II SA/Bk 799/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. i F.N. na decyzję Wojewody P. w B. z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a oddalić wniosek Decyzją z dnia [...] września 2008 r. (Nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] lipca 2008 r. (Nr [...]) odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty B. nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z.D. sp. z o.o. Rejon Energetyczny Dystrybucji w B.P. pozwolenia na budowę linii energetycznej. Skargę na niniejszą decyzję złożyli do sądu administracyjnego E. i F.N. W dniu 30 października 2008 r., skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając powyższe wyjątkowo trudną sytuacją faktyczną zaistniałą w wyniku wszczęcia prac budowlanych przy wznoszeniu linii energetycznej przez inwestora. Chodzi mianowicie o brak dostępu do działki nr [...], na której skarżący posiadają paszę dla zwierząt, a której wjazd blokują ekipy budowlane wznoszące linię energetyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek podlegał oddaleniu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia może nastąpić na wniosek skarżącego, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.01.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.09.2005 r., II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z 17.07.2006 r., I FZ 281/06, OSP 2007, nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. T.Wosia, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, str. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze przedmiotu (vide: ww. komentarz do ustawy, pod red. T.Wosia, s. 339) zwraca się uwagę, na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania także większość postanowień ze względu na ich charakter prawny (tj. postanowienia rozstrzygające określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania). W realiach rozpoznawanej sprawy niemożliwym jest pozytywne ustosunkowanie się do wniosku o wstrzymanie. Należy bowiem zauważyć, iż niniejsze postępowanie dotyczy nadzwyczajnego trybu, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie jest natomiast możliwe przed merytorycznym rozpoznaniem decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego. Należy też podnieść, iż zgodnie z art. 152 § 1 kpa organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie dotyczącej wznowienia postępowania administracyjnego niemożliwym jest zatem wstrzymanie ani zaskarżonej do sądu decyzji drugoinstancyjnej, ani też decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem nie nadającym się do wykonania. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. Na marginesie, Sąd zauważa wyjątkowość sytuacji, jaka zaistniała podczas realizacji inwestycji linii energetycznej. Niemniej jednak, w kognicji sądu administracyjnego leży rozstrzyganie spraw zgodnie z prawem i na podstawie przepisów prawa zarówno materialnego jak i procesowego. To ostatnie jednak nie daje upoważnienia (podstaw prawnych) do uwzględnienia wniosku skarżących. W świetle powyższego, wniosek o wstrzymanie należało uznać za niezasadny i oddalić go na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).