II SA/Bk 794/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2014 r. wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Wojewody P. z dnia [...]czerwca 2014r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu założenia napowietrznej linii elektroenergetycznej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji S. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...]maja 2014 r., znak:[...], wydaną w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu założenia napowietrznej linii elektroenergetycznej. W skardze został też zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego uregulowania, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. We wniosku złożonym przez skarżącego, takich okoliczności Sąd nie dostrzega. Strona skarżąca nie wskazała, jakie przesłanki przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też czy występują okoliczności powodujące, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 8 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Nie jest bowiem wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonej decyzji. Jak już wcześniej wskazano na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 .p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn.akt I OZ 27/13, opub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepublikowane; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepublikowane). Poza tym należy zaznaczyć, że interes prawny wnioskodawców podlega ochronie na podstawie art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), który stanowi że na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie (opisane w ust. 1) ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ustawy, ustalając odszkodowanie odpowiadające wartości poniesionych szkód, a także jeżeli zmniejszy się wartość nieruchomości – powiększonego o kwotę odpowiadająca temu zmniejszeniu (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 670/14, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Nadto rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd winien wyważyć przeciwstawne interesy: indywidualny i społeczny. Uwzględnienie wniosku w przedmiotowej sprawie byłoby istotnym zaburzeniem inwestycji i jednocześnie naruszałoby interes społecznym (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 770/11, postanowienie WSa w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt 1621/12, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Realizowana inwestycja ma strategiczne znaczenie nie tylko dla województwa podlaskiego. Z jednej strony połączy system elektroenergetyczny Polski i Litwy poprawiając bezpieczeństwo energetyczne województw warmińsko mazurskiego i podlaskiego od strony litewskiej. Z drugiej –linia ta umożliwi transgraniczną wymianę energii elektrycznej i zamknie tzw. "pierścień bałtycki", będący elementem wspólnotowego rynku energii. W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.