II SA/Bk 78/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o wydanie wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza S. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], o zwrocie, na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., wniosku z dnia [...] lutego 2008 r. o wydanie nieruchomości. Postanowienie SKO w B. wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...], stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r., nr [...], w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości położonych w S. przy ul. [...] i [...] w części dotyczącej działek nr [...] i nr [...] stanowiących w chwili wywłaszczenia własność W. B. WSA w Białystoku wyrokiem z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie II SAB/Bk 19/08 zobowiązał Burmistrza S. do wydzielenia z nieruchomości drogowych ulicy [...] – działka o nr [...] i ulicy [...] – działka o nr [...] położonych w S., działek geodezyjnych odpowiadających działkom o dawnych numerach [...] i [...] objętych decyzją Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. Wobec powyższego Burmistrz S. wszczął z urzędu postępowanie podziałowe w sprawie oznaczonej nr [...], które zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]. Skarżący pismem z dnia [...] lutego 2008 r., powołując się na numer sprawy [...], wystąpił do Burmistrza S. o wydanie nieruchomości, co do których Gmina S. utraciła tytuł prawny. Na powyższy wniosek organ odpowiedział pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. J. B. wniósł, na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie na bezczynność Burmistrza S. w załatwieniu sprawy o numerze [...], tj. w zakresie załatwienia jego wniosku z dnia [...] lutego 2008 r. o wydanie nieruchomości, co do których Gmina S. utraciła tytuł prawny. SKO w B. postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., działając na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., zwróciło skarżącemu podanie z dnia [...] marca 2012 r. i wyjaśniło, że sprawa, której dotyczy zażalenie, jest sprawą cywilną, należącą do właściwości sądu powszechnego. Rozpoznając zaś sprawę ponownie, organ ten postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienia własne z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 626/12, WSA w Białymstoku oddalił skargę J. B. na postanowienie SKO z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu zażalenia na bezczynność organu w sprawie wydania nieruchomości, ale NSA wyrokiem z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 757/13, uchylił zaskarżony przez J. B. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Ponownie rozpoznając sprawę, WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 92/14, znów oddalił skargę na postanowienie SKO w B. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu zażalenia na bezczynność organu w sprawie wydania nieruchomości. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J. B. na powyższy wyrok, NSA wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2122/14, uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił postanowienie SKO w B. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], a także postanowienie SKO w B. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd ten wskazał, że żądanie sprecyzowane przez J. B. we wniosku o wydanie nieruchomości z dnia [...] lutego 2008 r., stanowi roszczenie cywilnoprawne i jako takie nie może być rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy organ administracyjny, do którego przedmiotowy wniosek wpłynął, nie był właściwy do rozstrzygnięcia tejże sprawy. Nie podejmując natomiast działań wynikających z przepisów at. 65 i 66 k.p.a., Burmistrz S. naraził się na uzasadniony zarzut pozostawania w bezczynności. NSA uznał również, że tryb, który zastosowało Kolegium w przedmiotowej sprawie (art. 66 § 3 k.p.a.), był trybem niewłaściwie zastosowanym przez ten organ, bowiem winien go zastosować organ I instancji - Burmistrz S., do którego wpłynęło podanie z dnia [...] lutego 2008 r. Realizując zalecenia wynikające z powyższego wyroku NSA, SKO w B. postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., nr [...] (w trybie art. 37 § 2 k.p.a.), uznało zażalenie J. B. z dnia [...] marca 2012 r. za uzasadnione. Również Burmistrz S. ponownie rozpoznając sprawę, postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., nr [...], zwrócił wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2008 r. o wydanie nieruchomości. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. B., w którym zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydanego postanowienia polegający na błędnym uznaniu, że sprawa niniejsza została wszczęta na wniosek, gdy tymczasem została wszczęta z urzędu, a sporny wniosek o wydanie nieruchomości został załatwiony w odrębnym postępowaniu administracyjnym. SKO w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2016 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że z mocy art. 170 p.p.s.a. związany jest wytycznymi NSA zawartymi w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2122/14. Dalej Za wyjaśnił, że bezsporny jest fakt, że do wniosku z dnia [...] lutego 2008 r., skierowanego do Burmistrza S., zastosowanie mają przepisy art. 222 § 1 Kodeksu cywilnego dotyczącego wydania nieruchomości, wskazanych we wniosku, pozostających we władaniu Gminy S., która nie legitymuje się tytułem prawnym do tego władania oraz - art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego określającego, które sprawy są sprawami cywilnymi, i art. 2 § 1 k.p.c. wskazującego właściwość sądów powszechnych w sprawach cywilnych. Okoliczności te potwierdza w swoich pismach również J. B. Żądanie takie jako roszczenie cywilnoprawne o wydanie rzeczy nie jest rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym, a zatem stosownie do powołanych wyżej regulacji cywilnoprawnych i art. 66 § 3 k.p.a., organ I instancji zobowiązany był zwrócić podanie skarżącemu, co zresztą uczynił. Odnosząc się do treści zażalenia organ wyjaśnił, że niniejsza sprawa została wszczęta na wniosek i nie dotyczy postępowania prowadzonego w związku ze stwierdzeniem przez Wojewodę P. nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. nr [...], w sprawie wywłaszczenia nieruchomości, położonych w S. przy ul. [...] i [...], a jedynie wniosku z dnia [...] lutego 2008 r. o wydanie nieruchomości i tylko taki jest zakres przedmiotowego postępowania. Sprawa ta jest prowadzona na podstawie wniosku z dnia [...] lutego 2008 r., który - ze względu na swój cywilnoprawny charakter - podlega (stosownie do treści art. 66 § 3 Kpa) zwrotowi w drodze postanowienia. Charakteru tej sprawy nie zmienia też fakt, że organ gminy wszczął i przeprowadził postępowanie w sprawie podziału nieruchomości w celu wyodrębnienia działek, które podlegałyby ew. zwrotowi. W takim postępowaniu rozstrzyga się wyłącznie o podziale administracyjnym nieruchomości, a nie o samym zwrocie. Nie mają też w nin. przypadku zastosowania przepisy art. 137 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami (odnoszące się do zwrotu nieruchomości niewykorzystanej na cele wywłaszczenia), bo regulują one odmienne sytuacje - takie, w których prawidłowa i obowiązująca decyzja o wywłaszczeniu doprowadziła do odebrania (lub ograniczenia) prawa własności nieruchomości, która nie została wykorzystana na cele określone decyzją o jej wywłaszczeniu. W nin. przypadku należy przyjąć, że do wywłaszczenia nie doszło wcale, bo stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej oznacza, że należy traktować ją jako niebyłą od dnia jej wydania. Dalej organ wyjaśnił, że organy administracji obu instancji nie miały podstaw do umorzenia postępowania z wniosku J. B., gdyż żadnego postępowania administracyjnego w sprawie wydania mu ww. nieruchomości nie wszczęto. Roszczenie o wydanie nieruchomości, z uwagi na fakt, iż podstawę do wystąpienia z nim stanowi stwierdzenie przez Wojewodę P. nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. nr [...], może zostać zaspokojone jedynie na drodze postępowania cywilnego prowadzonego przed właściwym w sprawie sądem powszechnym, gdyż zastosowanie w tym przypadku trybu administracyjnego postępowania wykluczone jest z uwagi na fakt, iż jest to sprawa cywilna, do której załatwienia nie zostały wyznaczone