II SA/Bk 830/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Wojewoda P. decyzją z dnia [...].09.2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].08.2007 r. Nr [...] o wymeldowaniu W.S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. R. w Ł. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Pismem wniesionym dnia [...] sierpnia 2005 r. M.S. wniosła o wymeldowanie byłego męża W.S. z lokalu położonego w Ł. przy ul. R. [...]. Wniosek powyższy uzasadniła tym, iż były mąż nie mieszka pod ww. adresem od 1998r, a ostatnio przebywa w Ł. przy ul. J.z K. [...] lub w K. u swojej siostry A.S. Z dokumentów dołączonych do wniosku wynika, że umowa najmu przedmiotowego lokalu została zawarta w dniu 02.01.1995r. pomiędzy Zarządem Gospodarki Mieszkaniowej w Ł. a M.S. Wyrokiem z dnia [...].06.2003r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w B. rozwiązał przez rozwód związek małżeński M.S. i W.S. Natomiast w sprawie o podział ich majątku dorobkowego Sąd Rejonowy w Ł. przyznał M.S. prawo najmu lokalu przy ul. R. [...] w Ł., a W.S. nakazał opróżnienie i opuszczenie ww. lokalu, ustalając jednocześnie, że nie przysługuje mu prawo do lokalu socjalnego (postanowienie z dnia [...].03.2005r. sygn. akt [...]). Wobec oddalenia przez Sąd Okręgowy w S. apelacji W.S., orzeczenie powyższe stało się prawomocne w dniu [...]lipca 2005r. a w dniu [...].07.2005r. nadano mu klauzulę wykonalności. Decyzją z dnia [...].10.2005 r. Prezydent Miasta Ł. odmówił wymeldowania W.S. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. R. w Ł. Na skutek odwołania M.S. złożonego w dniu [...].10.2005 r. Wojewoda P. decyzją z dnia [...].11.2005 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...].02.2006 r. organ I instancji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 § 1 i 3 kpa zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie, do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przed Sądem Rejonowym w Ł. w sprawie o przywrócenie posiadania (sygn. akt: [...]). Wskutek odwołania wniesionego [...].03.2006 r. przez M.S. organ II instancji postanowieniem z dnia [...].04.2006 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta o zawieszeniu postępowania. Następnie postanowieniem z dnia [...].06.2007 r. Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 97 § 2 kpa podjął z urzędu postępowanie w sprawie wymeldowania W.S. i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...].08.2007 r. Nr [...] orzekł o jego wymeldowaniu z pobytu stałego z lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. R. w Ł., wskazując, że w sprawie spełniona została przesłanka polegająca na opuszczeniu bez wymeldowania miejsca pobytu stałego. W toku postępowania przed organem I instancji strony składały sprzeczne wyjaśnienia, co do charakteru opuszczenia przez skarżącego ww. lokalu. M.S. wyjaśniła, że były mąż od około 1998r. praktycznie nie mieszka przy ul. R. [...] w Ł. Od tego czasu przychodzi raz na dwa miesiące, nie nocując w domu. Jego rzeczy osobiste spakowane są w workach i wyniesione z lokalu. Według jej wiedzy zatrzymał się on obecnie w M., u swojej konkubiny J.M. Podczas remontu przeprowadzonego w ww. lokalu w dniach między 5 a 10 września 2005 r. M.S. wymieniła zamki w drzwiach, przez co jej były mąż utracił możliwość wejścia do mieszkania. W.S. ostatni raz nocował w przedmiotowym lokalu w lipcu 2005 r. Od tamtego czasu był tam w sierpniu 2005r. 2-3 razy przez kilka minut. Potem nie przychodził w ogóle, ani nie kontaktował się z nią (protokół z oględzin lokalu w dniu 10.07.2007r.). Natomiast z wyjaśnień W.S. wynika, że mieszka on w lokalu przy ul. R. [...] w Ł. od 1987 roku i ma zamiar dalej tam przebywać. Ma