II SA/Bk 810/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza D. z dnia [...]maja 2014 r., znak:[...], o umorzeniu postępowania z wniosku M. R. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno – usługowego na terenie działki nr ew. [...], położonej w D. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] kwietnia 2012 r. M.R. złożyła do Burmistrza D. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno – usługowego na terenie działki nr ew. [...], położonej w D. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], Burmistrz D. nie uwzględnił wniosku. W wyniku rozpatrzenia odwołania wnioskodawczyni, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], SKO w B. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Burmistrz D. decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak:[...], umorzył postępowanie w całości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 26 listopada 2013 r. uchwałą Nr XXXI/222/13 Rada Miejska w D. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Drohiczyn, która to uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego w dniu 13 grudnia 2013 r. pod pozycją 4474 i weszła w życie po upływie 30 dni od daty publikacji. W związku zatem z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy stało się bezprzedmiotowe. Podstawą do wydania pozwolenia na budowę staje się wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła do SKO w B.M. R., w którym zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 35 § 1 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jedynie w odniesieniu do terenu, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do takiego wniosku prowadzi wykładnia art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 zdanie 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwałą Nr XXXI/222/13 z dnia 26 listopada 2013 r. Rada Miejska D. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Drohiczyn. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z dnia 13 grudnia 2013 r. pod poz. 4474. Zgodnie z § 8 tej uchwały, weszła ona w życie po upływie 30 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym, a więc w dniu 13 stycznia 2014 r. Z § 1 ust. 3 pkt 1 tej uchwały wynika, że jej postanowieniami został objęty cały obręb geodezyjny Drohiczyn, a więc również działka, której dotyczy wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy. Stanowi to przeszkodę do ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Z momentem wejścia w życie przedmiotowej uchwały postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji stało się bezprzedmiotowe i winno ulec umorzeniu. Skargę na decyzję SKO w B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła M. R., wnosząc o uchylenie tej decyzji w całości i stwierdzenie naruszenia prawa. Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę prawa procesowego i materialnego poprzez naruszenie przepisów: • art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 a k.p.a. polegające na wydaniu decyzji przez osobę powtarzającą się w składach orzekających Kolegium, która z mocy prawa winna być wyłączona od orzekania, • art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawnego sprawy, a także nie załatwienie sprawy w interesie społecznym oraz z nie uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, tj. w tym w przedmiotowej sprawie słusznego interesu M. R., • art. 8 k.p.a. poprzez podjęcie przez organ I instancji czynności oraz decyzji, które spowodowały całkowitą utratę zaufania strony w stosunku do organów administracyjnych, • art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku informacyjnego zarówno w zakresie okoliczności faktycznych jak i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony, tj. M. R., przekazywania przez organ I instancji informacji nieprawdziwych, które spowodowały szkodę strony postępowania, • art. 12 k.p.a. poprzez dopuszczenie do przewlekłej zwłoki w rozpoznaniu sprawy w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. poprzez celowe rozpoznanie sprawy przez organ I instancji ze zwłoką, • art. 4 ust. 2 w zw. art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.) poprzez nieprawidłową wykładnię przepisów. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w dniu [...] marca 2008 roku złożyła wniosek o zmianę przeznaczenia działki o nr [...] w studium i planie Gminy D.z rolnej na zabudowę mieszkaniowo - rodzinną. Działka ta została przez nią zakupiona w grudniu 2008 roku. Decyzja o zakupie w/w nieruchomości została podjęta po uzyskaniu informacji od Urzędu Miejskiego w D., że należy ona do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Pomimo, że w studium zagospodarowania przestrzennego D. działka ta należała do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a w rejestrze gruntów była sklasyfikowana jako działka rolna (pastwiska), to w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego miała status ZL-lasy. Pismem z dnia [...] września 2011 roku M. R. zgłosiła zastrzeżenie, wskazując na nieścisłość określenia działki w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na uwagę skarżącej, Urząd Miejski pismem z dnia [...] września 2011 roku podzielił zdanie skarżącej oraz poinformował o dalszych czynnościach zmierzających do zmiany błędów w kwalifikacji działki, tj. o zmniejszeniu linii zabudowy przy ul. J., zmianie działki rolnej na działkę z przeznaczeniem do zabudowy mieszkaniowo-jednorodzinnej. Wbrew jednak powyższym zapewnieniom, w sporządzonym planie zagospodarowania przestrzennego działka ewidencyjna nr [...]otrzymała status ZL-lasy. Pismami z dnia [...] marca 2013 roku oraz z dnia [...] marca 2013 roku skarżąca zgłosiła do Urzędu Miejskiego w D. swoje uwagi w powyższym zakresie. Dalej skarżąca wskazała, że w dniu [...] marca 2013 roku złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki ewidencyjnej o nr [...]. Opisała szczegółowo przebieg tego postępowania i stwierdziła, że w jej ocenie, Urząd Miejski w D. w decyzji o nie ustaleniu warunków zabudowy przedmiotową sprawę przedstawił niezgodnie ze stanem faktycznym. Przed zakupem przez skarżącą przedmiotowej działki otrzymała ona informację od Urzędu Miejskiego w D., że działka ta należy do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową i na tej podstawie podjęta została decyzja o jej zakupie. Skarżąca nie zdecydowałaby się na zakup przedmiotowej działki, gdyby już w 2008 roku została prawidłowo poinformowana o istnieniu planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Drohiczyn uchwalonego uchwałą Nr XXVII/161/93 z dnia 28 grudnia 1993 roku Rady Miejskiej w D., w którym teren był wskazany jako teren pod zalesienie. Ponadto, organ I instancji pomimo wydania przez SKO w B. z dnia [...] stycznia 2014 roku decyzji o uchyleniu decyzji z dnia [...] lipca 2013 roku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, tj. Burmistrzowi D., zwlekał z rozpoznaniem wniosku do czasu wejścia w życie planu zagospodarowanie przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja SKO w B.z dnia [...] czerwca 2014 r., która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza D. z dnia [...] maja 2014 r. o umorzeniu postępowania z wniosku M. R. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno – usługowego na terenie działki nr ew. [...], położonej w D. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647; dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W tym miejscu zauważenia wymaga, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy powinnością organu lokalizacyjnego jest ustalenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki materialne, od których ustawa uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W efekcie spełnienia przez wnioskodawcę wymaganych warunków i poczynionych w tej mierze przez właściwy organ ustaleń, wydawana jest decyzja, która zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 u.p.z.p. określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Organ jest natomiast uprawniony do wydania decyzji odmownej wtedy, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Aby jednak organ mógł przejść do merytorycznego rozpoznania wniosku, musi wcześniej zbadać, czy na obszarze, którego dotyczy wniosek, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Podkreślenia więc wymaga, że zgodnie z art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady bowiem określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w planie miejscowym (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Tym samym od chwili wejścia w życie planu miejscowego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowaniu i zagospodarowania terenu nie może być kontynuowane, staje się ono bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1138/11). W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest przez skarżącą kwestionowane, że w trakcie prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy, został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, postanowieniami którego został objęty cały obręb geodezyjny gminy D., a więc również działka, której dotyczy wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy. Organ I instancji nie miał więc wyboru, tylko zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. musiał umorzyć postępowanie. Zauważenia bowiem wymaga, że ze wskazanego przepisu wynika, że organ administracji publicznej obowiązany jest umorzyć postępowanie, gdy stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe w całości albo w części. Instytucję umorzenia postępowania wiąże się w piśmiennictwie z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania (A. Wiktorowska, Postępowanie administracyjne, 1996, s. 160), zastojem trwałym i ostatecznym postępowania (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 459). Przepis art. 105 k.p.a. kładzie jednak akcent nie na przeszkodę w prowadzeniu postępowania, lecz na bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Poglądy na istotę umorzenia postępowania administracyjnego są zatem uwarunkowane przez stanowisko wobec samego przedmiotu postępowania administracyjnego. W piśmiennictwie na ogół przyjmuje się, że przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Prowadzi to do wniosku, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. W pierwszym wypadku postępowanie stało się bezprzedmiotowe, bowiem przyczyna bezprzedmiotowości została wykryta w toku postępowania, w drugim natomiast dlatego, że przyczyna bezprzedmiotowości pojawiła się po wszczęciu postępowania, a przed jego zakończeniem. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy więc do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz.U.00.98.1071, opubl.: LEX/el., 2014). Zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty podniesione w skardze przez skarżącą. Wprawdzie uzasadnienia decyzji obu organów skupiają się na opisie stanu faktycznego i prawnego dotyczącego przedmiotu sprawy i rozstrzygnięcia, pomijając pełny opis przebiegu postępowania i dokonywanych przez te organy wcześniejszych rozstrzygnięć, ale nie naruszają one w tym względzie art. 107 § 3 k.p.a. Dla umorzenia postępowania na mocy art. 105 § 1 k.p.a. nie miał bowiem znaczenia wcześniejszy przebieg tego postępowania. Organy nie naruszyły także pozostałych, wskazanych w skardze przepisów k.p.a. w zakresie, który mógł mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W ocenie Sądu, zarzuty naruszenia art. 7, 8, 9, 12 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. mogą mieć znaczenie w ewentualnym postępowaniu dotyczącym bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy, ale nie w sprawie niniejszej. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. polegający na wydaniu decyzji przez osobę powtarzającą się w składach orzekających Kolegium, która z mocy prawa winna być wyłączona od orzekania. Zgodnie z brzmieniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że przepis ten, zgodnie z art. 27 § 1 k.p.a., dotyczy również członków organów kolegialnych, a więc także członków Samorządowych Kolegiów Odwoławczych. Ustawodawca rozróżnił dwie sytuacje: gdy członek organu brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a.) oraz gdy brał udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 27 § 1a k.p.a.). Udział w wydaniu zakażonej decyzji dotyczy natomiast sytuacji, w której członek organu kolegialnego brał udział w wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji lub brał udział w wydaniu decyzji drugoinstancyjnej, która została uchylona i ponowne sprawa stała się przedmiotem rozstrzygania przez ten organ kolegialny (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2771/12). W przypadku natomiast uchylenia decyzji organu pierwszej instancji przez skład SKO działający jako organ drugiej instancji, brak jest podstaw do wyłączenia członków tego składu Kolegium od udziału w rozpatrzeniu odwołania od ponownie wydanej decyzji przez organ pierwszej sytuacji (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1736/13). W stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy zaś do czynienia z tą ostatnią sytuacją. Zdaniem Sądu, niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia przez organy art. 4 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Organy, w ocenie Sądu, prawidłowo zinterpretowały i zastosowały w sprawie powyższe przepisy, a Sąd w pełni te ustalenia podziela. Zauważenia przy tym wymaga, że strona oprócz wskazania tych przepisów, w żaden sposób nie uzasadniła, na czym naruszenie ich miałoby polegać. Reasumując, w ocenie Sądu postępowanie przed organami zostało przeprowadzone wnikliwie, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono należycie. Organy wskazały także i prawidłowo zinterpretowały mające zastosowanie w sprawie przepisy obowiązującego prawa, czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych przez siebie decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie doszukał się natomiast naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.