II SA/Bk 715/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. ze skargi S. P. – P. G. L. L. P. N. S. na pozostawienie przez Wójta Gminy R. – T. bez rozpoznania wniosku o wydanie decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu S. P. – P. G. L. L. P. N. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. , , Skarga na czynność materialno - techniczną Wójta Gminy R. –T. w postaci pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...]) została wywiedziona przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] kwietnia 2013 r. S. P. – P. G. L. L. P. N. S., na podstawie art. 52 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 j.t., dalej u.p.z.p.) wniósł o wydanie decyzji o warunkach zabudowy sposobu zagospodarowania terenu nieruchomości położonej w miejscowości R. T. oznaczonej nr geodezyjnym nr [...] i [...]. Przedmiotowy wniosek obejmował inwestycję polegającą na regulacji stanu prawnego pasa drogi wojewódzkiej nr [...] poprzez ustalenie linii rozgraniczających pas drogowy, związany z istniejącym zagospodarowaniem terenu oraz budowę zjazdu z drogi wojewódzkiej na działkę nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wójt Gminy R. – T. wezwał wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do doprowadzenia wniosku do zgodności z przedłożoną kopią mapy, albowiem na mapie brak jest działki nr [...], brak wskazania miejsca lokalizacji inwestycji zjazdu z drogi wojewódzkiej i brak określenia terenu inwestycji oraz właściwego określenia rodzaju i przedmiotu inwestycji. W odpowiedzi na ww. wezwanie wnioskodawca w dniu [...] kwietnia 2013 r. przedłożył kopię przeredagowanej mapy zasadniczej w skali 1:1000 z oznaczeniami działek jak we wniosku oraz wskazał na niniejszej mapie miejsca lokalizacji zjazdu z drogi wojewódzkiej oraz teren regulacji stanu prawnego. Wnioskodawca podtrzymał także określenie rodzaju i przedmiotu inwestycji. W dniu [...] maja 2013 r. Wójt Gminy R. –T. poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w terminie przez organ określonym. Wniosek niniejszy nie spełniał, w ocenie organu, wymogów z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., albowiem przedłożona mapa powinna pochodzić z zasobu geodezyjno-kartograficznego i nie powinna być przeredagowana na potrzeby wniosku. Mapa podziału nieruchomości z wykazem zmian dot. danych ewidencyjnych nie zastępuje mapy zasadniczej, o której jest mowa w ww. przepisie. Ponadto na przedłożonych kopiach map zasadniczych z [...] marca 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r. występuje niezgodność w zakresie numeracji działek. Jednocześnie organ podniósł, iż ustalenie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Wnioskodawca pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. wezwał Wójta Gminy R. – T. do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W piśmie podniósł, że doprowadził wniosek do zgodności z przedłożoną kopią mapy zasadniczej oraz przedłożył kopię mapy zasadniczej uzyskanej w Starostwie Powiatowym w S. w dniu [...] maja 2013 r. Wyjaśnił również, iż do pisma z dnia [...] kwietnia 2013 r. przedłożył kopię mapy zasadniczej uzyskaną ze Starostwa Powiatowego w S., która jest zgodna z mapą uzyskaną w dniu [...] maja 2013 r. Odnoście zaś niezgodności numeracji działek na mapie zasadniczej z dnia [...] marca 2013 r. i z dnia [...] kwietnia 2013 r. wskazał, że organ winien uzyskać informację w Starostwie Powiatowym w S. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Wójt Grniny R. – T. poinformował, iż nie znajduje podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska. S. P. – P. G. L. L. P. N. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na czynność materialno - techniczną Wójta Gminy R. –T. w postaci pozostawienia wniosku skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bez rozpoznania pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...]. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe zastosowanie niniejszego przepisu polegające na pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania w sytuacji gdy skarżący właściwie określił rodzaj i przedmiot inwestycji w złożonym wniosku, złożył wniosek zgodny z przedłożona kopią mapy oraz prawidłowo uzupełnił wszelkie inne braki formalne złożonego wniosku w terminie przez organ określonym, 2. art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie niniejszego przepisu polegające na uznaniu, iż przedstawiona przez skarżącego kopia mapy zasadniczej nie pochodzi z zasobu geodezyjne - kartograficznego i została przeredagowana przez skarżącego, w sytuacji gdy skarżący przedstawił organowi kopię mapy zasadniczej otrzymaną z zasobów geodezyjno - kartograficznych i w żaden sposób nie wpływał na treść tekstową i graficzną tejże mapy, 3. art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie niniejszego przepisu polegające na uznaniu, iż skarżący przedstawił zamiast wymaganej przepisami mapy zasadniczej mapę podziału nieruchomości z wykazem zmian dotyczących danych ewidencyjnych, w sytuacji gdy skarżący jedynie niezależnie od przedstawienia wszelkiej wymaganej przepisami dokumentacji, w tym kopii mapy zasadniczej, przedłożył organowi administracji publicznej dodatkowo mapę podziału nieruchomości z wykazem zmian dotyczących danych ewidencyjnych ze względu na skalę opracowania i szczegółowe określenie wielkości powierzchni przeznaczonej pod drogę, 4. art. 59 ust 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie niniejszego przepisu polegające na nierozpoznaniu merytorycznym sprawy oraz niewydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu nieruchomości określonej we wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r. zgodnie z w/w wnioskiem, w sytuacji gdy skarżący spełnił wszystkie ustawowe przesłanki umożliwiające organowi rozpoznanie merytoryczne sprawy i wydanie decyzji administracyjnej zgodnie z przedmiotowym wnioskiem, 5. § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. poprzez niezastosowanie niniejszego przepisu, w sytuacji gdy niniejszy przepis jednoznacznie wskazuje na możliwość ustalenia linii rozgraniczających drogę w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie miało miejsce naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując przede wszystkim, iż nie mogą istnieć dwie różne mapy zasadnicze tego samego terenu aktualne na ten sam dzień i operujące różnymi numerami działek. Powyższe stanowi w ocenie organu naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Ponadto organ wskazał, że zaskarżona czynność materialno – techniczna nie zamknęła drogi do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zdaniem Sądu, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi jest bowiem pozostawienie podania bez rozpoznania zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych występowała rozbieżność, czy od czynności takiej przysługuje skarga do sądu administracyjnego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czy też skarga na bezczynność organu stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r. w sprawie I OPS 2/13 stwierdził, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Z uzasadnienia uchwały wynika jednoznacznie, że na pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W tym miejscu wskazania wymaga, że z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie I SA/Łd 1122/12, jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a., to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreślenia więc wymaga, że sąd administracyjny w pewnym sensie taką uchwałą jest związany. Uchwała jest wiążąca w tym sensie, że składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, jaka została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I GSK 199/12). Sąd w niniejszej sprawie w pełni opowiada się stanowiskiem przyjętym przez NSA w uchwale z dnia 3 września 2013 r. w sprawie I OPS 2/13 i nie widzi potrzeby uruchamiania trybu przewidzianego w art. 269 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.