II SA/Bk 8/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał,, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 01 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u T. K. choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci przewlekłego z. n. k. r. p. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Na podstawie orzeczenia lekarskiego Przychodni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. z dnia [...] maja 1999 r. o braku podstaw do stwierdzenia wyżej opisanej choroby zawodowej oraz podtrzymującego go orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] października 1999 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w dniu [...] lutego 2000 r. wydał decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u T. K. w postaci przewlekłego z. n. k. r. p. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez P. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. decyzją z dnia [...] marca 2000 r. (nr [...]). Skarga zaś na powyższe orzeczenie ostateczne została oddalona wyrokiem NSA z dnia 18 listopada 2000 r., sygn. akt SA/Bk 525/00. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. po rozpatrzeniu skierowania do Poradni Chorób Zawodowych w B. na badania rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Poradnię Szkoleniową Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczne P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. w zakresie dotyczącym zapalenia n. p. i b. r. p. i zespołu w. u T. K. po raz trzeci umorzył postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej przewlekłego z. n. p. i b. p. k. r. u skarżącego, ze względu na fakt, iż została ona już rozstrzygnięta wcześniejszą decyzją ostateczną. Zdaniem organu wydanie kolejnej decyzji w sprawie choroby zawodowej – z. n. p. i b. r. jest prawnie niedopuszczalne. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez P. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Z decyzją ta nie zgodził się T. K. i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 451/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż organy obu instancji błędnie uznały, że rozpoznawana sprawa dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniejszą decyzją ostateczną. W przypadku skarżącego T. K. nie można bowiem mówić o tożsamości stanu prawnego i faktycznego poszczególnych spraw. Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd stwierdził, że decyzja ostateczna z [...] marca 2000 r. odmawiająca stwierdzenia choroby zawodowej w postaci p. z. n. k. r. została wydana pod rządami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294), które obowiązywało do 2 września 2002 r. Tymczasem do późniejszych postępowań w sprawie rozpoznania lub stwierdzenia chorób zawodowych, tj. tych rozpoczętych po wejściu w życie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) mają zastosowanie przepisy nowego rozporządzenia, które kształtują w nieco inny niż poprzednio sposób sytuację prawną osób ubiegających się teraz o wydanie orzeczenia. Ponadto w ocenie Sądu organy w rozpoznawanym przypadku pominęły, że skarżący poprzez podjęcie w [...] r. działalności gospodarczej w zakresie i. e.-o. pozostaje w dalszym ciągu w narażeniu zawodowym, co może mieć wpływ na ujawnienie się bądź wzmożenie procesów chorobowych. Rozpoznając sprawę ponownie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] [...] orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u T. K. w postaci p. z. n. k. r. p. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania zostały wydane dwa orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej układu ruchu u T. K. W wyniku przeprowadzonych badań nie stwierdzono charakterystycznych objawów dla z. n. k. r. p., a zgłaszane przez badanego dolegliwości w obrębie łokcia należy wiązać ze zmianami zwyrodnieniowymi, które nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. K. zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 kpa oraz art. 6 i 7 kpa, w związku z § 4 – 6 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że brak jest podstaw do stwierdzenia u T. K. choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci p. z. n. k. r. p. Organ odwoławczy podniósł, że organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydaje decyzje na podstawie orzeczenia lekarskiego i jest związany treścią tego orzeczenia. Tymczasem w rozpoznawanym przypadku schorzenia stwierdzone podczas badania T. K. w Poradni Chorób Zawodowych PWOMP w B. oraz Przychodni Chorób Zawodowych IMP w Ł. nie wystarczają do uznania je za chorobę zawodową w myśl 235 (1) kodeksu pracy. W uzasadnieniu decyzji organ zwrócił uwagę, iż w momencie rozpatrywania przedmiotowej sprawy z dniem 3 lipca 2009 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U,. Nr 105, poz. 869) oraz zmiany do kodeksu pracy w zakresie objętym niniejszym postępowaniem, co zostało uwzględnione w prowadzonym postępowaniu. Z powyższą decyzją nie zgodził się T. K. i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze zarzucił on naruszenie: 1) Art. 156 § 3 pkt 3 kpa wobec wyrażenia błędnego poglądu, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja, której przedmiotem jest ta sama choroba, co wyłącza z oceny okres pracy przed 2001 r., pomimo wykładni Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku z dnia 7 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 451/06 wskazującej, iż w przypadku choroby zawodowej nie zachodzi tożsamość stanu prawnego i faktycznego, pomimo zgłoszenia podejrzenia tej samej jednostki chorobowej, 2) Art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec niezastosowania się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 7 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 451/06 oraz wyroku z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt II SA/BK 1011/05 nakazujących przeprowadzenie postępowania w sprawie wszystkich jednostek chorobowych objętych zgłoszeniem, niezależnie od wydanych uprzednio negatywnych orzeczeń lekarskich, 3) Art. 6 i 7 kpa w zw. z § 4, 5, 6 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. wobec błędnego przyjęcia, że decyzja o stwierdzeniu braku podstaw do uznania występujących schorzeń za chorobę zawodową wydana w 2000 r. ogranicza czynności dowodowe do okresu od roku 2001 r. do chwili obecnej, co doprowadziło do pominięcia dowodów określających stan zdrowia skarżącego i występowanie zagrożeń w środowisku pracy oraz oparcie się na nieaktualnym i nieadekwatnym orzeczeniu ośrodka medycyny pracy, które nie obejmowało wszystkich zgłoszonych obecnie jednostek chorobowych, jak też nie skierowania skarżącego do właściwej jednostki orzeczniczej i nie odniesienia się do wszystkich jednostek chorobowych, jakie zostały stwierdzone u skarżącego, w aspekcie występowania określonych schorzeń o cechach choroby zawodowej. Podnosząc powyższe zarzuty i rozbudowując w uzasadnieniu skargi argumentację, skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, celem przeprowadzenia ponownego postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. podtrzymał stanowisko zawarte w skarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych czy słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Oceniając przeprowadzone przez organy postępowanie administracyjne Sąd uznał, że jest ono zgodne z przepisami zawartymi w k.p.a., jak również z przepisami rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych. Przepisami o charakterze materialnym, obowiązującymi w chwili wydania decyzji przez organ I instancji były uregulowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115). Z kolei organ odwoławczy zobligowany był do zastosowania obowiązującego od 3 lipca 2009 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie bowiem z § 11 ust. 1 w/w aktu wykonawczego do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Należy przy tym zauważyć, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej polegającej na przewlekłej chorobie układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy w postaci p. z. n. k. r., w obu w/w rozporządzeniach oparte jest na identycznych zasadach i przebiega w tożsamy sposób. W świetle przepisów obu w/w rozporządzeń Państwowa Inspekcja Sanitarna wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, gdy zostają łącznie spełnione następujące przesłanki: - choroba zawodowa jest rozpoznana przez zakład służby zdrowia upoważniony do ich rozpoznawania, - rozpoznanie schorzenia jako choroby zawodowej musi być objęte wykazem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do ww. rozporządzenia, - ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez Państwową Inspekcję Sanitarną musi wykazać ścisły związek przyczynowy rozpoznanej choroby zawodowej z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy. Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek skutkuje wydaniem decyzji negatywnej w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej, co miało miejsce w przedmiotowym przypadku, albowiem wobec skarżącego ww. warunki nie zostały spełnione: nie rozpoznano choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci z. n. k. r. p. Należy przy tym pamiętać, że Państwowy Inspektor Sanitarny podejmując decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw jej stwierdzenia jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie. Nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok NSA z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. II SA 634/98, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. VII SA/Wa 1221/04, LEX nr 221953, uzasadnienie wyroku NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. II OSK 1078/06, LEX nr 315089). Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych i zasadą swobodnej oceny dowodów właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Jeżeli zaś przed wydaniem decyzji stwierdzi, że zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający powinien zażądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego (§ 8 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r.). Tożsamą regulację zawiera rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych z 2009 r. W sprawie niniejszej postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u T. K. zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującą procedurą, dotyczącą rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy trafnie wskazał, że stosownie do treści § 3 w/w rozporządzenia podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu. Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej dokonuje się na formularzu określonym w przepisach w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób. Jeżeli zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej dokonuje lekarz, to następuje to poprzez przesłanie kopii skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do jednostki orzeczniczej, przy czym skierowania do jednostki orzeczniczej, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się, jeżeli zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało dokonane przez lekarza lub lekarza stomatologa w formie kopii skierowania, o którym mowa w § 3 ust. 4. Taka zaś sytuacja miała właśnie miejsce w rozpoznawanym przypadku. Skierowanie na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej u T. K. zostało dokonane przez lekarzy ośrodka M. w B. Dlatego też Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia [...] chorób zawodowych, w tym także choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci p. z. n. k. r. p. W toku postępowania administracyjnego skarżący był dwukrotnie badany w jednostkach