II SA/Bk 760/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości, odstąpienie od zbycia nieruchomości w drodze przetargu oraz zgody na udzielenie bonifikaty od ceny zbywanych nieruchomości p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu K. Z. uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych. , Uchwałą z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2019, poz. 506, dalej: "u.s.g."), art. 37 ust. 3 pkt 1 i art. 68 ust. 1 pkt 1 i ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2018, poz. 2204 ze zm, dalej: "u.g.n.") oraz § 2, § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały z dnia 26 kwietnia 2012 r. nr XXII/189/12/ Rady Miejskiej w Wasilkowie w sprawie określania zasad nabycia, zbycia i obciążania nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata (Dz.Urz.Woj.Podl. z 2012 r. poz 1485), Rada Miejska w Wasilkowie wyraziła zgodę na zbycie nieruchomości położonych w Wasilkowie, oznaczonych nr ewidencyjnymi: [...] o łącznej powierzchni 0,8915 ha (§ 1 uchwały); odstąpiła od zbycia tych nieruchomości w drodze przetargowej z uwagi na przeznaczenie pod budownictwo mieszkaniowe (§ 2 uchwały); określiła, że zbycie nieruchomości nastąpi na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej w W., tj. podmiotu, dla którego budownictwo mieszkaniowe jest celem statutowym i którego dochody przeznacza się w całości na działalność statutową (§ 3 uchwały) oraz upoważniła Burmistrza W. do udzielenia bonifikaty w wysokości 10% od ceny ww. nieruchomości (§ 4 uchwały). Wykonanie uchwały powierzono Burmistrzowi W. Skargę na ww. uchwałę, na podstawie art. 101 ust. 1 i 4 u.s.g., wniósł do tut. sądu K. Z., zarzucając naruszenie art. 37 ust. 3b u.g.n. przez jego niezastosowanie oraz naruszenie jego interesu prawnego jako mieszkańca gminy W., osoby zajmującej się budownictwem mieszkaniowym oraz członka Spółdzielni Mieszkaniowej "F." w B. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi wskazał, że art. 37 ust. 3b u.g.n. wyłącza stosowanie art. 37 ust. 3 u.g.n., jeżeli o nabycie nieruchomości ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający warunki określone w tym przepisie, podczas gdy był on podmiotem zainteresowany, nabyciem nieruchomości objętych zaskarżoną uchwałą. Podał, że w dniu [...] stycznia 2019 r. zwrócił się do Burmistrza W. z propozycją zakupu przedmiotowych działek oraz działki nr [...] a w dniu [...] czerwca 2019 r. poinformował ww. organ o powstaniu Spółdzielni Mieszkaniowej "F." w B., ponawiając ww. propozycję. Wskazał również, że spółdzielnia ta zamierzała stanąć do przetargu publicznego, podczas gdy zaskarżona uchwała wykluczyła ją z prawa ubiegania się o nabycie przedmiotowych nieruchomości. Podał także, że prezes Spółdzielni Mieszkaniowej w W. – a więc podmiotu, na rzecz którego nieruchomości mają zostać zbyte zgodnie z uchwałą, jest jednocześnie wiceprzewodniczącym Rady Miejskiej w W., zatem podjęcie uchwały leżało w jego szeroko rozumianym interesie. Do skargi skarżący załączył kserokopię pisma z dnia [...] stycznia 2019 r. skierowanego przez niego do Burmistrza W., w którym zwrócił się on z prośbą o wycenę i sprzedaż działek nr [...] oraz kserokopię jego pisma z [...] czerwca 2019 r., w którym poinformował on Burmistrza W. o złożeniu wniosku o rejestrację Spółdzielni Mieszkaniowej "F." w rejestrze przedsiębiorców. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do podniesionych przez skarżącego twierdzeń. Wskazał przy tym, że zaskarżona uchwała stanowi pierwszy etap w procedurze zbywania nieruchomości gminnej, nie wywiera skutków materialnoprawnych w sferze własności komunalnej oraz nie stanowi zobowiązania Burmistrza W. do zbycia przedmiotowych nieruchomości w sposób w niej opisany. Zawiera ona trzy dyspozycje - wyrażenie zgody na: zbycie nieruchomości, odstąpienie od przetargu i na udzielenie bonifikaty. Organ wskazał również, że w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały, nie