5 u.s.w.). W nauce prawa przyjmuje się, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu województwa jest istotna sprzeczność uchwały z prawem, przez co rozumie się oczywistość i bezpośredniość tej sprzeczności z prawem. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowany został pogląd, zgodnie z którym orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały przez wojewodę może być wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści takiego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 1990 r., SA/Gd 796/90, OSP 1991, Nr 3, poz. 129; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 września 2007 r., II SA/Wa 760/07, www.cbois.nsa.gov.pl.). Trzeba również zwrócić uwagę, że przez pojęcie "prawa", z którym uchwała organu województwa musi być zgodna, należy rozumieć przepisy zawarte w aktach normatywnych powszechnie obowiązujących i to w dacie podjęcia uchwały. Brak podstawy prawnej jest równoznaczny ze "sprzecznością z prawem" w rozumieniu art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa (tak m.in.: wyrok NSA z dnia 21 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, Legalis). Rozstrzygnięcie nadzorcze o nieważności uchwały zapada zatem w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną polegającą na tego rodzaju sprzeczności z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa (por. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak – Postępowanie w sprawach nadzoru nad działalnością komunalną, Warszawa 1995, str. 28). Rozstrzygnięcie nadzorcze musi więc jednoznacznie wskazywać, jaki przepis prawa został uchwałą naruszony i na czym to naruszenie polegało. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2000r. w sprawie o sygn. III SA 397/00 (ONSA z 2001 r., z.3, poz. 117), stwierdził, że stosując środek nadzorczy uprawniony do tego organ jest zobowiązany w sposób nie budzący wątpliwości do wykazania sprzeczności postanowień badanej uchwały z prawem, wyjaśniając sens przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone. Wojewoda P. badając uchwałę Sejmiku Województwa obowiązany był zatem porównywać oznaczone zachowania organów samorządowych z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Inne kryteria nadzoru nad działalnością samorządową w świetle Konstytucji RP, uznać bowiem należy za niedopuszczalne. Dokonując oceny legalność stwierdzonej nieważności ww. postanowień Statutu w oparciu o powyższe kryteria, wskazać należy, że przepisami zawierającymi wzorce odniesienia w sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego rozpoznania są normy art. 400p i art. 400j P.o.ś. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem organu nadzoru (szerzej zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę) w regulacji art. 400p P.o.ś. nie mieszczą się kwestie związane z ingerowaniem przez sejmik województwa w tryb powoływania organów Funduszu, ponieważ tryb ten został określony w art. 400j ust. 2a P.o.ś. Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy tytułem wstępu, że przepisy art. 400p i art. 400j P.o.ś. zostały zamieszczone w rozdziale 4 tej ustawy o tytule: Finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej. W oznaczonej części ustawy zamieszczono przepisy normujące funkcjonowanie funduszy celowych przeznaczonych na pokrywanie wydatków realizacji zadań z zakresu ochrony środowiska. Obok Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej funkcjonują na poziomie województwa - wojewódzkie fundusze ochrony środowiska (dalej WFOŚ), będące samorządowymi osobami prawnymi. Administrowanie WFOŚ zostało powierzone organom tej osoby prawnej. W myśl art. 400e ust. 1 P.o.ś. organami wojewódzkich funduszy są rady nadzorcze wojewódzkich funduszy i zarządy wojewódzkich funduszy. Skład rad nadzorczych ustala ustawodawca w treści art. 400f ust. 1 P.o.ś. Natomiast tryb powoływania i odwoływania członków zarządu WFOŚ został określony w art. 400j P.o.ś. W tworzeniu organu współuczestniczy zarząd województwa oraz rada nadzorcza. Uprawnienia decyzyjne polegające na powoływaniu i odwoływaniu członków zarządu funduszu posiada zarząd województwa. Kandydatury na członków zarządu może wysuwać wyłącznie rada nadzorcza WFOŚ (art. 400j ust. 2 P.o.ś.). Zgodnie zaś z art. 400p P.o.ś. organizację wewnętrzną wojewódzkich funduszy, szczegółowy tryb działania ich organów oraz sposób udzielania pełnomocnictw określają statuty wojewódzkich funduszy, nadawane w drodze uchwały przez sejmiki województw. Ten ostatni przepis, co wynika wprost z jego treści, zawiera przysługujące sejmikom województwa kompetencje do regulowania, w drodze statutu, szczegółowego trybu działania organów wojewódzkich funduszy, w tym obejmujące kwestię sposobu podejmowania uchwał przez ich ustawowy organ - radę nadzorczą. W przepisie tym zawarto delegację dla sejmików województw do nadania statutów wojewódzkim funduszom ochrony środowiska, których zakres przedmiotowy powinien odpowiadać wymaganiom wynikającym z tego przepisu. Nie sposób przy tym nie dostrzec, że omawiany przepis nie zawiera wyczerpującej regulacji dotyczącej organizacji wewnętrznej wojewódzkich funduszy czy też kompletnego trybu działania ich organów. Artykuł 400p P.o.