też stały dostęp do tego lokalu i znajdują się tam jego rzeczy osobiste. Decyzją Sądu Okręgowego w S. nakazano mu eksmisję, jednak złożył od tej decyzji odwołanie. Zgłosił też zamiar odbierania korespondencji pod dotychczasowym adresem zameldowania (protokół z dnia 08.08.2005r.). Ze względu na charakter pracy nie zawsze nocuje w przedmiotowym lokalu. Na czas trwania remontu przeniósł się do garażu (protokół z dnia 20.09.2005r.). W dniu 13.10.2005r. po przyjściu do domu, nie mógł do niego wejść, ponieważ była żona wymieniła zamki w drzwiach. Po interwencji policji kazano mu opuścić lokal. Skarżący wniósł do Prokuratury Rejonowej w Ł. skargę na byłą żonę i policjantów za wyrzucenie go z mieszkania i znęcanie się poprzez niewpuszczanie go do lokalu. W toku postępowania organ I instancji przeprowadził również szereg dowodów z zeznań świadków. I tak W.S. - córka stron postępowania – potwierdziła generalnie wersję matki, że ojciec czasami, ale bardzo rzadko przychodził na ul. R. [...] w Ł. Trwający remont lokalu nie był przyczyną nieobecności ojca, zaś przed wymianą zamków w drzwiach także nie bywał w przedmiotowym mieszkaniu. Świadek J.S. - dobra znajoma M.S. zeznała, że W.S. nie widziała w ww. lokalu od około roku i nie wie gdzie on aktualnie zamieszkuje. Dzielnicowy K.M. oświadczył, iż w lokalu przy ul. R. [...] w Ł. nigdy nie zastał W.S. Na przestrzeni ostatnich 2 lat spotkał go tam zaledwie kilka razy. Lekarz rodzinny R.R. także nie nigdy nie miał okazji spotkać tam W.S. Listonosz M.M. oświadczył, iż W.S. spotykał jedynie na ulicy. Także pracownik socjalny MOPS-u – A.M. - zeznała, że podczas wywiadów przeprowadzanych od 2005r. w rodzinie S. nigdy nie spotkała W.S. w mieszkaniu przy ul. R. Z informacji Komendy Miejskiej Policji w Ł. (pismo z dnia 19.09.2005r.) także wynika, że większość sąsiadów sporadycznie widuje W.S. przy ul. R. [...] w Ł. Jednakże pomimo kilkakrotnych sprawdzeń w różnych porach dnia nigdy nie zastano go pod ww. adresem. Miejsca jego faktycznego pobytu nie udało się ustalić. Natomiast świadek A.S. - siostra W.S. - oświadczyła na piśmie, iż jej brat nie zamieszkuje z nią w K. [...], lecz wraz z rodziną mieszka i ma zameldowanie w lokalu przy ul. R. [.] w Ł. J.M. zeznała zaś, że W.S. nie zamieszkiwał z nią w m. M. [...]. Nie posiada dostępu do tego lokalu, ani nie ma tam jego rzeczy osobiste. Ostatni raz widziała się z nim 03.12.2005r. na ul. J. z K. [...] przy garażu, tj. tam gdzie on obecnie zamieszkuje. Z pisma podpisanego przez J.R., W.G., L.L. i R.D., a przesłanego przez W.S. wynika, iż ten ostatni posiada garaż przy ul. J. z K. [...] w Ł., lecz w nim nie zamieszkuje. Fakt niezamieszkiwania skarżącego w lokalu przy ul. R. potwierdziły dwukrotnie przeprowadzane oględziny przedmiotowego lokalu (w szczególności te z dnia 10.07.2007r.), podczas których stwierdzono, że w lokalu nie ma żadnych jego rzeczy, urządzeń, narzędzi ani przyborów, a także zeznania sąsiadów: A.Ł. i Z.P. W dniu [...].02.2006r. W.S. wniósł do Sądu Rejonowego w Ł. pozew przeciwko M.S. o przywrócenie posiadania lokalu przy ul. R. [...] w Ł. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...].06.2006r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Ł. Wydział I Cywilny oddalił powyższe powództwo. W.S. wystąpił także do Prokuratury Rejonowej w Ł. ze skargą o znęcanie się nad nim przez M.S. w sposób prowadzący do uniemożliwienia mu zamieszkiwania w lokalu przy ul. R. [...] w Ł. Postanowieniem Prokuratury Rejonowej w Ł. z dnia [...].11.2005r. [...] odmówiono wszczęcia dochodzenia w powyższej sprawie, co też postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. VII Wydział Grodzki z dnia [...].01.2006r. sygn. akt [...] zostało utrzymane w mocy. W dniu [...].12.2005r. swój udział w niniejszym postępowaniu zgłosił Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ł. W złożonym dnia [...].08.2007 r. odwołaniu od decyzji Prezydenta (zatytułowanym "zastrzeżenie") W.S. podniósł, iż zamieszkuje i ma zamiar zamieszkiwać w lokalu przy ul. R. [...] w Ł., czasowe nieprzebywanie w tym lokalu wynika z faktu, iż była żona wymieniła zamki w drzwiach i nie zezwala mu na wejście do niego. Jego rzeczy osobiste wyrzuciła zaś do śmietnika i garażu. W październiku 2005 r. po interwencji policji został zmuszony do opuszczenia ww. lokalu. Nie jest prawdą, że sam dobrowolnie opuścił lokal. Jego eksmisja powinna się odbyć z udziałem komornika, a nie wskutek bezprawnego - jego zdaniem - działania M.S. Odwołujący się wskazał, iż przy ewentualnej eksmisji winien dostać w zamian lokal zastępczy. Następnie W.S. [...].08.2007 r. wniósł kolejne odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, podobnie jak poprzednio, że nie opuścił przedmiotowego lokalu w sposób dobrowolny. Zmusiła go do tego interwencja Policji, a następnie bezprawne postępowanie byłej żony, która wymieniając zamek i wyrzucając jego rzeczy z domu, pominęła eksmisję komorniczą. Skarżący podniósł również, że była żona zmieniła decyzję o przydziale mieszkania z [...].05.1987r. (kserokopia załączona do odwołania) na umowę najmu z dnia [...].01.1995r. w której on nie został ujęty jako lokator. Organ II instancji po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że W.S. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania, tj. w lokalu przy ul. R. [...] w Ł. od września 2005 r., a nie jak podała wnioskodawczyni od 1998 r. Na chwilę wydawania decyzji o wymeldowaniu zaistniały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przez co jest ona zgodna z prawem. W skardze do sądu administracyjnego W.S. powtórzył argumenty zawarte we wcześniejszych odwołaniach. Podał, że nie opuścił przedmiotowego lokalu z własnej woli, lecz został do tego zmuszony poprzez bezprawne działania jego byłej żony. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzono nieobiektywnie, gdyż kontrole w mieszkaniu przeprowadzane były, podczas gdy skarżący przebywał w pracy. Zaprzeczył jakoby niezamieszkiwał w lokalu od 1998 r. Przyznał, że został w 2005 r. zmuszony do opuszczenia lokalu pod pretekstem remontu mieszkania, a M.S. zmieniła zamki w drzwiach, wyrzuciła jego rzeczy osobiste z mieszkania przez co "zrobiła samowolną eksmisję" dla niego. Podkreślił, że samowolnie nie opuścił lokalu, a jego eksmisja była niezgodna prawem. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że W.S. podejmował próby powrotu do lokalu, jednak nie można uznać, że próby te przerywały okres "trwałości" pobytu poza tym lokalem. Stosowane bowiem przez skarżącego środki okazywały się bezskuteczne, a mianowicie w wyniku interwencji Policji skarżący zamiast być wprowadzonym do lokalu, to był z niego usuwany. Jego działania przed organami ścigania i sądami także okazały się nieskuteczne. Organ uznał, iż zaistniały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w postaci trwałego i dobrowolnego opuszczenia lokalu. Pomimo okoliczności wszystkie więzi pomiędzy stronami, również te majątkowe związane z przedmiotowym lokalem uległy zerwaniu. Faktem jest, że zamki w drzwiach lokalu zostały wymienione przez M.S., a W.S. podejmował próby uzyskania dostępu do tego lokalu, jednak we właściwym czasie nie skorzystał on skutecznie ze środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (odmowa wszczęcia postępowania ze skargi o znęcanie i oddalenie powództwa o przywrócenie posiadania). Zdaniem organu II instancji, pomimo, że