II SA/Bk 721/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. Ch. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę dróg miejskich oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Burmistrz Miasta B. w dniu [...].04.2015 roku wystąpił z wnioskiem do Starosty B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę dróg miejskich, polegająca na budowie nawierzchni ulic, pasów pieszo-jezdnych, chodników, zjazdów, parkingów (kategoria obiektów – XXV) oraz budowie sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz z przebudową infrastruktury technicznej (kategoria obiektów – XXVI) w ulicach: [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz na skrzyżowaniach z ulicami: [...], [...], [...], [...] na działkach o nr geod.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych na ternie miasta B. W Dniu [...] kwietnia 2015 roku organ I instancji na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał Inwestora w terminie siedmiu dni od otrzymania pisma do usunięcia braków we wniosku. W dniu [...] kwietnia 2015 roku Burmistrz Miasta B. uzupełnił wniosek. W dniu [...] maja 2015 r. Starosta B. na podstawie art. 61 § 1 i 4 k.p.a. wszczął postępowanie i w trybie art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wniesienia uwag. W dniu [...] maja 2015 roku organ I instancji na podstawie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wezwał Burmistrza miasta B. do uzupełnienia nieprawidłowości występujących w przedłożonym projekcie budowlanym w terminie do [...] lipca 2015 roku. W dniu [...] maja 2015 roku z aktami sprawy i przedłożoną do zatwierdzenia dokumentacją projektową zapoznały się strony postępowania administracyjnego. W dniu [...].05.2015 roku wpłynęło żądanie Pana M. C. z dnia [...] maja 2015 roku wprowadzenia zmian do planów przebudowy drogi w obrębie ulicy [...] w B. W dniu [...] maja 2015 roku Starosta B. pismem znak: [...] przekazał zastrzeżenia do Burmistrza Miasta B. celem ustosunkowania się do nich. W dniu [...] maja 2015 roku do Starosty B. wpłynęło pismo pełnomocnika Inwestora Pana A. B., przy którym przedłożył w załączeniu poprawione projekty budowlane. W dniu [...] czerwca 2015 roku organ I instancji na podstawie art. 10 k.p.a. zawiadomił strony postępowania, że został zebrany materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji – w związku z powyższym strony mają możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i wniesienia uwag. Decyzją nr [...] (znak: [...]) Starosta B. w dniu [...] lipca 2015 roku zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę omawianej inwestycji. Od w/w decyzji do Wojewody P. złożył odwołanie Pan M. C. podnosząc, że powyższe przedsięwzięcie nie spełnia oczekiwań mieszkańców i nie realizuje pierwotnego celu, którym jest poprawienie komfortu życia mieszkańców żyjących w bezpośredniej bliskości oddziaływania obiektu. Wskazuje, że część mieszkańców będących właścicielami posesji przy ul. [...] złożyło żądanie przesunięcia planowanego chodnika biegnącego wzdłuż tej ulicy bliżej krawędzi jezdni. Wyjaśnia, że planowana lokalizacja chodnika w przyszłości będzie powodowała uciążliwości dla właścicieli przyległych posesji tzn. osoby korzystające z chodnika będą wyrzucać śmieci na ich posesje, piesi będą również drażnić psy przebywające na posesji. W związku z powyższym w jego ocenie zasadne i logiczne jest przesunięcie omawianego chodnika bliżej krawędzi jezdni, co wielokrotnie wnioskował do władz miasta. W dalszej części swojego odwołania wskazuje, że planowana inwestycja podczas wykonywania robót budowlanych (układania chodnika bezpośrednio przy granicy posesji) może uszkodzić system korzeniowy drzew rosnących w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, a w konsekwencji do ich śmierci, co może mieć wpływ na środowisko lokalne. Wojewoda P. działając w trybie art. 10 kpa w dniu 7 sierpnia 2015 roku zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwością wniesienia uwag i zastrzeżeń. Z prawa tego nie skorzystała żadna ze stron postępowania. W dniu [...] września 2015 roku Wojewoda P. decyzją nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił w uzasadnieniu swego stanowiska, że inwestor spełnił wszystkie przesłanki wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że kwestia możliwej uciążliwości wynikającej z planowanej lokalizacji chodnika w pasie drogowym przy granicy z nieruchomością odwołującego się w postaci drażnienia psów i wyrzucania śmieci na posesję – jest zdarzeniem przyszłymi niepewnym oraz jest zagadnieniem uciążliwości czysto cywilnej. Powyższe argumenty organ odniósł także do problemu ewentualnego uszkodzenia systemu korzeni drzew na działce z uwagi na roboty budowlane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Pan M. C. zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania w postaci art.7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego, w szczególności poprzez niewskazanie faktów i dowodów na podstawie, których organ uznał, że zachodzą przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwolenia na budowę, niewyjaśnienia przyczyn, dla których organ nie wziął pod uwagę zarzutów i wniosków skarżącego, a także na płaszczyźnie uzasadnienia prawnego, które zostało sporządzone w sposób niewłaściwy i polegało jedynie na przytoczeniu treści przepisu bez wyjaśnienia podstawy ich zastosowania polegającej na przytoczeniu toku rozumowania i dokonanej wykładni owych przepisów; 2. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez brak wnikliwego uzasadnienia wydanej decyzji, a w szczególności ogólnikowym odniesieniu się do zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu, niewyjaśnieniu przyczyn, dla których organ uznał zarzuty za bezzasadne, a w konsekwencji naruszenie zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy obowiązku poszanowania uzasadnionych interesów skarżącego i ograniczenie jego cywilnoprawnych uprawnień do korzystania z nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji będącej przedmiotem decyzji. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody P. [...] września 2015 roku, nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] lipca 2015 roku, nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Burmistrzowi B. pozwolenia na przebudowę dróg miejskich w postaci budowy nawierzchni ulic, pasów pieszo – jezdnych, chodników, zjazdów, parkingów (kategoria obiektów – XXV) oraz budowie sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz z przebudową infrastruktury technicznej (kategoria obiektów – XXVI) w ulicach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]oraz na skrzyżowaniach z ulicami: [...], [...], [...], [...] na działkach o nr geod.:[...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych na terenie miasta B. Materialnoprawną podstawą wydania powyższej decyzji jest art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 roku, poz.1409 ze zm.), zgodnie z którym o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4. wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, w o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowalne i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem. Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji organ jest zobligowany do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wyłączenie w razie stwierdzenia, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, gdy projekty zagospodarowania działku lub terenu nie jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, a także, gdy nie spełnione zostały pozostałe przesłanki, o których mowa w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy trafnie oceniły, że przedłożony przez Inwestora uzupełniony projekt jest kompletny, sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi uzgodnieniami, opiniami, zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy prawo budowlane, oraz zaświadczenie o wpisie projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Opisana we wniosku inwestycja jest tez zgodna z decyzją Burmistrza Miasta B. z dnia [...] lipca 2014 roku, nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzją Burmistrza Miasta B. z dnia [...] czerwca 2014 roku, nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor, jak prawidłowo uznały organy, wypełnił tez dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane przedkładając wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ dokonał także sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Podkreślenia wymaga fakt, że organ architektoniczno – budowlany jest obowiązany, a jednocześnie uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno – budowlanymi jedynie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 grudnia 2014 roku, VII SA/Wa 1210/14, sprawdzenie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, jest ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki. Organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych, jak również zapisów dotyczących stanu technicznego istniejącego obiektu w przypadku inwestycji polegającej na rozbudowie, czy przebudowie (LEX nr 1640814). W pierwotnym brzmieniu art. 35 w ustępie 2 upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonymw art. 5 ustawy. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dnia 11 lipca 2003 roku. Obecnie zakres weryfikacji projektu budowlanego przez organ jest węższy, gdyż nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Wynika to z założenia ustawodawcy, że odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno – budowlanego spoczywa na projektancie. Dlatego też przepis art. 20 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno – budowlanego z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że skoro zostały spełnione wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, organ zobowiązany był do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Legalności kwestionowanej decyzji nie podważają pozostałe zarzuty skargi, które co do ich istoty są powtórzeniem zarzutów odwołania. Problemy związane z ewentualnymi szkodami wyrządzonymi pracami budowlanymi i ich wpływem na system korzeni drzew rosnących na działce skarżącego, zaśmiecanie posesji i drażnienie psów – mogą być rozwiązywane przed sądami cywilnymi. Z pewnością powyższe kwestie nie stanowią w konkretnej sprawie ochrony interesów osób trzecich wynikającej z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.). Należy jeszcze raz podkreślić, że: postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracyjny jest związany. Wnioskowy charakter powyższego postępowania wyznacza granice oceny wniosku przez organ orzekający oraz granice jego orzeczenia, które ma się odnosić do tego, co jest przedmiotem wniosku. Organ nie może przy tym modyfikować wniosku inwestora (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2014 roku – VII SA/Wa 220/14, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2013 roku – II SA/Rz 1133/12, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 roku – II OSK 2416/10), w sposób zgodny z żądaniem strony nie będącej wnioskodawcą. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, dlatego też skargę oddalił w całości na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.).