przepisami prawa żadne organy administracji publicznej, a wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości może być składany - jak wyżej sygnalizowano - jedynie w sytuacji pozostawania w obrocie prawnym decyzji wywłaszczeniowej przy niezrealizowaniu celu wywłaszczenia (co wynika z art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Nie zaś - jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie - z uwagi na usunięcie z obrotu prawnego takiej decyzji. Ponadto, decyzja administracyjna o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości nie jest równoznaczna z wydaniem nieruchomości byłemu właścicielowi. Podlega ona jeszcze wykonaniu, w ramach którego następuje rozliczenie z tytułu wypłaconych odszkodowań lub uzyskanych nieruchomości zamiennych oraz na wydaniu samej nieruchomości. Nawet więc, gdy dana nieruchomość zostanie uznana za podlegającą zwrotowi, kwestia wydania nieruchomości może okazać się kwestią otwartą i wymagającą ingerencji sądu powszechnego, gdy podmiot, na rzecz którego wywłaszczenie nastąpiło, nie wyda jej dobrowolnie. W związku z czym, jedyną możliwością, jaką w realiach przedmiotowej sprawie dysponują organy administracji publicznej, jest albo fizyczne wydanie nieruchomości jej aktualnemu właścicielowi, albo - gdy władający uważa, że osoba żądająca jej wydania nie ma do tego tytułu prawnego - zwrócenie wniosku o wydanie nieruchomości osobie, która taki wniosek złożyła. Ponieważ jest to sprawa cywilna, a nie administracyjna, tut. Kolegium nie jest uprawnione do merytorycznej oceny zachowań Burmistrza S. Skargę na powyższe postanowienie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł J. B., w której zarzucił rażące naruszenie art. 66 § 3 k.p.a. przez jego zastosowanie w sprawie, która została zakończona ostateczną decyzją administracyjną. W oparciu o powyższy zarzut skarżący wniósł o stwierdzenie, w trybie art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego w całości lub ewentualnie uchylenie obu postanowień. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że jak wynika z ustaleń SKO w B. i pozostaje poza sporem, sprawa w której wydano zaskarżone postanowienie została wszczęta z urzędu, a nie na wniosek strony. Dopiero do tej wszczętej z urzędu sprawy został dołączony wniosek o zwrot nieważnie wywłaszczonych nieruchomości. Następnie doszło do podziału tej sprawy na dwie i wniosek o zwrot nieruchomości potraktowano jako żądanie wydzielenia z nieruchomości drogowych działek podlegających zwrotowi. Został on załatwiony przez Burmistrza S. wydaniem w dniu [...] marca 2009 r. decyzji podziałowej nr [...]. W kontekście tych okoliczności stwierdzić należy, że rażącym naruszeniem prawa w postaci art. 66 § 3 k.p.a., jest jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Za zastosowaniem tego przepisu nie przemawia art. 170 p.p.s.a., albowiem wytyczne NSA z wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2122/14, nie były wiążące z tego powodu, iż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne (opisane wyżej), a które nie były znane dla NSA przy wydawaniu wskazanego wyroku. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Jeżeli zatem dochodzi do zmiany stanu faktycznego, przestaje obowiązywać ocena prawna sądu administracyjnego. Dalej skarżący wyjaśnił, że SKO przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia pominęło fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej spowodowało, że w obrocie prawnym pozostaje nadal wniosek (podanie) o wywłaszczenie, który był - jak wynika z wyjaśnień Burmistrza - załatwiany w tymże postępowaniu. Stąd zwrot podania nie chroni Burmistrza S. od zarzutu bezczynności. Na koniec skarżący zwrócił uwagę, że sporne "podanie" nie było pozwem lecz pismem przygotowującym pozew i nie powinno być zwrócone adresatowi, lecz prawidłowo przekazane do właściwej komórki organizacyjnej Urzędu Miejskiego w S., tj. do radcy prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżone postanowienie SKO w B. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza S. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], o zwrocie, na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2008 r. o wydanie nieruchomości. Na samym początku zauważenia wymaga, że wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2008 r. dotyczył niewątpliwie wydania mu nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...] w terminie do dnia [...] marca 2008 r. We wniosku tym skarżący wniósł także o dokonanie niezbędnych czynności administracyjnych wydzielenia tych działek z ulicy [...] i ulicy [...] lub odtworzenia granic działek nr [...], w zależności od uznania administracyjnego. We wniosku skarżący także wskazał, że w tej materii prowadzone jest postępowanie przed Burmistrzem S., znak: [...], z zakreślonym przez SKO terminem załatwienia sprawy do dnia [...] marca 2008 r. Powyższe w ocenie Sądu oznacza, że oba organy w swoich rozstrzygnięciach z dnia [...] października 2016 r. (Burmistrz) i z dnia [...] listopada 2016 r. (SKO) trafnie określiły przedmiot sprawy jako wniosek o wydanie nieruchomości. Na takie rozumienie wniosku z dnia [...] lutego 2008 r. wskazał sam skarżący składając w dniu [...] marca 2012 r., w trybie art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie na bezczynność Burmistrza S. w zakresie załatwienia tego wniosku. Zauważenia wymaga, że postępowanie podziałowe, o którym skarżący wspomniał we wniosku z dnia [...] lutego 2008 r., było prowadzone z urzędu i zostało zakończone wydaniem decyzji w dniu [...] marca 2009 r. – patrz decyzja z k. 42-43 akt sądowych. Oznacza to, że skarżący wnosząc w dniu [...] marca 2012 r. o zobowiązanie Burmistrza do załatwienia sprawy miał na myśli swój wniosek o wydanie nieruchomości, a nie postępowanie podziałowe, które było już zakończone 3 lata wcześniej. Wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2008 r. był następnie jednolicie interpretowany, jako dotyczący wydania nieruchomości, zarówno przez oba organy, jak i orzekające w sprawie sądy administracyjne. WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 626/12, stwierdził, że przedmiotem sporu zainicjowanego pismem z dnia [...] lutego 2008 r. jest uregulowanie stanu prawnego nieruchomości, co do których Gmina S. utraciła tytuł własności i jest to spór typowo cywilny o wydanie nieruchomości. Uchylając powyższy wyrok (z innych względów), NSA w wyroku z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 757/13, jednoznacznie wskazał, że bezspornym jest, iż skarżący wniosek z dnia [...] lutego 2008 r., skierowany do Burmistrza S., złożył w trybie przepisu art. 222 § 1 k.c., tj. żądając wydania przedmiotowej nieruchomości. Tak samo potraktował ten wniosek orzekając ponownie WSA w Białymstoku w wyroku w dniu 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 92/14. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Sąd ten szczegółowo opisał treść i żądania z tego wniosku oraz wskazał sposoby ich załatwienia. Wniosek o wydanie nieruchomości zawierał prośbę o wydanie dwóch działek ([...] i [...]) oraz prośbę o wydzielenie tych działek. Sprawa o ich wydzielenie była już w toku i została zakończona decyzją Burmistrza S. z [...] marca 2009 r. Organ I instancji prawidłowo wydzielił dwie sprawy z jednego pisma, nadał im odpowiednie sygnatury i sprawę administracyjną o podział rozpoznał łącznie z już prowadzoną (z urzędu), a sprawę wydania nieruchomości potraktował jako cywilną, do której rozpoznania nie miał uprawnień. Także NSA w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2122/14, jednoznacznie stwierdził, że żądanie sprecyzowane przez J. B. we wniosku o wydanie nieruchomości z dnia [...] lutego 2008 r., stanowi roszczenie cywilnoprawne i jako takie nie może być rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym. Jak z powyższego zatem widać, nietrafne jest stanowisko skarżącego, że wyszły na jaw nowe okoliczności nieznane dla NSA wydającego wyrok z dnia 15 czerwca 2016 r. oraz, że jego wniosek zawarty w piśmie z dnia [...] lutego 2008 r. o wydanie nieruchomości został załatwiony w postępowaniu podziałowym decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Do postępowania tego (podziałowego), które było prowadzone z urzędu, dołączony został bowiem jedynie jego wniosek z pisma z dnia [...] lutego 2008 r., o podział nieruchomości. NSA w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2122/14, nie tylko jednoznacznie stwierdził, że żądanie sprecyzowane przez J. B. we wniosku o wydanie nieruchomości z dnia [...] lutego 2008 r., stanowi roszczenie cywilnoprawne, ale także dodał, że nie podejmując wobec niego działań wynikających z przepisów at. 65 i 66 k.p.a., Burmistrz S. naraził się na uzasadniony zarzut pozostawania w bezczynności. Zdaniem tego Sądu, tryb, który zastosowało Kolegium w przedmiotowej sprawie (art. 66 § 3 k.p.a.) był trybem niewłaściwie zastosowanym przez ten organ, bowiem winien go zastosować organ I instancji - Burmistrz S., do którego wpłynęło podanie z dnia [...] lutego 2008 r. Zdaniem więc niniejszego składu orzekającego, w kontekście art. 170 p.p.s.a., wskazany wyrok wiązał zarówno orzekające w sprawie organy, jak i niniejszy Sąd. Burmistrz S. nie mógł zatem pozostawić wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2008 r. o wydanie nieruchomości bez stosownego rozpoznania, którym było postanowienie o zwrocie wniosku na mocy art. 66 § 3 k.p.a. Do wydania rozstrzygnięcia organ ten zobowiązany został nie tylko w wyroku NSA z dnia 5 czerwca 2016 r., ale także postanowieniem SKO w B. z dnia [...] września 2016 r. w sprawie o nr [...], wydanym na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. Jako niezasadny należy zatem uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 66 § 3 k.p.a. Skoro żądanie skarżącego o wydanie nieruchomości stanowi roszczenie cywilne, do którego rozpoznania jest właściwy sąd powszechny, zachodziła potrzeba zastosowania tego przepisu i zwrotu wniosku w tym zakresie. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem sprawy był jedynie wniosek skarżącego w zakresie wydania mu nieruchomości (patrz sentencja postanowienia Burmistrza S. z dnia [...] października 2016 r.). Ani zatem organy, ani Sąd nie odnosili się do kwestii ewentualnej konieczności dalszego prowadzenia sprawy o wywłaszczenie nieruchomości z uwagi na fakt stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej. Skarżący dostrzega potrzebę kontynuowania takiego postępowania, czemu dał wyraz na rozprawie w dniu [...] marca 2017 r. Dodatkowo twierdzi on, że oba postanowienia naruszają jego interes w ten sposób, że Burmistrz uważa, iż kończą one postępowanie w sprawie wywłaszczeniowej, gdy tymczasem postępowanie wywłaszczeniowe jest w toku, gdyż zostało wszczęte z urzędu. W ocenie Sądu jeszcze raz podkreślenia wymaga, że ma rację organ odwoławczy twierdząc, że niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny i dotyczy wyłącznie wniosku o wydanie nieruchomości, a przez to pozostaje bez wpływu na postępowanie prowadzone w związku ze stwierdzeniem przez Wojewodę P. nieważności decyzji naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. w sprawie wywłaszczenia nieruchomości położonych w S. przy ul. [...] i [...]. Niniejsza sprawa nie przesądza zatem o tym, czy postępowanie w sprawie wywłaszczeniowej się toczy, czy też zostało zakończone. Zważywszy na przedmiot niniejszej sprawy, brak jest podstaw do wypowiadania się w tym względzie. Jako niezasadny należało uznać wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodów z akt spraw administracyjnych (poza decyzją z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie [...]) wskazanych w pismach z dnia [...] lutego 2017 r. i z dnia [...] marca 2017 r. Na ich podstawie skarżący chciał wykazywać fakt rozdzielania jego wniosków z pisma z dnia [...] lutego 2017 r. dotyczących wydania nieruchomości oraz podziału nieruchomości, a także, że niniejsze postępowanie toczyło się z urzędu. Postępowania z obu wniosków zostały rozdzielone i fakt ten nie jest kwestionowany. Przedmiotem niniejszego postępowania było natomiast żądanie wydania nieruchomości i postępowanie w tym zakresie zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2008 r., a nie z urzędu, o czym przesądził już wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2122/14. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych postanowień. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.