skarżący korzystał ze środków prawnych umożliwiających powrót do przedmiotowego lokalu, to jego starania nie zasługiwały na ochronę prawną, o czym przesądziły organ ścigania i sądy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu należy zauważyć, iż niniejsze postępowanie o wymeldowanie trwało dość długo, bo od sierpnia 2005 r. Pierwsza negatywna decyzja w tym zakresie (z dnia [...].10.2005 r.) wynikała z braku przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych na chwilę rozstrzygania przez organ administracji. W toku postępowania okoliczności sprawy znacząco się jednak zmieniły. I tak, na chwilę wydania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].08.2007 r. o wymeldowaniu W.S. określone tam przesłanki już istniały. Należy bowiem przypomnieć, iż z zasady praworządności określonej w art. 6 kpa wynika podstawowa reguła, mówiąca, że organy administracji wydają swe rozstrzygnięcia w oparciu o stan faktyczny i prawny z chwili orzekania (wydania decyzji). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Sąd nie ocenia natomiast zaskarżonych aktów lub czynności z punktu widzenia zasad słuszności, czy celowości. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracyjnego stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż organ gminy wydaje na wniosek strony bądź z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przy czym w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że opuszczenie to powinno mieć cechy trwałości i dobrowolności. W ocenie Sądu ustalenia faktyczne organu II instancji poczynione w postępowaniu administracyjnym są prawidłowe. W niniejszej sprawie stwierdzono bezspornie, iż W.S. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania przy ul. R. [...] w Ł. od września 2005 r., kiedy to podczas remontu mieszkania zmieniono zamki w drzwiach. Kwestią sporną było natomiast ustalenie, czy opuszczenie przez skarżącego mieszkania miało charakter dobrowolny i trwały. Stanowiska stron w tym zakresie były rozbieżne – M.S. podała, iż były mąż nie bywał w przedmiotowym lokalu od 1998 r., nie ma tu jego rzeczy i nie posiada do niego dostępu, gdyż nie jest w posiadaniu kluczy do ww. mieszkania. W.S. potwierdził, iż został usunięty z lokalu po interwencji policji w październiku 2005 r., jednak to usunięcie było niezgodne z prawem i wbrew jego woli. W toku postępowania ustalono okoliczności, które wskazują na dobrowolne opuszczenie przez skarżącego zamieszkiwanego lokalu. W szczególności organ II instancji ustalił, że W.S. nie posiada w przedmiotowym mieszkaniu swoich rzeczy, co potwierdziły zeznania byłej żony skarżącego, jego córki, a także przeprowadzone przez organ I instancji oględziny lokalu. Jak orzeczono w prawomocnym postanowieniu Sądu Rejonowego w Ł. o podziale majątku dorobkowego z dnia [...].03.2005 r. (sygn. akt: [...]), prawo najmu do przedmiotowego lokalu przysługuje M.S. Co istotne, W.S. po wymianie zamków w drzwiach lokalu nie przebywał w nim – nie dość że nie na stałe, to nawet okolicznościowo. Należy bowiem wskazać, że M.S. wymieniła w zajmowanym mieszkaniu zamki w drzwiach wejściowych, co uniemożliwiało skarżącemu uzyskanie do niego dostępu. Podkreślenia wymaga, że skarżący, co prawda podejmował próby powrotu do tego lokalu, jednak okazały się one nieskuteczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko zgodnie, z którym, za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (por.: wyrok NSA z dnia 25.10.2005 r. sygn. II OSK 127/05, LEX nr 201427, wyrok NSA z dnia 18.04.2000 r. sygn. akt V SA 1424/99, LEX nr 79243, wyrok NSA z dnia 12.04.2001 r. sygn. akt V SA 3078/00, LEX nr 78937). Skorzystanie przez stronę ze wskazanych środków