II SA/Bk 70/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi S. P. i D. P. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2014 roku, nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. solidarnie na rzecz skarżących S. P. i D. P. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB w B.) decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S.(dalej: PINB w S.) z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] i nakazał D. i S. P., zam. S., ul. [...], zamurowanie wszystkich otworów okiennych w ścianach budynków gospodarczo-inwentarskich na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w S., bezpośrednio przy granicy z działką o nr geod. [...] w S. oraz w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z tą działką, materiałem ściennym nierozprzestrzeniającym ognia, np. cegłą, pustakami gazobetonowymi lub luksferami, w terminie do dnia [...] stycznia 2015 r. Decyzja PWINB w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Na skutek interwencji F. M., PINB w S. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie otworów okiennych w ścianach budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w S., bezpośrednio przy granicy z działką o numerze geod. [...] w S. Organ ten ustalił, że na działce nr geod. [...], należącej do D.i S. P., usytuowane są obiekty budowlane w postaci wolnostojącego budynku mieszkalnego, budynku stodoły i budynków gospodarczo- inwentarskich zlokalizowanych częściowo bezpośrednio przy granicy z działką [...] oraz częściowo w odległości ok. 3 m od granicy w/w działki. W ścianach budynków gospodarczo-inwentarskich zlokalizowanych bezpośrednio przy granicy z działką [...] znajdują się cztery otwory okienne, zaś w ścianie budynku gospodarczo - inwentarskiego zlokalizowanego w odległości ok. 3 m od granicy z działką [...], wykonanych jest 5 otworów okiennych. Z uwagi na fakt, że organowi nie udało się ustalić, czy przedmiotowe obiekty budowlane powstały legalnie, uznał on, iż należy zastosować zasadę domniemania legalności obiektów będących przedmiotem postępowania, bowiem nie można wykluczyć, że S. P. (ojciec obecnego właściciela nieruchomości) w latach wcześniejszych występował o pozwolenia na budowę budynków gospodarczo-inwentarskich na działce nr geod. [...]. Wobec powyższego, PINB w S. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał D. i S. P. zamurowanie wszystkich otworów okiennych w ścianach budynków gospodarczo-inwentarskich, zlokalizowanych na działce nr geod. [...] w S., bezpośrednio przy granicy z działką o nr geod. [...] w S. w odległości mniejszej niż 4m od granicy z tą działką, materiałem ściennym nierozprzestrzeniającym ognia, np. cegłą, pustakami gazobetonowymi lub luksferami - w terminie do dn. [...] grudnia 2014 r. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli D. i S. P. PWINB w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], uchylił w całości decyzję PINB w S. z dnia [...] listopada 2014 r. i nakazał D. i S. P. zamurowanie wszystkich otworów okiennych w ścianach budynków gospodarczo-inwentarskich na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w S., bezpośrednio przy granicy z działką o nr geod. [...] w S. oraz w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z tą działką, materiałem ściennym nierozprzestrzeniającym ognia, np. cegłą, pustakami gazobetonowymi lub luksferami, w terminie do dnia [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w jego ocenie zaskarżona decyzja nie została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną i należało ją uchylić. Przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stosuje się do stanów faktycznych, w których obiekt budowlany ze względu na niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do nieodpowiedniego stanu technicznego, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości. Brak jest ustaleń organu I instancji wskazujących na zły stan techniczny obiektów, w tym konstrukcji i elementów instalacji. Z tego względu przepis zastosowany przez organ I instancji nie odpowiada stwierdzonemu stanowi faktycznemu. W ocenie organu odwoławczego, istnieje konieczność likwidacji istniejących dziewięciu otworów okiennych w ścianach budynków inwentarsko- gospodarczych, w tym czterech otworów okiennych bezpośrednio przy granicy z działką o nr geod. [...] oraz pięciu otworów