istniały podstawy do zastosowania art. 37 ust. 3b u.g.n., bowiem jedynym podmiotem mogącym zainteresowanym nabyciem nieruchomości była Spółdzielnia Mieszkaniowa w W. Spółdzielnia Mieszkaniowa "F." nie była jeszcze zarejestrowanym podmiotem prawa i nie posiadała osobowości prawnej, ponieważ jej rejestracja nastąpiła dopiero [...] lipca 2019 r. – co wynika z załączonej do odpowiedzi na skargę informacji z KRS, z kolei skarżący, będący deweloperem, nie spełniał przesłanek z art. 37 ust. 3 u.g.n. Ponadto organ wskazał, że skarżący nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2019 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę, zarzucając zaskarżonej uchwale: - naruszenie art. 37 ust. 1 u.g.n. przez przyjęcie, że zachodzą przesłanki do bezprzetargowego zbycia nieruchomości określonych w zaskarżonej uchwale pomimo, że Spółdzielnia Mieszkaniowa w W. zarządzana jest przez cześć radnych Rady Miejskiej w W. lub członków ich rodzin - co powoduje, że samo wyłączenie się Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej od głosowania nie powoduje, że pozostali radni będący członkami spółdzielni i jej organów nie podejmowali decyzji w sprawie podmiotu przez nich zarządzanego, z którego uzyskują korzyści, a mianowicie R. L. (Przewodniczący Rady Nadzorczej Spółdzielni), T. S. (członek Komisji Rewizyjnej Spółdzielni), M. K. (małżonek członka Komisji Rewizyjnej Spółdzielni M. A.) - co wskazuje, że pomimo informacji przed podjęciem uchwały, o chęci korzystniejszego zakupu na cele mieszkaniowe początkowo przez przedsiębiorcę -mieszkańca gminy K. Z., a następnie przez Spółdzielnię Mieszkaniową "F." - Rada Gminy jak najszybciej chciała podjąć uchwałę w przedmiocie bezprzetargowego zbycia nieruchomości na korzyść faktycznie radnych miejskich głosujących w "swojej sprawie"; - naruszenie art. 37 ust. 3b u.g.n. przez przyjęcie, że Spółdzielnia Mieszkaniowa w W. jest jedynym podmiotem ubiegającym się o nabycie nieruchomości pomimo, że uchwała umożliwia nabycie nieruchomości określonych w skarżonej uchwale, z bonifikatą jedynemu podmiotowi, pomimo ubiegania się innych uprawnionych podmiotów o zakup w trybie zarówno przetargowych (korzystnym dla Gminy) jak i bezprzetargowym; - naruszenie art. 68 ust. 1b u.g.n. przez brak określenia warunków udzielenia bonifikaty, przez brak wskazania sposobu zagospodarowania zbywanych działek oraz brak terminu ich zagospodarowania - co niewątpliwie narusza interes Gminy. Pełnomocnik podtrzymał wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały oraz wniósł o dopuszczenie dowodu z wydruku KRS Spółdzielni Mieszkaniowej w W. (załączonego do pisma) na okoliczność głosowania przez radnych miejskich W. -faktycznie w interesie "swojej" Spółdzielni. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącego podał, że w chwili składania wniosku przez skarżącego Spółdzielnia była w organizacji, co nie stanowiło przeszkody w złożeniu wniosku. Podał także, że interes prawny skarżący wywodzi z art. 37 ust. 3 u.g.n. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W pierwszej jednak kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę wnosi się co do zasady w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, względnie od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Zgodnie zaś z art. 53 § 2a p.p.s.a w przypadku niektórych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości, odstąpienia od zbycia nieruchomości w drodze przetargu oraz zgody na udzielenie bonifikaty od ceny zbywanych nieruchomości, a więc akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej). W odniesieniu do tego typu aktów § 2a art. 53 p.p.s.a. przewiduje, że mogą one zostać zaskarżone w każdym czasie. W zakresie obowiązywania powyższego przepisu mieści się bardzo szeroka kategoria skarg w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę aktów i działań organów administracji publicznej oraz aktów i działań innych podmiotów spoza kręgu