orzeczniczych, początkowo pierwszego szczebla w Poradni Chorób Zawodowych P, Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. (orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.), a następnie przez jednostkę orzeczniczą II stopnia – Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. (orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r.), która przeprowadziła ponowne badania pod kątem rozpoznania przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci przewlekłego zapalenia n. k. r. p. wymienionej w poz. 19.6 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu z 2002 r. Żadna jednak z wyżej wymienionych jednostek orzeczniczych nie znalazła podstaw do rozpoznania u skarżącego ww. choroby zawodowej. Jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania administracyjnego – wbrew twierdzeniom skarżącego – poddano analizie całość zgromadzonej od [...] r. dokumentacji medycznej z leczenia T. K. w licznych placówkach medycznych, w tym karty informacyjne leczenia szpitalnego i sanatoryjnego, wyniki konsultacji specjalistycznych, dokumentację do celów orzekania o niepełnosprawności, orzeczenia lekarskie kilkakrotnie wydawane w Przychodni Chorób Zawodowych PWOMP w B. oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o braku podstaw do rozpoznania zespołu w. oraz schorzeń układu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy, dokumentację badań profilaktycznych. Nie ma przy tym racji skarżący wskazując, że organy inspekcji sanitarnej nie zastosowały się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 451/06 oraz wyroku z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 1011/05. Wyrokiem z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 1011/05 Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania wyjaśniającego w sprawie chorób zawodowych. Już samo uchylenie tych rozstrzygnięć zniweczyło negatywne dla strony skutki, organ zaś zastosował się do wytycznych Sądu, podejmując we wskazanym zakresie postępowanie. Z kolei w wyroku z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 451/06, Sąd uchylił decyzje organów administracji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej wskazując, że rozpoznawany przypadek nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniejszą decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2000 r. odmawiająca stwierdzenia choroby zawodowej u T. K. w postaci p. z. n. k. r. oraz zespołu w. Swoje rozstrzygnięcie Sąd uzasadnił m.in. tym, że skarżący podjął w [...] r. działalność gospodarczą i w związku z tym pozostaje w dalszym ciągu w narażeniu zawodowym, co może mieć wpływ na ujawnienie się bądź wzmożenie procesów chorobowych. Z tego względu organy inspekcji sanitarnej zobligowane były w toku ponownego rozpoznania sprawy do oceny narażenia zawodowego T. K., jednakże tylko za okres pracy nie objęty decyzją z [...] marca 2000 r. tj. od [...] r. do chwili obecnej. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna, o której mowa w powołanym przepisie dotyczy zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, natomiast wskazania mają wytyczyć kierunek działalności organu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Mając na względzie powyższe, celem uzupełnienia oceny narażenia zawodowego organ I instancji przeprowadził w dniu [...] lipca 2008 r. dowód w postaci przesłuchania strony, w wyniku którego stwierdzono, iż skarżący w okresie od [...] r. do [...] r. podjął trzykrotnie pracę w zakresie i. e., tj. jednorazowo w budynkach: inwentarskim, mieszkalnym, gospodarczym w [...], [...] i [...]. W późniejszym okresie zgodnie z zeznaniem strony nie podejmował pracy w powyższym zakresie. Powyższe ustalenia zostały uwzględnione przy orzekaniu w niniejszej sprawie, co potwierdza treść uzasadnień decyzji obu instancji. W tych uwarunkowaniach wskazać należy, że organy inspekcji sanitarnej ponownie przeprowadzając postępowanie w sprawie wywiązały się należycie z nałożonego nań wyżej opisanego obowiązku. Dlatego za zupełnie chybiony uznać należy zarzut skargi, odnośnie nieuwzględnienia poprzedniego okresu w ramach przedmiotowego postępowania. W ocenie Sądu organy inspekcji sanitarnej, w oparciu o art. 80 k.p.a. dokonały rzetelnej oceny orzeczeń lekarskich, mających walor opinii biegłego i nie znalazły podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Rozpoznawanie chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne i leży wyłącznie w gestii upoważnionych do tego jednostek służby zdrowia. Wyłącznie jednostki orzecznicze, kierując się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno - orzeczniczymi, po przebadaniu pacjenta i zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego, przeprowadzoną przez organy inspekcji sanitarnej mogą wydać orzeczenia lekarskie o rozpoznaniu lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Sam fakt długoletniej pracy w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej oraz zgłaszane przez badanego dolegliwości w obrębie łokcia nie mogą uzasadniać jej stwierdzenia u skarżącego, tym bardziej, że nie wykazały jej szczegółowe badania jednostek orzeczniczych obu szczebli. Z uwagi na fakt, że w postępowaniu orzeczniczym uprawnione jednostki organizacyjne nie stwierdziły u skarżącego choroby zawodowej, o jakiej mowa w pkt 19.6 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu z 2002 r. (obowiązującym na datę wydawania orzeczeń lekarskich), a swoje stanowiska wiarygodnie uzasadniły, organy inspekcji sanitarnej nie mogły wydać decyzji odmiennych od wniosków przedstawionych w tych opiniach. Orzeczenia te zatem, oprócz dostarczonej dokumentacji lekarskiej, dokumentacji narażenia zawodowego skarżącego były podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. Z tych względów w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.