okiennych w odległości mniejszej niż 4m od granicy z tą działką. Uzasadnienie do wydania nakazu zamurowania przedmiotowych otworów okiennych organ wywodzi z przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, a nie z pkt 3, tj. nieodpowiedniego stanu technicznego. Dalej organ wyjaśnił, że data powstania budynków inwentarsko- gospodarskich na działce Państwa P. nie jest pewna, jednakże w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ powiatowy należy uznać, iż powstały one pod rządami starej ustawy prawo budowlane z dn. 24 października 1974 r. Nie ma dowodu na to, że budynki te powstały w warunkach samowoli budowlanej, ani że nie zostały przyjęte do użytkowania. Przedmiotowe postępowanie administracyjne nie było wszczęte w kwestii legalności obiektów budowlanych, a konkretnie w sprawie otworów okiennych w tych obiektach budowlanych. Tryb art. 66 ustawy Prawo budowlane może być stosowany zarówno co do obiektów powstałych legalnie, ale w stosunku do których stwierdzono istnienie nieprawidłowości. W przypadku zakończenia samowolnie wykonanych robót przed dniem [...] stycznia 1995 r. w zakresie regulacji dotyczących pozwolenia na użytkowanie stosuje się unormowania przewidziane w p.b. z 1974 r. W sytuacji stwierdzenia przez organ braku podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki z art. 37 p.b. z 1974 r. oraz braku podstaw do nakazania wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 40 p.b. z 1974 r., organ winien zakończyć postępowanie wydając w trybie art. 42 p.b. z 1974 r. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Zatem - przy czysto teoretycznym założeniu, iż budynki będące przedmiotem niniejszej sprawy powstały samowolnie przed 1995 r. - zostałyby na aktualnych właścicieli nałożone roboty w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, a więc de facto sprowadzałoby się to do nałożenia obowiązków analogicznych do orzeczonych. Organ nie widzi natomiast żadnych przesłanek do orzeczenia w stosunku do przedmiotowych obiektów nakazu rozbiórki, jak też prowadzenia postępowania legalizacyjnego. W ocenie organu, podstawę do zajmowania się niniejszą sprawą przez organy nadzoru budowlanego stanowi przepis § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, iż usytuowanie okien w przedmiotowych budynkach inwentarsko-gospodarczych powoduje, iż obiekty te mogą zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia, ze względu na naruszenie przepisów przeciwpożarowych, co odpowiada regulacji przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zagrożenie bezpieczeństwa istnieje z uwagi na brak ściany oddzielenia przeciwpożarowego (ściany pełnej), tym samym organ zobligowany był doprowadzić ten stan do zgodności z przepisami. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnieśli D. P. i S. P. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa w sposób istotny poprzez: 1) ustalenie stanu prawnego w sprawie bez mapy, która byłaby sporządzona wobec obowiązujących przepisów prawa z pieczęciami potwierdzającymi jej rzetelność i wykazywała faktyczne położenie budynków strony skarżącej; 2) uwzględnienie w sprawie mapy złożonej przez Pana M., z oświadczeniem, iż pochodzi ona z lat 85 w sytuacji gdy jest to mapa przygotowana w 2001 roku przez geodetę w postępowaniu sądowym w sprawie [...] przed Sądem Rejonowym w S., która została uznana za nieodpowiadającą przepisom i naruszającą stan faktyczny; 3) naruszenie art. 9 k.p.a. w związku z art. 9 ustawy Prawo budowlane poprzez brak informacji ze strony organu o przysługującym jej prawie złożenia wniosku do właściwego ministra o wyrażenie zgody na odstąpienie od przepisów techniczno - budowlanych, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy w przypadku pozytywnego stanowiska ministra; 4) niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) bowiem przepis ten nie ma zastosowania, gdyż graniczy z działką rolną należącą do Pana M.; 5) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa i wydanie decyzji, która ustala w pierwszej kolejności, iż budynek skarżących nie powstał w ramach samowoli budowlanej i został oddany do użytku, a następnie kwestionuje fakt, iż budynek w dniu odbioru nie odpowiadał przepisom prawa i nakazuje zamurowanie otworów; 6) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 w zw. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne i lakoniczne uzasadnienie oraz niewystarczającą argumentację przemawiającą za utrzymaniem decyzji w sytuacji, gdy brak jest w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości, które uzasadniałyby istnienie zagrożenia życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska; 7) art. 6 w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i słusznego interesu skarżących oraz poprzez ustalenie stanu faktycznego niezgodnie z zasadą prawdy obiektywnej poprzez błędne zakwalifikowanie funkcji budynków będących przedmiotem postępowania, gdy są to w rzeczywistości budynki służące prowadzonej przez skarżących działalności rolniczej przy prowadzonym gospodarstwie rolnym, w tym brak dokonania wyczerpujących ustaleń stanu faktycznego oraz niedostateczne rozważenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; 8) naruszenie art. art. 66 Prawa budowlanego poprzez nakazanie zamurowania okien mających na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, w sytuacji gdy taka sytuacja odpowiada regulacji zawartej w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego; 9) art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez nieposzanowanie interesów wszystkich podmiotów uczestniczących w omawianym postępowaniu oraz poprzez nie uwzględnienie ochrony praw nabytych skarżących znajdujących swoje odzwierciedlanie w ustawie prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z póź. zm.) i ustawie prawo zagospodarowania przestrzennego; 10) nie zastosowanie zasady poszanowania prawa własności art. 140 k.c. w zw. z art. 21 i 64 Konstytucji RP znajdującej się dążenie do zapewnienia skarżącym bezpieczeństwa prawnego i umożliwienia jej racjonalnego planowania przyszłych działań; 11) art. 107 w zw. z art. 108 k.p.a. poprzez nie wskazanie, dlaczego organ w uzasadnieniu decyzji w żaden sposób nie odniósł się w sentencji i uzasadnieniu decyzji do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki gruntu F. M., która jest działką rolną. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albo ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi. W stanie faktycznym niniejszej sprawy oba organy ustaliły, że na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w S., bezpośrednio przy granicy z działką o nr geod. [...] oraz w odległości mniejszej niż 4 m od tej granicy, znajdują się budynki gospodarczo – inwentarskie, w których ścianach są otwory okienne skierowane w kierunku działki o nr [...]. W ocenie organów jest to stan niezgodny z prawem zarówno w dacie budowy budynków, jak i obecnie. W związku z faktem, że obiekty te zostały wybudowane przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz, że brak jest dowodów na to, że zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę, należało zastosować przepis art. 66 Prawa budowlanego z 1994 r. i nakazać ich właścicielom usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem Sądu, stanowisko obu organów jest nieprawidłowe. Na samym początku wyjaśnienia wymaga, że jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 19/12, przepis art. 103 ust. 2 P.b. ma zastosowanie wyłącznie do sytuacji, gdy obiekt budowlany został zbudowany przed dniem 1 stycznia 1995 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nie obejmuje pozostałych rodzajów samowoli budowlanej polegających na budowie (przed 1 stycznia 1995 r.) bez wymaganego prawem zgłoszenia lub na podstawie pozwolenia, od którego warunków w sposób istotny odstąpiono. W ocenie obecnego składu orzekającego, skoro, zgodnie z ustaleniami obu organów, przedmiotowe obiekty zostały zbudowane przed dniem 1 stycznia 1995 r. i to na podstawie posiadanych decyzji o pozwoleniu na budowę, to zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409; dalej: P.b.), a nie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). W tym zatem zakresie oba organy orzekły prawidłowo. Sąd nie podziela jednak stanowiska obu organów, że w zaistniałym stanie faktycznym można zastosować przepisy art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b., jak to uczynił PINB w S. albo art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b., jak to uczynił PWINB w B. Przepis art. 66 ust. 1 P.b. stanowi, że w przypadku stwierdzenia, iż obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 P.b. wskazuje, że decyzja podejmowana na jego