organów administracji publicznej, które zostały poddane kontroli sądów administracyjnych na podstawie ustaw szczególnych, jeśli przepisy tych ustaw nie przewidują środków zaskarżenia w postępowaniu, w którym akty te zostały podjęte. Do tej kategorii należy zaliczyć przede wszystkim skargi na akty i czynności, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. W wyniku zmiany art. 101 u.s.g. dokonanej na mocy art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935) ustawodawca, dostosowując wskazany przepis do rozwiązań przyjętych w p.p.s.a., zrezygnował z wymogu poprzedzania skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia. Obecnie zatem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powyższa zmiana weszła w życie od 1 czerwca 2017 r. i znajduje zastosowanie do uchwał i zarządzeń podjętych po tej dacie (art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej), a więc do uchwały będącej przedmiotem niniejszego postępowania sądowego. O tym, kto i na jakich warunkach może wnieść skargę do sądu oraz jakiego rodzaju uchwały organów gminy mogą być zaskarżone, rozstrzyga powołany już wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g., z którego wynika w szczególności, że zaskarżeniu w omawianym trybie podlegają tylko uchwały podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przez uchwałę z zakresu administracji publicznej należy rozumieć uchwałę podjętą w sprawach należących do właściwości organów gminy rozstrzyganych w drodze uchwały. Całokształt spraw zaliczonych do zakresu działania gminy ma na celu realizację zadań publicznych i z tej przyczyny sprawy te należą do zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 24.09.1997 r., sygn. akt III RN 41/97, OSNAPiUS 1998, Nr 6, poz. 171). Sprawa wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości w trybie bezprzetargowym jest zatem aktem z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje powszechny pogląd, że uchwała rady gminy o wyrażeniu zgody na sprzedaż nieruchomości w drodze przetargu jest sprawą z zakresu administracji publicznej i może zostać zaskarżona do sądu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. np. wyrok WSA w Kielcach z 25 października 2007 r., II SA/Ke 510/07, LEX nr 653472, wyrok NSA z 28 kwietnia 2010 r., I OSK 194/10, LEX nr 595305). Niewątpliwie pogląd ten dotyczy również uchwał wyrażających zgodę na zbycie nieruchomości w drodze bez przetargu. W przypadku wniesienia skargi do sądu na podstawie art. 101 u.s.g. obowiązkiem sądu jest nadto ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, a w konsekwencji, czy strona skarżąca posiada legitymację czynną do wniesienia skargi. O powodzeniu omawianej skargi przesądza zatem wykazanie naruszenia przez ten organ konkretnego przepisu prawa, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim, że naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też jej konkretne postanowienie, musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Sama ewentualna sprzeczność z prawem uchwały nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Stosownie bowiem do powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, regulacja art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., obligująca do odrzucenia skargi dotyczy tych przypadków, gdy brak naruszenia interesu prawnego jest oczywisty. Jednocześnie, strona skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki winno natomiast skutkować odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący w konkretnym przypadku nie wykazał, że w wyniku podjętego aktu doszło do naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem, a jego własną indywidualną sytuacja prawną, wynikającą z przepisów prawa. Swój interes prawny skarżący wywodzi z faktu bycia mieszkańcem W., osobą zajmującą się budownictwem mieszkaniowym oraz członkostwa w Spółdzielni Mieszkaniowej "F." z siedzibą w B. Podnosi, że jako podmiot zainteresowany nabyciem