II SA/Bk 818/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego, w odległości 1,5 m od granicy działki o nr ewid. [...] oraz rozbiórce istniejącego budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną, w zabudowie zagrodowej, wraz ze zjazdem z drogi gminnej nr ewid. [...], przewidzianego do realizacji na działkach o nr geod. [...] i [...] położonych w S., gmina Z. Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] stycznia 2013 r. Burmistrz Z. wydał decyzję, znak: [...], ustalającą warunki zabudowy inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego budynku stodoły, w odległości 1,5 m od granicy działki o nr ewid. [...] oraz rozbiórce istniejącego budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną, w zabudowie zagrodowej, wraz ze zjazdem z drogi gminnej nr ewid. [...], przewidzianego do realizacji na działkach o nr geod. [...] i [...] położonej w obrębie S. gm. Z. Niniejsza decyzja została wydana na wniosek J. P. Na skutek rozpoznania odwołania wniesionego od ww. decyzji przez właścicielkę działki nr [...] – Z. M., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2013 r.) W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie określił w wydanej przez siebie decyzji wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, co skutkowało koniecznością jej uchylenia. Powyższe zaś wynika z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Z. wydał dnia [...] maja 2013 r. decyzję, nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja może zostać usytuowana na wskazanym we wniosku terenie, w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią. Uzasadniają to bowiem wymiary działki, a także okoliczność, że zabudowa w bliskiej odległości od granicy z działką sąsiednią jest elementem istniejącego na terenie analizowanym ładu przestrzennego, co umożliwia wydanie orzeczenia pozytywnego dla strony. Wyjaśnił też, że planowana inwestycja nie koliduje z funkcją i istniejącym zagospodarowaniem przyjętego do analizy terenu oraz spełnia wymogi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Odwołanie od ww. decyzji wniosła ponownie Z. M., w którym podniosła, że ustalona lokalizacja przedmiotowej inwestycji w odległości 1,5 m od jej działki nr [...] ogranicza jej zamierzenia inwestycyjne. Wskazała, że zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie wymogów, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 Nr 75, poz. 690) inwestycja na jej działce musiałaby być wówczas zlokalizowana w odległości 6,5 m lub 4,5 m od granicy działek. Ponadto przy podanej wysokości kalenicy - 7 m, jej inwestycja, aby mogła być oświetlona światłem dziennym, będzie musiała być zlokalizowana jeszcze dalej od granicy działek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wyniki przeprowadzonej w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w kontekście obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności art. 62 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., organy ustaliły, że przedmiotowa inwestycja może być zrealizowana na przedmiotowym terenie, bowiem jest kontynuacją zabudowy istniejącej na gruncie, a tym samym wpisuje się ona w zastany ład przestrzenny. Organ wskazał, że fakt, iż zamiarem inwestora jest usytuowanie planowanej zabudowy w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, nie mógł być podstawą odmowy ustalenia w sprawie warunków zabudowy, a ponadto organy rozpatrujące złożony w sprawie ustalenia warunków zabudowy wniosek są nim związane, nie mając jednak podstaw prawnych do wypowiadania się co do konkretnej lokalizacji planowanego do realizacji obiektu budowlanego i wskazywania przyszłemu inwestorowi terenu czy miejsca, na którym lokalizacja będzie możliwa. Dlatego też kwestia szczegółowego usytuowania planowanej inwestycji oraz sprawy związane z odległościami od innych nieruchomości będzie miała znaczenie dopiero przy rozpoznawaniu sprawy przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, na następnym etapie rozpoczętego procesu inwestycyjnego. Organ powołał się na orzecznictwo, według którego decyzja ustalająca warunki zabudowy nie musi określać miejsca usytuowania obiektu, lecz jedynie dopuszczalność jego wykonania na określonej działce. Kolegium stwierdziło ponadto, że dopuszcza się realizację budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stanowisko organu rozpatrującego wniosek o ustalenie warunków zabudowy w tej kwestii nie może być jednak podyktowane dowolnością, ale winno być szczegółowo uzasadnione. Do wyprowadzenia wniosków, zarówno co do możliwości powstania na danym terenie planowanego do budowy obiektu, a także co do zlokalizowania go bezpośrednio przy granicy z działką, czy też w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, służy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przeprowadzona zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dała podstawy by twierdzić, że zabudowa po granicy z działkami sąsiednimi, bądź w niewielkich od nich odległościach na wskazanym terenie jest zabudową powszechną. Usytuowanie zaś obiektów budowlanych względem granic nieruchomości jest, co do zasady, domeną prawa budowlanego i rozstrzygane jest na etapie pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza się więc o zgodności zamierzonego przez inwestora usytuowania budynku z obowiązującymi warunkami technicznymi. Organ architektoniczno-budowlany będzie bowiem obowiązany sprawdzić, czy przepisy techniczno-budowlane, w tym przepisy dotyczące dopuszczalnych parametrów obiektu lokalizowanego przy granicy nieruchomości, będą pozwalały na realizację inwestycji. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem Z. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wskazując, że SKO w B. nie ustosunkowało się do zarzutu, że postanowienie Starosty Powiatowego w B. uzgadniające projekt decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. dotyczy lokalizacji stodoły a nie budynku gospodarczego. Podniosła także, że usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy jej działki jest niezgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazała na niewyjaśnienie okoliczności dot. numeracji oraz braku uwidocznienia w zasobie geodezyjnym jej starego domu. W jej ocenie, działki znajdujące się po stronie drogi, gdzie znajduje się jej działka, winny być planowane pod nową zabudowę mieszkaniową. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał wyrażoną uprzednio argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, c o następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja SKO w B. z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej wraz ze zjazdem z drogi gminnej nr ewid. [...], przewidzianego do realizacji na działkach o nr geod. [...] i [...] położonych w S., gmina Z. Na wstępie należy wyjaśnić, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588; dalej: "rozporządzenie"). Podstawowym instrumentem zagospodarowywania przestrzeni, zgodnie z założeniem ustawodawcy wynikającym ze wskazanej powyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, winny być miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku takiego planu, ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla celów inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Decyzyjnie warunki zabudowy można ustalić zaś tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie wymogi sformułowane w art. 61 u.p.z.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został natomiast określony, w wydanym z upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 u.p.z.p., wskazanym powyżej rozporządzeniu. Zapis § 3 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 ustawy, przy czym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w sposób opisany w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Z dalszych przepisów rozporządzenia wynika, iż wszelkie odstępstwa od wskazanego w rozporządzeniu sposobu wyznaczania obowiązującej linii nowej zabudowy, określania wskaźnika wielkości nowej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, określania szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy, określania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nowej zabudowy, są dopuszczalne wyłącznie wtedy, jeżeli wynika to z analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół (terenu sąsiedzkiego). Część tekstowa i graficzna analizy stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i jako stanowiący jedność załącznik nie powinna wykazywać rozbieżności mogących sugerować nierzetelność bądź opisu, bądź rysunku. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy powinnością organu lokalizacyjnego jest zatem ustalenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki materialne, od których ustawa uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W efekcie spełnienia przez wnioskodawcę wymaganych warunków i poczynionych w tej mierze przez właściwy organ ustaleń, wydawana jest decyzja, która zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 u.p.z.p. określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Organ jest natomiast uprawniony do wydania decyzji odmownej wtedy, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kierując się powyższymi regułami Sąd stwierdził, że w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jego wynik, a także do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na poprawność rozstrzygnięcia. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego dla terenu spornej inwestycji, stanowiąca załącznik zaskarżonej decyzji, jest pełna, zaś poczynione w niej ustalenia i rozważania są prawidłowe. Należy zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, że realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego będzie uzupełnieniem istniejącej zabudowy i nie zakłóci istniejącego ładu przestrzennego. W analizowanym obszarze występują zarówno budynki mieszkalne, jak i budynki gospodarcze w zabudowie zagrodowej. Po obu stronach drogi gminnej nr geodezyjny 589, w najbliższej od niej odległości, występuje 6 budynków gospodarczych i tylko 1 budynek mieszkalny. Podkreślenia przy tym wymaga, że przedmiotowa inwestycja ma być zrealizowana w miejsce dotychczas istniejącego budynku gospodarczego. Przesądza to w ocenie Sądu o tym, iż ład przestrzenny nie zostanie zakłócony. Niezasadny jest zarzut skarżącej podniesiony w skardze odnośnie wpływu na wynik sprawy braku wypowiedzenia się organu II instancji w kwestii, iż w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2013 r. uzgadniającym projekt decyzji o warunkach zabudowy Starosta Powiatu B. badał lokalizację stodoły a nie budynku gospodarczego. Podkreślenia bowiem wymaga, że przedmiotem orzeczenia było uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych, dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego (stodoły) przy granicy z działką nr [...] (w odległości 1,5 m) wraz z infrastrukturą techniczną – w zabudowie zagrodowej oraz zjazdu z drogi gminnej, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...],[...] położonych w obrębie S., gm. Z., zgodnie z załącznikiem graficznym. Trafnie organ wskazuje w odpowiedzi na skargę, że w uzgodnieniu chodzi o ochronę gruntów rolnych i leśnych, a kwestia, czy inwestycja będzie polegać na wybudowaniu stodoły, czy też budynku gospodarczego niczego w tej sprawie nie zmienia. Sąd podziela stanowisko organu i stwierdza, że wprawdzie brak odnośnych rozważań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest naruszeniem przepisów postępowania w zakresie art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a., ale w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie daje podstaw do przyjęcia, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważenia bowiem wymaga, że na mapie geodezyjnej użytej do wyznaczenia obszaru analizowanego zarówno budynki gospodarcze jak i inwentarskie w zabudowie zagrodowej oznaczone są jednolicie symbolem "g". W decyzji z dnia [...] maja 2013 r. przedmiotowy budynek gospodarczy zakwalifikowany został jako zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. Powyższe