II SA/Bk 719/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej przyznania prawa do dodatku szkoleniowego w zakresie przyznania prawa do stypendium oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Wojewoda P. na postawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania D. G. od decyzji Starosty S. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] orzekającej o odmowie zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] października 2005 r. dotyczącej przyznania prawa do dodatku szkoleniowego od dnia [...].10.2005 r. w wysokości 104,40 zł miesięcznie w zakresie przyznania prawa do stypendium od dnia [...].10.2005 r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...].09.2019 r. do PUP w S. wpłynął wniosek pełnomocnika D. G. o zmianę ostatecznej decyzji dotyczącej przyznania dodatku szkoleniowego dla niego w trybie art. 155 k.p.a. i orzeczenie decyzją o prawie do stypendium z tytułu odbywania tego szkolenia. Starosta S. decyzją z dnia [...].12.2019 r. znak: [...] odmówił zaliczenia do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych okresu pobierania dodatku szkoleniowego od dnia [...].10.2005 r. do dnia [...].02.2006 r. z tytułu odbywania szkolenia. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł D. G.. Wojewoda P. po rozpatrzeniu ww. odwołania, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Starosty S. z dnia [...].12.2019r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w postępowaniu organu I instancji, z uwagi na naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Powiatowy Urząd Pracy w S. w związku z ww. decyzją Wojewody P. postanowieniem z dnia [...].03.2020r. znak: [...] wszczął w trybie art. 155 k.p.a. postępowanie administracyjne w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Starosty S. nr [...] z dnia [...].10.2005r. dotyczącej przyznania prawa do dodatku szkoleniowego od dnia [...].10.2005r. Starosta S. decyzją z dnia [...].06.2020r. znak: [...] orzekł o odmowie zmiany decyzji nr [...] z dnia [...].10.2005r. dotyczącej przyznania prawa do dodatku szkoleniowego od dnia [...].10.2005r. w wysokości 104,40 zł miesięcznie w zakresie przyznania prawa do stypendium od dnia 17.10.2005r., uznając że odpowiadała ona prawu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że Starosta S. decyzją nr [...] z dnia [...].09.2005 r. orzekł o uznaniu skarżącego z dniem [...].09.2005r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku z dniem [...].09.2005r. w wysokości 417,60 zł miesięcznie. Następnie decyzją Starosty S. nr [...] z dnia [...].10.2005r. orzeczono o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku od dnia [...].10.2005r. z powodu upływu okresu jego pobierania. Kolejną decyzją nr [...] z dnia [...].10.2005r. Starosta S. orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do dodatku szkoleniowego od dnia [...].10.2005r. w wysokości 104,40 zł miesięcznie z tytułu odbywania szkolenia. W dniu [...].03.2006r. Starosta S. wydał decyzję nr [...] orzekającą o utracie przez skarżącego prawa do dodatku szkoleniowego z dniem [...].03.2006 r. w związku z zakończeniem szkolenia w dniu [...].02.2006 r. Podkreślił, że obowiązujące w dacie wydawania D. G. przez PUP w S. skierowania na szkolenie i decyzji z dnia [...].10.2005 r. nr [...] o przyznaniu prawa do dodatku szkoleniowego od dnia [...].10.2005 r. w związku z rozpoczęciem szkolenia, do stypendium były uprawnione tylko te osoby bezrobotne, które w roku kalendarzowym zastosowania wobec nich usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończyły 25 roku życia - art. 41 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.). W dniu 01.11.2005 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., nr 164, poz. 1366). Od tego dnia urzędy pracy mogły przyznać stypendium bezrobotnym, którzy do dnia zastosowania wobec nich usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończyli 25 roku życia. Powyższa nowelizacja nie zawierała przepisów przejściowych umożliwiających zastosowanie zmienionego przepisu w stosunku do bezrobotnych już odbywających szkolenie. Ponadto ustawodawca w art. 12 ust. 1 w/w ustawy wskazał, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Mając powyższe na uwadze organ I instancji wskazał, że w opisanym stanie faktycznym bezrobotnemu skierowanemu na szkolenie przyznano dodatek szkoleniowy, ponieważ nie zaliczał się w chwili wydawania decyzji o przyznaniu tego świadczenia (w dniu [...].10.2005r.) do kategorii osób do 25 roku życia, które miały prawo do stypendium (tj. osób, które w roku kalendarzowym zastosowania wobec nich usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończyły 25 roku życia). W związku z tym, iż zainteresowany w dniu [...].12.2005r. kończył 25 lat nie spełniał ww. przesłanek do uzyskania prawa do stypendium. Zatem bezrobotnemu przyznano świadczenie z tytułu odbywania szkolenia zgodnie z obowiązującym w tym czasie stanem prawnym. W związku z tym odmówiono zmiany ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Od powyższej decyzji D. G., reprezentowany przez radcę prawnego złożył odwołanie. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając wszystkie ustalenia organu I instancji za prawidłowe. W uzasadnieniu swego stanowiska podkreślił, że w opisanym stanie faktycznym bezrobotnemu skierowanemu na szkolenie przyznano dodatek szkoleniowy, ponieważ nie zaliczał się w chwili wydawania decyzji o przyznaniu tego świadczenia (w dniu [...].10.2005r.) do kategorii osób do 25 roku życia, które miały prawo do stypendium (tj. osób, które w roku kalendarzowym zastosowania wobec nich usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończyły 25 roku życia). W związku z tym, iż zainteresowany w dniu [...].12.2005r. kończył 25 lat nie spełniał ww. przesłanek do uzyskania prawa do stypendium. Zatem bezrobotnemu przyznano świadczenie z tytułu odbywania szkolenia zgodnie z obowiązującym w tym czasie stanem prawnym. Zdaniem organu II instancji wejście w życie w dniu [...].11.2005 r. korzystniejszych z punktu bezrobotnego przepisów nie dawało podstawy prawnej do zmiany decyzji administracyjnej wydanej zgodnie z obowiązującym prawem i stanem faktycznym. Podkreślił jednocześnie, że w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że tryby nadzwyczajne określone w art. 154 i 155 k.p.a. mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie do decyzji związanych jest niedopuszczalne. Uchyleniu lub zmianie mogą ulec jedynie takie decyzje, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem (wyrok NSA z dnia 26.10.2018r. sygn. I OSK 205/17). Dlatego przepisu tego nie można stosować do uchylania lub zmiany decyzji, przy wydawaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji. Wydana przez organ I instancji decyzja z dnia [...].10.2005r. nr [...] o przyznaniu D. G. prawa do dodatku szkoleniowego od dnia [...].10.2005r. w wysokości 104,40 zł, miesięcznie nie była decyzją uznaniową urzędu, a zatem nie mogła być zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody P. wniósł D. G. reprezentowany przez pełnomocnika zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię obowiązującego od dnia 1 listopada 2005 r. art. 52 w zw. z art 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wprowadzonych od dnia 1.11.2005 r. ustawą z dnia 28.07.2005 r o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r, nr 164, poz. 1366) polegające na przyjęciu, że skarżącemu jako bezrobotnemu skierowanemu na szkolenie przysługiwał wyłącznie dodatek szkoleniowy ze względu na datę skierowania i na datę decyzji o skierowaniu, w sytuacji gdy od daty [...].11.2005 r. zmieniła się definicja bezrobotnego do 25 roku życia, a skarżący dopiero [...].12.2005 r. kończył 25 lat i odbywał szkolne do dnia [...].02.2006 r., za które od [...].11.2005 r. przysługiwało stypendium, 2) naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) przez nie rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 znowelizowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na korzyść strony, która 25 rok życia ukończyła [...] grudnia 2005 r., a zatem w czasie odbywania szkolenia i z tego tytułu nabyła prawo do stypendium, 3) naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materii dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, 4) naruszenia art. 155 k.p.a poprzez bezzasadne przyjęcie, że przepis tego artykułu ma zastosowanie wyłącznie wobec decyzji uznaniowych oraz, że zmiana sytuacji faktycznej i prawnej nie sprawia, iż aktualizują się przesłanki wystąpienia interesu społecznego łub słusznego interesu strony w zmianie ostatecznej decyzji administracyjnej, gdy tymczasem jest odwrotnie. Wobec powyższego wniósł o uchylenie w całości skarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty Powiatu S. z dnia [...] czerwca 2020 r. oraz zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istotą sporu w sprawie niniejszej stanowi wykładnia przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99 poz. 1001, dalej ustawa o promocji zatrudnienia) tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy w zw. z art. 41 ust. 1 lub art. 52 tej ustawy. Skarżący bowiem podnosi, że wprawdzie decyzja o przyznaniu dodatku szkoleniowego została wydana w dniu [...] października 2005 r., ale od dnia [...] listopada 2005 r. art. 52 w zw. z art 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wprowadzony od dnia 1.11.2005 r. ustawą z dnia 28.07.2005 r o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r, nr 164, poz. 1366) polegający na zmianie definicji bezrobotnego do 25 roku życia uzasadniał przyznanie mu od [...] listopada 2005 r. (skarżący dopiero [...].12.2005 r. kończył 25 lat i odbywał szkolne do dnia [...].02.2006 r.) stypendium zamiast przyznanego dodatku szkoleniowego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99 poz. 1001, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o której wnosi uchylenie skarżący tj. decyzji z dnia [...].10.2005 