nieruchomości, o czym Rada posiadała informację w chwili podejmowania spornej uchwały, spełniał przesłanki z art. 37 ust. 3 u.g.n., a w związku z tym w oparciu o art. 37 ust. 3b u.g.n. posiadał prawo o ubieganie się o nabycie ww. nieruchomości. Wskazuje przy tym, że wniosek o nabycie działek gminnych złożył już w dniu [...] stycznia 2019 r. jako prowadzący działalność gospodarczą związaną z budownictwem, a następnie w dniu [...] czerwca 2019 r. poinformował Burmistrza W. o tym, że złożył wniosek o rejestrację Spółdzielni Mieszkaniowej "F.". Podczas rozprawy sądowej w dniu 16 stycznia 2020 r. skarżący potwierdził powyższe stanowisko. Nadto wyjaśnił, że w dacie składania wniosku o nabycie nieruchomości Spółdzielnia Mieszkaniowa "F." była w organizacji, co jednak jego zdaniem nie stanowiło przeszkody w ubieganiu się o nabycie nieruchomości w omawianym w trybie. W ocenie Sądu tak sformułowany interes prawny i jego naruszenie nie znajduje pokrycia w obiektywnym naruszeniu obowiązującego prawa. Zauważyć bowiem należy, że skarżącemu nie przysługuje jakiekolwiek prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowanym aktem. Powoływany przez skarżącego art. 37 ust. 3 pkt 1 u.g.n. przyznaje m.in. radzie w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego kompetencję do odstąpienia od zbycia w drodze przetargu nieruchomości przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację urządzeń infrastruktury technicznej lub innych celów publicznych, jeżeli będą one realizowane przez podmiot, dla którego są to cele statutowe i którego dochody przeznacza się w całości na działalność statutową. Jednocześnie art. 37 ust. 3b u.g.n. stanowi, że "przepisu ust. 3, nie stosuje się, jeżeli o nabycie nieruchomości ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający warunki określone w tym przepisie". Powyższy przepis określa ustawowy przypadek odstąpienia od zbycia w drodze przetargu nieruchomości gminnych oraz wyłączenie jego zastosowania. Omawiany przepis nie ma zatem charakteru uznaniowego i nie może być stosowany w sposób dowolny, co więcej kierowany jest do konkretnego podmiotu. W okolicznościach niniejszej sprawy oczywistym pozostaje, że w dniu podejmowania uchwały skarżący nie spełniał warunku określonego tym przepisem. Nie budzi bowiem wątpliwości, że na datę podejmowania skarżonej uchwały jedynym podmiotem mogącym korzystać z omawianego zwolnienia była Spółdzielnia Mieszkaniowa w W. W tym czasie Spółdzielnia Mieszkaniowa "F." nie była jeszcze zarejestrowanym podmiotem. Powyższe nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane przez samego skarżącego, który podczas rozprawy sądowej przyznał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "F." z siedzibą w B. w dniu podejmowania uchwały była w organizacji. W tym miejscu podzielić należy stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 11 § 1 ustawy z 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze w zw. z art. 1 ust. 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, do chwili zarejestrowania spółdzielni w Krajowym Rejestrze Sądowym, Spółdzielnia wskazywana przez skarżącego nie posiadała osobowości prawnej i nie mogła skutecznie korzystać m.in. z uprawnień nadanych spółdzielniom mieszkaniowym w art. 37 ust. 3 u.g.n. Jak trafnie zauważa organ, w postanowieniu z 3.12.1999 r., I CKN 261/98, Sąd Najwyższy zaznaczył, że spółdzielnia nie istnieje ani przed uzyskaniem wpisu do rejestru, ani po wykreśleniu jej z rejestru, a co za tym idzie, w obu tych sytuacjach nie może ona uczestniczyć w obrocie jako podmiot wyposażony w zdolność prawną, tzn. zdolność bycia podmiotem praw i obowiązków z zakresu prawa cywilnego. Z informacji zaś organu, uzyskanej ze strony Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że dniem wpisu do rejestru przedsiębiorców Spółdzielni Mieszkaniowej F. z siedzibą w B. (Nr KRS [...]) był [...] lipca 2019 r. A zatem pierwsze pismo składane w sprawie, w którym