II SA/Bk 740/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku postanowieniem, Nr [...], z dnia [...] września 2011 r., P. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w B., po rozpatrzeniu zażalenia, z dnia 31 sierpnia 2010 r., Pani W. K. oraz J. W. na postanowienie Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w H., z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], dotyczące odmowy wydania zaświadczenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. U podstaw rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia 12 lutego 2010 r. Pani W. K. i Pani J. W. wystąpiły do Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w H. o wydanie zaświadczenia stwierdzającego istnienie potencjalnego zagrożenia pożarowego według stanu na dzień 30 czerwca 2006 r. (tzn. na dzień wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego na działce Nr 25 we wsi I. gm. N.) na działce leśnej położonej przy dużym kompleksie leśnym oraz potwierdzenia faktu obecnego zagrożenia pożarowego. Dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w H. wydał postanowienie nr [...] na mocy którego odmówił wydania zaświadczenia. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wnioskodawczynie mają interes prawny w wydaniu zaświadczenia o żądanej treści , jednakże z uwagi na to, iż organ nie posiada żądanych danych na ten temat, wydanie zaświadczenia było niemożliwe. W zażaleniu na to postanowienie Skarżące podniosły, że organ I instancji poprzez zaniechanie czynności kontrolno-rozpoznawczych dopuścił do użytkowania obiekt budowlany z naruszeniem § 271 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niedochowanie minimalnej 12 metrowej odległości budynku od granicy lasu, znajdującego się na działce numer 19. Ponadto, zgodnie z § 6 rozporządzenia MSWiA z 16.06.2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej projekty budowlane są uzgadniane z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W sprawie nastąpiło uzgodnienie projektu budowlanego na nieaktualnej mapie, bowiem prawdopodobnie rzeczoznawca nie oglądał stanu faktycznego w terenie. Podały także, iż przy wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia 12 lutego 2010 r. przesłany został protokół klasyfikacji gruntów z wyryłem mapy zasadniczej z 22.06.2009 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 218 § 1 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W niniejszej sprawie Komendant Powiatowy Straży Pożarnej w H. nie mógł wydać żądanego zaświadczenia, ponieważ zgodnie z prowadzoną przez niego ewidencją nie był w stanie stwierdzić czy na działce nr 19 położonej w obrębie 12 I. gmina N., w dniu 30 czerwca 2006 r., istniało zagrożenie pożarowe. Skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego złożyła W. K. i zarzuciła naruszenie art. 10 § 1 kpa oraz art. 6 kpa, 7 kpa ,8 kpa ,9 kpa i 12 kpa poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym a takie uniemożliwienie zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym co skutkowało jednocześnie naruszeniem zasady praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady szybkości postępowania. Jednocześnie Skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie art. 75 kpa , 76 kpa , 77 kpa i 80 kpa poprzez nieuwzględnienie przez organ II instancji dokumentacji złożonej prze Skarżącą do akt sprawy. Następnie Skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie art. 107 kpa z związku z 144 kpa oraz art. 218 kpa z związku z art. 217 § 2 pkt 2 kpa. Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zobowiązanie P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie przed tut. Sądem uczestniczka postępowania, J. W., poparła skargę a także dołączyła do akt zdjęcie satelitarne wsi I. oraz kopie: wypisu i wyrysu z rejestru gruntów z dnia 22.06.2009 r. oraz protokołu sprawdzenia klasyfikacji gruntów z dnia 16.12.2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na poprawność rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...] września 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w H. z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotyczące odmowy wydania zaświadczenia o istnieniu potencjalnego teoretycznie zagrożenia pożarowego na dzień 30 czerwca 2006 r. Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. w związku z § 1 tego artykułu organ administracji publicznej wydaje, na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie, zaświadczenie, ze względu na jej interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie ma więc potwierdzić tylko istnienie określonych faktów lub stanu prawnego, znanych z urzędu organowi administracji publicznej. Jest ono aktem wiedzy organu opartym na informacjach wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Informacje te mogą być wprawdzie – zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. – uzupełnione przez przeprowadzenie w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, które spełnia jednak pomocniczą tylko rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, wynikającej przede wszystkim z danych wskazanych w art. 218 § 1 K.p.a. Należy przy tym stwierdzić, że zaświadczenie potwierdza tylko informacje posiadane przez organ i nie rozstrzyga żadnych spornych kwestii. W judykaturze wskazuje się, że jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnego z żądaniem nie jest możliwe ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 292/06, publ. Lex nr 214079), Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 września 2005 r., sygn. II OSK 36/05 (publ. w ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 64) stwierdził, że posiadane przez organ informacje nie mogą być uzupełniane przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. Podobnie stwierdził też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. RN 51/02 (publ. w OSNP 2004, nr 8, poz. 132). Zatem organ wydaje zaświadczenie w trybie art. 217 § 2 pk 2 k.p.a. jeśli podmiot występujący o wydanie zaświadczenia wykaże interes prawny w uzyskaniu takiego zaświadczenia, a organ jest w posiadaniu danych bądź informacji, których istnienie nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie słusznie ustaliły, że wnioskodawczynie wykazały interes prawny w uzyskaniu informacji, co do których domagały się wydania zaświadczenia. Zasadnie również organy odmówiły wydania zaświadczenia, z uwagi na brak danych w ich posiadaniu w tym zakresie. Wydanie zaświadczenia nie było możliwe z dwóch powodów, po pierwsze: przy tak sformułowanym żądaniu wydanie zaświadczenia wymagało przeprowadzenia uprzedniego postępowania wyjaśniającego, i po wtóre: wnioskodawczynie domagały się poświadczenia stanu faktycznego, który nie jest definiowany przepisami prawa. Wnioskodawczynie domagały się bowiem wydania "zaświadczenia potwierdzającego fakt istnienia potencjalnego teoretycznie zagrożenia pożarowego na dzień 30 czerwca 2006 r. i obecnego zagrożenia pożarowego " Organy wyjaśniły Skarżącej, iż tego rodzaju danych i informacji w swoich zasobach nie posiadają. Niemożność wydania zaświadczenia wynika również ze sposobu sformułowania żądania "stwierdzenie istnienia potencjalnego teoretycznie zagrożenia pożarowego". Tak sformułowane żądanie oznacza, że wnioskodawczynie domagały się od organów oceny stanu faktycznego na działce i zdefiniowania go w zaświadczeniu jako stan zagrożenia pożarowego, pomimo że przepisy prawa nie definiują pojęcia zagrożenia pożarowego w sytuacji gdy owe zagrożenie miałoby wynikać z usytuowania budynków blisko lasu. Ewentualne wydanie zaświadczenia wymagałoby opinii biegłego, który zgodnie z wnioskiem wnioskodawczyń musiałby ocenić czy okoliczność, że roślinność na działce nr 19 we wsi I., w 2006 roku była lasem, w rozumieniu ustawy o lasach, stanowi "istnienie potencjalnego teoretycznie zagrożenia pożarowego". Wprawdzie pojęcie zagrożenia pożarowego jest pojęciem normatywnym, bowiem posługuje się nim prawodawca w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego (Dz. U. Nr 58, poz. 405), dokonując gradacji stopni zagrożenia pożarowego i określając zawiązane z tym nakazy lub zakazy, jednakże pojęcie to służy określeniu stopnia zagrożenia pożarowego biorąc pod uwagę wilgotność ściółki leśnej. Zatem pojęcie zagrożenia pożarowego, użyte w powołanym akcie normatywnym, jest nieprzydatne z punktu widzenia żądania Skarżącej, domagającej się ustalenia zagrożenia pożarowego z uwagi na sąsiedztwo lasu z terenem zabudowanym. Również powoływane przez Wnioskodawczynie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia MSWiA z 16.06.2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, określają wymagania przeciwpożarowe - nie definiują natomiast pojęcia zagrożenia pożarowego. Powoływanie się przez Wnioskodawczynie na protokół sprawdzenia klasyfikacji gruntów z dnia 16 grudnia 2008 r. oraz wypis z rejestru gruntów z wyrysem mapy zasadniczej z dnia 22 czerwca 2009 r., niczego w sprawie nie zmienia. Słusznie bowiem wskazały organy że dane mające być podstawą do wydania żądanego zaświadczenia muszą wynikać z ich ewidencji lub rejestrów. Wskazać należy, iż danymi znajdującymi się w posiadaniu organu administracji, na podstawie których wydawane są zaświadczenia, nie są dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów wynikających z tych danych (wyrok NSA OZ w Łodzi z 21 stycznia 1997 r., SA/Ł 3105/95, Lex Polonica nr 327943). Na marginesie wskazać należy, że wskazane przez Wnioskodawczynie: protokół sprawdzenia klasyfikacji gruntów z dnia 16 grudnia 2008 r. oraz wypis z rejestru gruntów z wyrysem mapy zasadniczej z dnia 22 czerwca 2009 r., w ocenie Sądu, mogą dowodzić innych okoliczności prawnych i faktycznych, natomiast nie są dowodem na okoliczności wskazane przez Skarżącą z przyczyn podanych powyżej. Zarzuty Wnioskodawczyń, formułowane zwłaszcza na etapie postępowania zażaleniowego, dotyczą przede wszystkim zgodności z prawem procesu budowlanego na działce graniczącej z działką numer 19 we wsi I. Dlatego też nie mogły odnieść pożądanego skutku. Tym samym chybione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 w związku z art. 1 pkt 1 i 4 k.p.a. oraz art. 75, 76, 77 i 80 k.p.a. , a także art. 107 w związku z art. 144 k.p.a. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., gdyż powołany przepis dotyczy zapewnienia czynnego udziału stronom w sprawach , kończonych wydaniem decyzji. Ponadto w aktach administracyjnych nie ma żadnego dokumentu nieznanego wnioskodawczyniom. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadem administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.