podstawie ma charakter związany i że wydaje się ją, jeżeli wystąpi choćby jedna z określonych w nim przesłanek. Przepis ten umieszczony został w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlanego zatytułowanym "utrzymanie obiektów budowlanych". Stanowi on więc konkretyzację unormowanego w art. 61 P.b. nakazu przestrzegania obowiązku utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 5 ust. 2 P.b. i ma zastosowanie do przypadków zaniedbania przez właściciela lub zarządcę obiektu tego obowiązku, jak też dalszych obowiązków wynikających z regulacji rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane dotyczących utrzymywania obiektu. Przez pojęcie utrzymanie obiektów budowlanych należy rozumieć zachowanie ich w dobrej sprawności, w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Obowiązki nakładane na podstawie art. 66 P.b. obejmują zatem sytuacje związane z nieprawidłową eksploatacją obiektu budowlanego, polegającą na zaniechaniu wykonywania obowiązków określonych w art. 61 oraz dalszych przepisach rozdziału 6 Prawa budowlanego. W konsekwencji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 ust. 1 P.b. może dotyczyć jedynie takich nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego, a więc związanych zazwyczaj z niewłaściwym jego użytkowaniem, doprowadzeniem do znacznego zużycia technicznego poprzez brak remontów, konserwacji spowodowanych zazwyczaj biernością, niedbalstwem, brakiem kontroli właściciela lub zarządcy (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1100/10, wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 427/08). Przepis art. 66 P.b. nie daje zatem podstaw do usunięcia stanu pierwotnej niezgodności budynku z przepisami techniczno - budowlanymi, lecz podstawę do usunięcia złego stanu technicznego, który ma charakter wtórny, tzn. jest następstwem niewłaściwego użytkowania obiektu bądź też utrzymania go w niewłaściwym stanie, zużycia lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 916/10). Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie organy ustaliły, że stwierdzony nieprawidłowy stan techniczny budynków jest wynikiem nieprawidłowości podczas jego budowy, a nie niewłaściwego użytkowania budynku przez skarżących. Skoro więc przepis art. 66 ust. 1 P.b. nie może być wykorzystywany do usunięcia innych niż przewidziane w nim nieprawidłowości, powstałych podczas użytkowania obiektu budowlanego i skoro nakładane na jego podstawie obowiązki naprawcze zmierzają do przywrócenia obiektu do stanu używalności i zachowania substancji budowlanej w należytym stanie technicznym odpowiadającym jego funkcjom, a nie do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodności z prawem, jeśli ta niezgodność wynika z przesłanek wymienionych w art. 50 i 51 P.b., to tym samym wobec stwierdzenia przez oba organy nadzoru budowlanego, że z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, to uznać należy, iż nie było warunków do zastosowania w sprawie przepisu art. 66 P.b. Nie można na podstawie wskazanego przepisu, odnoszącego się do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku, nakazywać wykonania robót budowlanych mających na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w związku z nieprawidłowościami powstałymi na etapie procesu budowlanego, gdyż taka sytuacja odpowiada regulacji zawartej w art. 51 P.b., odnoszącej się bezpośrednio do procesu budowlanego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 61/14). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego, do ustalonego przedmiotu sprawy, zastosowały niewłaściwą podstawę materialnoprawną, co uzasadnia uchylenie wydanych przez nie rozstrzygnięć z uwagi na naruszenie art. 66 P.b., które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., miało wpływ na wynik sprawy. Zasadny jest zatem zarzut skarżących podniesiony w pkt 9 skargi. Podważenie zasadności zastosowania przyjętej przez organy podstawy materialnoprawnej obu rozstrzygnięć, czyni bezprzedmiotowym i przedwczesnym odnoszenie się do kwestii, czy nałożone w jej ramach obowiązki mogły i mogą doprowadzić do usunięcia stwierdzonych wad obiektu. Tym samym brak jest podstaw do odnoszenia się na tym etapie postępowania do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało stwierdzić, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 202 § 2 p.p.s.a.