II SA/Bk 73/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi P.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a oddala wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku , Dnia 22 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę Pana P.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. W dniu 2 czerwca 2014 r. (data nadania na kopercie – 30 maja 2014 r.) do Sądu wpłynął wniosek Skarżącego P.L. o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu. W uzasadnieniu swego wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wnioskodawca podniósł, iż przyczyną uchybienia terminowi do złożenia takiego wniosku był fakt, iż wnioskodawca nie otrzymał zawiadomienia o rozprawie w dniu [...] maja 2014 r. i ze względu na "stertę" dokumentów takiego zawiadomienia nie posiada. Ponadto wnioskodawca wskazał, że od miesiąca lutego ma ciężką depresję i często wyjeżdża na leczenie u prywatnych lekarzy, gdyż leczenie u zwykłych nie daje rezultatów. Podaje także, że na depresję zaczął chorować w 2006 r., miał operację na serce w 2010 r. Z tego względu wnioskodawca wnosi o przeanalizowanie jego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: W ocenie Sądu wniosek jest bezzasadny i jako taki podlega oddaleniu. Skarżący, we wniosku o przywrócenie terminu, podniósł, iż przyczyną uchybienia terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku zapadłego w sprawie było nieposiadanie wezwania na rozprawę oraz postępująca depresja wymagająca leczenia prywatnego. Do wniosku nie dołączył jednak żadnych dokumentów, potwierdzeń, zaświadczeń, że w okresie w którym upływał termin do złożenia do Sądu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, czyli pomiędzy [...] maja a [...] maja 2014 r., wnioskodawca nie mógł tego wniosku złożyć lub wysłać. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nadany został 30 maja 2014 r., a więc dzień po ustawowym terminie do jego nadania. Nadmienić należy, że wnioskodawca, co wynika z daty na piśmie, pisał go 29 maja, a zatem gdyby tego dnia go wysłał – zmieściłby się w terminie 7 dni na złożenie takiego wniosku. Pisząc wniosek 29 maja wiedział zatem także o dniu upływu terminu. Na podstawie art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Sąd uznaje za spełnione wymogi formalne, konieczne do uwzględniania wniosku. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, wnioskodawca nie uprawdopodobnił okoliczności, że niedochowanie terminu było przez niego niezawinione. Strona nie jest obowiązana w postępowaniu o przywrócenie terminu do udowodnienia braku swej winy, lecz wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności. W tej sytuacji konieczne stało się rozważenie, czy argumenty P.L. uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia nastąpiło bez jego winy. Chodziło zatem nie o przeprowadzenie dowodu czyniącego brak winy wnioskodawcy, lecz o wskazanie okoliczności wystarczających dla powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie braku winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie bowiem jest środkiem zastępczym dowodu o znaczeniu ścisłym, a więc środkiem nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Tym niemniej, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, P.L. nie uprawdopodobnił, że niedochowanie terminu było przez niego niezawinione. Wskazać należy, że wezwanie na rozprawę zostało doręczone wnioskodawcy dnia [...] kwietnia 2014 r., co wnioskodawca potwierdził własnoręcznym podpisem. Nie można zatem uznać za zasadne twierdzeń wnioskodawcy jakoby nie otrzymał zawiadomienia o rozprawie. Nie można także uznać stanu depresyjnego za przeszkodę w złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia ze względu na fakt długotrwałości tego stanu, leczenia go oraz dzień sporządzenia wniosku o przywrócenie terminu. Jak Sąd wskazał powyżej wnioskodawca musiał zdawać sobie sprawę z upływu terminu, gdyż ostatniego dnia sporządził wniosek o jego przywrócenie. Mógł zatem wysłać go tego samego dnia, w którym go sporządził. Nie ulega wątpliwości, że od strony postępowania należy oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, przywrócenie terminu nie jest bowiem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się, np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Powszechnie przyjmuje się, iż przy ocenie braku winy, jako przesłance przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy (vide: postanowienie NSA z 28 marca 2012 r., II OZ 179/12, Lex nr 1138241, postanowienie NSA z 27 marca 2012 r., II OZ 229/12, Lex nr 1138274, postanowienie NSA z 14 marca 2012 r., II GZ 80/12, Lex nr 1145549). W niniejszej sprawie przypadki takie jednak nie zachodziły. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.