r.) bezrobotnym do 25 roku życia – oznacza to bezrobotnego, który w roku kalendarzowym zastosowania wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończył 25 roku życia. Według stanu prawnego, obowiązującego w dniu wydania D. G. przez PUP w S. skierowania na szkolenie i decyzji z dnia [...].10.2005 r. Nr [...] o przyznaniu prawa do dodatku szkoleniowego, od dnia [...].10.2005 r. w związku z rozpoczęciem szkolenia, do stypendium były więc uprawnione tylko te osoby bezrobotne, które w roku kalendarzowym zastosowania wobec nich usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończyły 25 roku życia. Skarżący urodził się [...] grudnia 1980 r. i kończył 25 lat w dniu [...] grudnia 2005 r. Niemniej jednak zgodnie z tą definicją fakt ukończenia 25 lat w roku kalendarzowym zastosowania wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy nie uprawniał już do przyznania świadczeń z ustawy, które przysługują bezrobotnym do 25 roku życia. Jak stanowił art. 41 ust 1 ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę przysługuje dodatek szkoleniowy, z zastrzeżeniem art. 52. Natomiast art. 52 ustawy o promocji zatrudnienia wskazywał, że bezrobotnemu do 25 roku życia skierowanemu przez starostę na szkolenie przysługuje w okresie jego odbywania stypendium w wysokości 40% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Przy ustalaniu zatem przez organy jaka usługa lub instrument rynku pracy przysługuje bezrobotnemu, kluczowe było ustalenie na datę wydawania decyzji w tym przedmiocie, czy skarżący zgodnie z definicją wynikającą z ustawy o promocji zatrudnienia był bezrobotnym czy też bezrobotnym do 25 roku życia (art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia). Znaczące przy tym było również to, iż taki status skarżący nabywał na podstawie wcześniejszej decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem [...] września 2005 r. oraz o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] września 2005 r. (decyzja z dnia [...].09.2005 r. nr [...]). Mając powyższe na uwadze, z uwagi na ukończenie przez skarżącego w roku kalendarzowym zastosowania wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy tj. na datę wydawania decyzji w tym zakresie [...].10.2005 r., przysługiwał mu jedynie dodatek szkoleniowy, gdyż nie był już bezrobotnym do 25 roku życia w świetle definicji tego bezrobotnego zawartej w ustawie. W dniu 01.11.2005 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005r. nr 164, poz. 1366). Od tego dnia zmieniła się definicja bezrobotnego do 25 roku życia tj. oznacza to bezrobotnego, który do dnia zastosowania wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończył 25 toku życia. Usunięto zatem słowa "w roku kalendarzowym". Powyższa nowelizacja nie zawierała przepisów przejściowych umożliwiających zastosowanie zmienionego przepisu w stosunku do bezrobotnych już odbywających szkolenia. Jednakże ustawodawca w art. 12 ust. 1 ustawy zmieniającej wskazał, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, zaś w ust. 2 wskazał, że do umów zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W opisanym stanie faktycznym skarżącemu - bezrobotnemu skierowanemu na szkolenie słusznie zatem przyznano dodatek szkoleniowy, ponieważ w dacie wydawania decyzji o przyznaniu tego świadczenia (w dniu [...].10.2005r.) nie zaliczał się do kategorii osób do 25 roku życia, które miały prawo do stypendium (tj. osób, które w roku kalendarzowym zastosowania wobec nich usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończyły 25 roku życia). Warunek taki skarżący spełniałby, gdyby szkolenie lub decyzja wydawane była po dniu 1 listopada 2005 r., kiedy weszły przepisy zmieniające bądź gdy przepisy intertemporalne wprost regulowałyby tą kwestią. W związku z tym, iż skarżący w dniu [...].12.2005r. kończył 25 lat (w roku kalendarzowym zastosowania usług) nie spełniał ww. przesłanek do uzyskania prawa do stypendium. Zatem zasadnie bezrobotnemu przyznano świadczenie z tytułu odbywania szkolenia zgodnie z obowiązującym w tym czasie stanem prawnym. Inne rozumienie tych przepisów powodowałoby konieczność weryfikowania decyzji organu z uwagi na zmianę stanu prawnego i powodowało by brak stabilności tych decyzji, w sytuacji zmiany przepisów, a także naruszałoby zasadę praworządności. W wyroku z 15.05.2018 r. WSA w Lublinie wskazał, że datą miarodajną dla ustalenia statusu danej osoby jako osoby bezrobotnej jest dzień jej rejestracji w urzędzie pracy (sygn. akt II SA/Lu 1221/17, LEX nr 2507693). Tak samo w niniejszej sprawie datą miarodajną dla ustalenia statusu osoby bezrobotnej do 25 roku życia była data zastosowania definicji, która wiązała się ze zastosowaniem danych usług tj. w przypadku skarżącego [...].10.2005 r. Po tej dacie sprawa przyznania dodatku szkoleniowego była już zakończona, więc nie było można zastosować przepisów nowych, tym bardziej, że art. 12 ust. 1 ustawy zmieniającej wskazywał, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe tzn. obowiązujące wcześniej. Słusznie zatem organu II instancji podniósł, że wejście w życie w dniu 01.11.2005 r. korzystniejszych z punktu bezrobotnego przepisów nie daje podstawy prawnej do zmiany decyzji administracyjnej wydanej zgodnie z obowiązującym prawem i stanem faktycznym. W literaturze przedmiotu, jak też w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano wymóg orzekania w sprawie na podstawie obowiązujących przepisów. M.in. w wyroku z dnia 7.11.2017 r. NSA podniósł, iż zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Rozumieć pod tym pojęciem należy te przepisy prawa, które obowiązują w dacie orzekania przez właściwy w sprawie organ (sygn. akt II OSK 350/16, LEX nr 2457857). Zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że każde działanie organów, musi mieć oparcie w obowiązującym prawie w dniu wydawania decyzji. Dotyczy to również takiej sytuacji, gdy w toku postępowania dochodzi do zmiany przepisów prawa, jeżeli z nowych przepisów lub przepisów przejściowych nie wynika inny skutek. Nie można zatem uznać, że w sprawie miała zastosowanie zasada bezpośredniego działania nowej ustawy, jeżeli przepisy przejściowe wskazywały, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 12 ust. 1 ustawy zmieniającej). Jeśli nawet skarżący kwestionuje, że w związku z tym, iż szkolenie jeszcze trwało, to sprawa ta nie była zakończona, to bezspornie była ona wszczęta przed dniem wejścia w życie nowych przepisy, a zatem i tak należało stosować przepisy dotychczasowe. Zaakcentować ponadto należy, że art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej wskazywał także, że do umów zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Podkreślić należy, że w sytuacji skierowania na szkolenie Starosta zawiera z instytucją szkoleniową umowę, w której określa warunki, terminy, sposoby finansowania itp. w zakresie konkretnego szkolenia. Powyższe oznacza, że warunki te nie mogą być zmieniane w trakcie trwania takiego szkolenia, a do umów już zwartych również trzeba było stosować przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym Sądu uznał, że organy obu instancji orzekając w sprawie nie naruszyły art. 7 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) tym bardziej, że decyzja przyznająca dodatek szkoleniowy przyznawała uprawnienia, a nie nakładała obowiązki bądź ograniczała lub odbierała stronie uprawnienie. Tylko zaś do takich decyzji ten przepis mógł mieć zastosowanie (wyrok II FSK 472/20 z 4.06.2020 r., LEX nr 3021700). Na datę natomiast wydawania decyzji z dnia [...].10.2005 r. żadnych nie dających się usunąć wątpliwości nie było w sprawie, a skarżący dobrowolnie podjął szkolenie, akceptując jednocześnie warunki i zasady, na jakich ma ono się odbywać. Przechodząc do kolejnego zarzutu tj. naruszenia przepisu art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, że ma zastosowanie wyłącznie wobec decyzji uznaniowych, a zmiana sytuacji faktycznej i prawnej, nie uzasadnia spełnienia przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony podnieść należy, iż postępowanie z art. 155 k.p.a. jest postępowanie nadzwyczajnym zmierzającym do weryfikacji decyzji ostatecznej w zakresie tego czy za zmianą bądź uchyleniem decyzji będzie przemawiać interes społeczny lub słuszny interes stron. Podkreślić przy tym należy, iż orzecznictwo sądowoadministracyjne dopuszcza wydawanie tych decyzji również w sprawach, które nie zostały oparte na uznaniu administracyjnym, przy spełnieniu pozostałych przesłanek z tego przepisu. Jednakże zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a może być dokona tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", zatem postępowanie prowadzone w tym trybie nie jest kolejną instancją administracyjną i nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydawaniu decyzji ostatecznej (wyrok NSA z 20.02.2020 r. II OSK 982/18). Natomiast w niniejszej sprawie uchylenie bądź zmiana decyzji z dnia [...].10.2020 r. prowadziłaby do zastosowania przepisów nieobowiązujących jeszcze w tej dacie. Badanie zaś interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawania decyzji ostatecznej, jak to ma miejsce w sprawie. W związku z powyższym Sąd uznał, że zarzuty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Nie są również zasadne zarzuty dotyczące wadliwości oceny zgromadzonego materiału dowodowego i jego dowolnej oceny (naruszenie przepisów art. 77 § 1 i 80 k.p.a). Zgodnie bowiem z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek uzasadniania decyzji jest związany z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). W ocenie Sądu wszystkie wskazane powyżej wymogi spełnia uzasadnienie decyzji organu II instancji, które jest wyczerpujące. Sąd uznał także, że działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie jest zgodne z regulacją prawa materialnego obowiązującej w dacie wydawania decyzji, o której wnosi uchylenie skarżący. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.