oznacza zatem, że uzgodnienie, do którego nawiązuje skarżąca, dotyczy tak samo stodoły jako budynku inwentarskiego w zabudowie zagrodowej, jak i przedmiotowego budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej. Niezasadny jest także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organy § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w zakresie usytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej. Trafnie organy wskazują, że wprawdzie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 wskazanego rozporządzenia wynika, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszą niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy i 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, jednakże z ust. 2 cyt. przepisu wynika, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym przypadku nie ma planu miejscowego, a zatem w grę mogą wchodzić ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Trafnie organy przyjmują, że ustalenia w tym zakresie nie mogą być dowolne, a muszą być poparte szczegółową analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzoną zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Organy taką analizę przeprowadziły i ustaliły, że w analizowanym obszarze zabudowa w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej występuje w 6 przypadkach, zaś po granicy działek w 9 przypadkach, a zatem jest standardem na analizowanym obszarze. Podzielić zatem należy stanowisko organów, że występujący na analizowanym terenie sposób lokowania zabudowy na granicach nieruchomości lub w bliskiej ich odległości (1,5 m), nie pozostawiał organom wyboru w zakresie oceny wniosku inwestora. Wbrew twierdzeniom skarżącej, przesądzenie w decyzji o warunkach zabudowy, lokalizacji budynku gospodarczego w tej odległości od granicy z nieruchomością skarżącej było wyłącznie następstwem ładu przestrzennego i nie miało związku z oceną dopuszczalności takiej lokalizacji w świetle warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Trafnie organy powołały się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2002 r., sygn. akt II OSK 503/08, w którym Sąd ten wyjaśnił, że usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy nieruchomości może być elementem ładu przestrzennego, istniejącego w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Nie ulega zaś wątpliwości, że zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. a) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w decyzji o warunkach zabudowy określa się między innymi warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Jeżeli zatem w sąsiedztwie planowanej inwestycji powszechnym standardem zabudowy jest zabudowa po granicy działki i w odległości 1,5 m od tej granicy, to jest to element ładu przestrzennego, którego warunki i wymagania ochrony należy wskazać w decyzji o warunkach zabudowy, co może oznaczać niekiedy wręcz nakaz budowy po granicy nieruchomości lub w jej bliskiej odległości. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może natomiast wkraczać w zarezerwowaną dla organów administracji architektoniczno – budowlanej ocenę dopuszczalności lokalizacji zabudowy w odległościach od granic nieruchomości mniejszych niż normatywne z punktu widzenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Usytuowanie obiektów budowlanych względem granic nieruchomości, jest, co do zasady, domeną prawa budowlanego i rozstrzygane jest na etapie pozwolenia na budowę. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu ar. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 719/11). Niezasadny jest także zarzut skarżącej dotyczący braku wyjaśnienia przez organy okoliczności dotyczących numeracji oraz braku uwidocznienia w zasobie geodezyjnym jej starego domu. Przedłożona przez inwestora kopia mapy, na podstawie której wyznaczono obszar analizowany, odpowiada wymogom z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. oraz wymogom z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Fakt braku wkartowania na przedmiotową mapę starego małego budynku mieszkalnego (zdjęcie z k. 109 akt adm.) niczego w sprawie nie zmienia. Na analizowanym obszarze występuje bowiem zabudowa zarówno gospodarcza, jak i mieszkaniowa. Organy w niniejszym postępowaniu nie mogły zajmować się kwestią "braku wkartowania" jak i numeracją tego budynku, gdyż jak słusznie wskazał organ II instancji, kwestia ta winna podlegać wyjaśnieniu w innym postępowaniu, do prowadzenia którego jest właściwy Starosta Bi. Niezasadny jest także zarzut skarżącej, że działki znajdujące się po stronie drogi, gdzie znajduje się jej działka, winny być planowane pod nową zabudowę mieszkaniową. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Wyrażona w tym przepisie zasada swobody w zagospodarowaniu terenu wyznacza jednocześnie ograniczenia, do których należy konieczność takiego ukształtowania zabudowy, aby było ono zgodne z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy, a także, aby nie naruszało praw osób trzecich. Omawiana zasada rzutuje na przebieg postępowania lokalizacyjnego. Organy rozpatrujące wniosek złożony w sprawie ustalenia warunków zabudowy są nim związane i nie mają podstaw prawnych do wypowiadania się odnośnie konkretnej lokalizacji planowanego do realizacji obiektu budowlanego, a także wskazywania przyszłemu inwestorowi terenu czy miejsca, na którym lokalizacja będzie możliwa. Nie mogły zatem w przedmiotowym postępowaniu narzucić wnioskodawcy kształtu wniosku o warunki zabudowy, ani tym bardziej samodzielnie kształtować charakteru zabudowy na omawianym obszarze. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione przez stronę skarżącą zarzuty nie dawały podstaw do uwzględnienia skargi, natomiast postępowanie w niniejszej sprawie zostało przez organy przeprowadzone poprawnie w oparciu o wyczerpująco zgromadzony i oceniony w sprawie materiał dowodowy. Mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały także przez organy orzekające prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.