ś. przyznaje sejmikowi województwa ogólne kompetencje do regulowania organizacji wewnętrznej wojewódzkich funduszy, szczegółowego trybu działania ich organów oraz sposobu udzielania w imieniu funduszu pełnomocnictw. Ustawodawca nie wskazał natomiast, jaki konkretny tryb działania zarządu województwa może zostać uregulowany przez sejmik w statucie WFOŚ. Przepis ten nie zawiera żadnych ograniczeń, co do zakresu materii, która może zostać uregulowana przez sejmik województwa w statucie, w szczególności nie wskazano w nim w sposób pozytywny spraw, które nie powinny zostać objęte treścią statutu. Redukcji działań niepodlegających normowaniu przez Sejmik należy więc, zdaniem Sądu, dokonywać przy uwzględnieniu zasady nie regulowania spraw już uregulowanych w aktach normatywnych tego samego lub wyższego rzędu. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zakwestionowane przez Wojewodę P. postanowienia Statutu odnoszące się do podejmowania uchwał dotyczących powoływania i odwoływania członków Zarządu Funduszu w głosowaniu jednogłośnym w obecności 5 członków Rady Nadzorczej, pozostają w granicach delegacji ustawowej zawartej w art. 400p p.o.ś. Przede wszystkim, co najistotniejsze, żaden z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska nie określa wymaganego składu rad nadzorczych wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, w których rada ta może podejmować rozstrzygnięcia, jak również większości, którą organ ten podejmuje uchwały. Takiej treści nie zawiera w szczególności art. 400 j ust. 2a P.o.ś. Tymczasem jak to już wyżej wskazano orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały przez wojewodę może być wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści takiego przepisu. Powyższe koresponduje z konstytucyjną zasadą wynikającą z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP, że działalność samorządu terytorialnego, podobnie jak i działalność organów administracji rządowej, podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności. Wskazywaną zaś przez organ podstawą wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w części stwierdzającej nieważność § 17 ust. 3 załącznika uchwały, nie była sprzeczność z określonym przepisem prawa lecz odwoływanie się do źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Uzupełnieniem powyższej przesłanki stwierdzenia nieważności tej części uchwały było stanowisko organu prezentowane szerzej w odpowiedzi na skargę, wedle którego zakwestionowana regulacja koliduje z istotą funkcjonowania organów kolegialnych, stwarza możliwość paraliżu ich funkcjonowania polegającego na niemożności podejmowania uchwał. W ocenie Sądu podnoszone wyżej przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały organu województwa nie spełniają kryterium legalności i nie wskazują konkretnego naruszenia prawa przez kwestionowany zapis. Powyższe uwagi i wywody odnieść należy także do postanowień § 17 ust. 2 Statutu. Również i w tym przypadku nie wskazano normy prawa, z którą sprzeczny byłby kwestionowany zapis. Skoro zaś organ nadzoru nie wskazał żadnego konkretnego wzorca ustawowego (przepisu prawa), który miałby zostać naruszony przez wskazany przepis § 17 ust. 3 i takiego naruszenia nie dostrzega również Sąd orzekający w sprawie, to nie można było uznać, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zachodzi istotna sprzeczność uchwały z prawem. Zwrócić także należy uwagę za skarżącą, na brak konsekwencji organu nadzoru, poprzez stwierdzenie nieważności § 17 ust. 3 Statutu, a nieuczynienie tego wobec § 17 ust. 1 i 4, mimo że wszystkie te przepisy dotyczą sposobu podejmowania uchwał oraz w zakresie tego, że Wojewoda usunął zwrot "z zastrzeżeniem ust. 2 i 3" a nie usunął w § 17 ust. 3 zwrotu odwołującego się do ust. 2, którego organ stwierdził nieważność. Powyższe oznacza, że wbrew stanowisku organu nadzoru, zawarte w omawianych postanowieniach Statutu regulacje nie zostały podjęte z istotnym naruszeniem art. 2 i art. 7, Konstytucji RP oraz art. 400j ust. 2a p.o.ś. Końcowo wskazać należy, że skarga spełnia warunki formalne wymagane przepisami art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 486) – dalej u.s.w., gdyż została wniesiona przed upływem 30 dni od doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego, jak również jej wniesienie zostało zatwierdzone uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze. W tym stanie rzeczy, przyjąć należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane z naruszeniem prawa, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały wykazane podstawy do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej uchwały w określonej części. Brak ten nie mógł być natomiast sanowany w odpowiedzi na skargę, w szczególności poprzez wskazywanie dodatkowej (nowej) podstawy stwierdzenia nieważności uchwały w postaci braku uzasadnienia, gdyż działanie takie nie odpowiada prawu. Dlatego też, na podstawie art. 148 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.