osoba fizyczna – K. Z. - oświadczała o zainteresowaniu nabyciem nieruchomości, było wnioskiem przedsiębiorcy - dewelopera, niespełniającego przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 3 u.g.n. Kolejne pismo - z dnia [...] czerwca – złożone przez K. Z. założyciela oraz członka rady nadzorczej spółdzielni w organizacji w aspekcie spełniania przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 3 u.g.n. należy traktować podobnie. Sąd w pełni podziela powyższy pogląd organu i przyjmuje go w całości jak swój. Reasumując, przyjąć należy za organem, że w chwili podejmowania skarżonej uchwały, jedynym podmiotem ubiegającym się o wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości oraz spełniającym przesłanki odstąpienia od trybu przetargowego wyłonienia nabywcy, była Spółdzielnia Mieszkaniowa w W. Nie zaszły również żadne przesłanki wykluczające ten tryb sprzedaży. Powyższe prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał naruszenia jego interesu prawnego wskazanym wyżej przepisem. Jak uzasadniono to już wyżej, interes prawny musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Istotą zagadnienia jest bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowany aktem stosowania prawa materialnego. Słuszne zatem jest twierdzenie organu, że sama wola nabycia nieruchomości przez określony podmiot, bez spełnienia przezeń ustawowych przesłanek, nie może być utożsamiana z automatycznym prawem do nabycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej. W konsekwencji z samego tylko faktu zainteresowania nabycia nieruchomości gminnych w omawianym trybie nie można wyprowadzać wniosku o naruszeniu interesu prawnego. Powyższe okoliczności mogą natomiast wskazywać na istnienie interesu faktycznego po stronie skarżącego, a ten nie jest jednak wystarczający do skutecznego wywodzenia skargi na opisane na wstępie akty. W tym miejscu podnieść należy, że zbudowanie systemu zaskarżalności omawianego aktu na ochronie interesu publicznego i na ochronie naruszonego interesu prawnego powoduje, iż wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g. nie można interpretować rozszerzająco, wyprowadzając naruszenie interesu prawnego z ogólnych wartości, a nie naruszenia przepisów prawa, które przyznają konkretny, indywidualny, aktualny, obiektywny interes prawny (uprawnienie). Zaakcentować również należy, że uprawnienie wynikające z ww. przepisu nie ma charakteru actio popularis, tak więc nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex 81964, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2009 r. IV SA/GL 97/09, Lex 553433). Jeszcze raz powtórzyć należy, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia musi być norma prawa materialnego, zaś naruszenie interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Naruszenie interesu prawnego musi powodować dla strony skarżącej negatywne konsekwencje prawne. W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący takiego naruszenia interesu prawnego nie wykazał. Naruszenie zaś interesu faktycznego nie stanowi podstawy do zaskarżenia aktu, bowiem określony podmiot jest w takim wypadku bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy formalnego dotyczącego jego sytuacji prawnej. Podkreślić jednocześnie należy, że podjęcie przez organ gminy zaskarżonej uchwały nie uszczupliło żadnych praw skarżącego, wynikających z przepisów prawa materialnego, a to oznacza brak interesu w zaskarżeniu tej uchwały. Jednocześnie, zdaniem sądu, brak naruszenia interesu prawnego skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy ma charakter oczywisty. Z uwagi na powyższe przyjąć należy, że skarżący nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowego aktu. Z tego też względy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji (punkt 1). Orzeczenie o zwrocie kwoty 300 zł, zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia, uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.