II SA/Bk 783/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału II: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012 r. wniosku U. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi U. K. i I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a odmówić U. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. U. K. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego (k. 35). We wniosku podała, iż prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małoletnią córką. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, ale z uwagi na kłopoty zdrowotne jej dochody drastycznie zmalały i aktualnie ma stratę z działalności gospodarczej. Na majątek wnioskodawczyni składa się dom jednorodzinny o powierzchni [...] m2, nieruchomość rolna o powierzchni [...] m2 oraz [...] części w działce (około [...] m2). Poza tym skarżąca nie ma żadnych oszczędności czy też innych przedmiotów wartościowych i nie uzyskuje alimentów na córkę (k. 35-36). Pismem z dnia 13 stycznia 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wezwał skarżącą do złożenia w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania oświadczenia, w którym należało m.in. wskazać z jakich środków pokrywane jest bieżące utrzymanie rodziny, ponoszone miesięczne wydatki związane z bieżącym utrzymaniem rodziny, wysokość przychodów i dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i jej charakter oraz czy wnioskodawczyni posiada samochód osobowy. Dodatkowo wezwano skarżącą do nadesłania dokumentów poświadczających wysokość uzyskiwanych dochodów, a także rachunków i faktur dokumentujących wysokość miesięcznych wydatków ponoszonych przez ich rodzinę. Dane powyższe były niezbędne do oceny stanu majątkowego wnioskodawczyni (k. 44). Wezwanie zostało doręczone prawidłowo w dniu 17 stycznia 2012 r. (k. 46). W odpowiedzi na powyższe w dniu 25 stycznia 2012 r. skarżąca wniosła o przedłużenie terminu złożenia wymaganych dokumentów o dwa tygodnie, ponieważ wskazany w wezwaniu termin nie pozwala na uzyskanie żądanych informacji. Następnie w dniu 15 lutego 2012 r. wnioskodawczyni w rozmowie telefonicznej z pracownikiem sądu wyjaśniła, iż nadal nie jest w stanie złożyć wymaganych dokumentów z przyczyn od niej niezależnych (pobyt matki w szpitalu). Zobowiązała się jednocześnie, iż w najbliższym czasie przyśle pismo (k. 53). Do dnia 27 lutego 2012 r., a więc po upływie prawie 6-ciu tygodni od pierwszego wezwania skarżąca nie nadesłała do akt pisma, ani żadnych żądanych informacji, czy też dodatkowego oświadczenia. Należy mieć na uwadze, iż prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Stanowi ono realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz.U. z 1993 roku, Nr 61, poz. 284 z późn. zm). Wskazać jednak należy, iż prawo dostępu do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń. W przypadku, gdy dostęp jednostki do sądu jest ograniczony - czy to przez działanie prawa, czy faktycznie - ograniczenie tego prawa nie będzie sprzeczne ze wskazanymi wyżej przepisami Konstytucji i Konwencji, gdy ograniczenie dostępu do sądu nie narusza samej istoty tego prawa i gdy zmierza do realizacji uzasadnionego prawnie celu oraz gdy zachowana została rozsądna relacja proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, do realizacji którego stosowane środki zmierzały. Stąd ograniczona ilość funduszy publicznych dostępna na udzielanie pomocy prawnej sprawia, że koniecznością systemu wymiaru sprawiedliwości jest przyjęcie procedury selekcji, a sposób, w jaki ta procedura funkcjonuje w poszczególnych sprawach, winien być pozbawiony arbitralności lub dysproporcjonalności i nie powinien rzutować na istotę prawa dostępu do sądu (vide: postanowienia WSA w Łodzi z 23.12.2008 roku, II SA/Łd 848/08, wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 16 lipca 2002 roku w sprawie P., C. i S. vs. Wielka Brytania nr 56547/00, LEX nr 75481). Zgodnie z treścią art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Warunkiem zatem przyznania przedmiotowego uprawnienia stronie, jest wykazanie przez nią, że nie ma środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, a w związku z tym uzasadniona jest pomoc Państwa. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów postępowania bez wywołania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek udowodnienia, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy (vide: postanowienia NSA: z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt II FZ 414/05; z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1510/04; z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04; z dnia 31 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 146/04; z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt II FZ 498/07- nie publikowane). Na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądamiadministracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592). W złożonym oświadczeniu skarżąca wykazała, iż aktualnie jej rodzina nie osiąga żadnego dochodu, bowiem prowadzona działalność gospodarcza przynosi stratę. Skarżąca również nie otrzymuje alimentów na córkę. Majątek skarżącej stanowi dom jednorodzinny o powierzchni [...] m2, nieruchomość rolna o powierzchni [...] m2 oraz [...] części w działce (około [...] m2). Przedstawione powyżej dane w zestawieniu z brakiem odpowiedzi U. K. na cytowanie wezwanie z dnia 13 stycznia 2012 r., uniemożliwiają pełną ocenę sytuacji majątkowej wnioskodawczyni, a w konsekwencji pozytywne rozpatrzenie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca bowiem nie uzupełniła złożonego oświadczenia, co zupełnie uniemożliwia merytoryczną ocenę możliwości finansowych skarżącej. U. K. ponadto nie przedstawiła innych okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym bardziej, iż nie przedstawiła z jakich środków aktualnie się utrzymuje, ani w jakiej wysokości ponosi wydatki. Nie przedstawiła przy tym jakichkolwiek dokumentów z dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej, ani też żadnych dokumentów potwierdzających wysokość ponoszonych wydatków na bieżące utrzymanie rodziny (np. rachunków czy też faktur za energię elektryczną, gaz, telefon czy też związanych z ponoszeniem kosztów leczenia). W tych okolicznościach należy zatem uznać, iż uzyskiwane dochody pozwalają wnioskodawczyni na ponoszenie wydatków związanych z utrzymaniem dwuosobowej rodziny. Koszty sądowe w niniejszej sprawie aktualnie sprowadzają się do wpisu w wysokości 200 zł. Ustalone okoliczności a przede wszystkim posiadany majątek pozwalają stwierdzić, że U. K. jest w stanie uiścić wpis od skargi, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny oraz ponieść koszty ustanowienia pełnomocnika. Końcowo należy podkreślić, iż instytucja prawa pomocy stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Niemniej jednak ma ona charakter wyjątkowy i powinna stanowić przywilej dla osób, które muszą korzystać z ochrony prawnej przed sądem. Prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, bez źródeł dochodu i majątku. Przy czym znamiennym jest to, że to osoba ubiegająca się o prawo pomocy winna wykazać, iż należy do kręgu takich osób. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2005 r. sygn. akt OZ 946/04, zawarte w przepisie art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania mu tego prawa. Orzeczenie sądu w kwestii przyznania prawa pomocy, zależy zatem od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. W konsekwencji, skoro strona nie wykazuje – ani w złożonym przez siebie wniosku o udzielenie prawa pomocy, ani też w odpowiedzi na wezwanie Sądu - że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania - jej wniosek należy oddalić. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 4 marca 2005r. (I OZ 6/05). Wobec powyższych okoliczności należało stwierdzić, iż U. K. nie wykazała w sposób przekonywujący, iż faktycznie znajduje się w sytuacji materialnej, która skutkuje tym, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.