prawnych nie oznacza jednak wyłącznie formalnego wystąpienia przez stronę o stosowną ochronę prawną do właściwych organów, ale oznacza uzasadnione prawnie wystąpienie, w wyniku którego właściwe organy uznały możliwość powrotu tej osoby do lokalu i uznały za bezprawne działanie dysponenta lokalu polegające na usunięciu z niego osoby zameldowanej. I tak wskazuje się, że prawomocny wyrok przywracający posiadanie lokalu osobie bezprawnie z niego usuniętej, oznacza brak przesłanki "opuszczenia". Nieskorzystanie z tych środków, ewentualnie oddalenie powództwa przez sąd powoduje, że brak jest podstaw prawnych do utrzymywania fikcji meldunkowej. Jak ustalił organ W.S. podejmował próby faktycznego powrotu do mieszkania, jednak do mieszkania się nie dostał. Występował on bowiem do Prokuratury z zawiadomieniem o popełnieniu przez M.S. przestępstwa znęcania, polegającego na tym, że nie wpuszcza go do mieszkania poprzez wymianę zamków w drzwiach. Organ ścigania postanowieniem z dnia [...].11.2005 r. odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na brak znamion czynu zabronionego, a Sąd Rejonowy wskutek zażalenia pokrzywdzonego, utrzymał je w mocy. Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w Ł. o podziale majątku dorobkowego zawarte w postanowieniu z dnia [...].03.2005 r. sygn. akt [...], którym przyznano prawo najmu niniejszego lokalu mieszkalnego M.S. zostało przez Sąd Okręgowy w S. utrzymane w mocy. Sąd ten bowiem postanowieniem z dnia [...].07.2005 r. w sprawie [...] oddalił apelację W.S. na ww. rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Nie ulega zatem wątpliwości, że podejmowane przez skarżącego środki były bezskuteczne. Niewątpliwie skarżący nie skorzystał skutecznie z przysługujących mu środków zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania. Wniesione przez niego powództwo posesoryjne zostało prawomocnie oddalone, zaś podjęte kroki w postępowaniu karnym także nie miały oparcia w zaistniałym stanie faktycznym, przez co prawomocnie odmówiono wszczęcia postępowania o znęcanie przed organem ścigania. Innych kroków w celu odzyskania lokalu przy ul. R. [...] w Ł. skarżący nie podjął. Sytuacja ta jest zatem równoznaczna z dobrowolnym opuszczeniem przez W.S. miejsca stałego pobytu. W związku z tym, że podejmowane przez skarżącego środki i próby powrotu do lokalu były nieskuteczne, opuszczenie to miało charakter trwały. Skoro zachodziły przesłanki warunkujące wymeldowanie skarżącego z przedmiotowego lokalu, zaskarżonej decyzji nie można zarzucić niezgodności z prawem. Należy zauważyć, iż co prawda skarżący oświadczył, że nie zrezygnował z ww. lokalu, a został z niego bezprawnie wyzuty, to podyktowane to było specyfiką zaistniałych okoliczności. Mając zatem na uwadze okres jego nieobecności w mieszkaniu od września 2005 r., w chwili orzekania przez organ I instancji zaistniały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, brak było przy tym przesłanek negatywnych, określonych w art. 8 ust. 1 pkt 1-4 ww. ustawy. Podkreślenia wymaga, że ewidencja ludności służy wyłącznie rejestracji danych o miejscu pobytu osób, zameldowanie w lokalu służy zatem jedynie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie tylko faktu pobytu w tym lokalu (vide: wyrok NSA z dnia 04.10.2007 r. sygn. akt II OSK 1054/06, nie publ.). Skoro w niniejszej sprawie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący nie przebywa od września 2005 r. pod adresem zameldowania na pobyt stały, to brak jest uzasadnienia do dalszego utrzymywania fikcji meldunkowej w tym przedmiocie. W rozpatrywanej sprawie centrum życiowe skarżącego nie było ulokowane w przedmiotowym lokalu od kilku lat, stosunki pomiędzy nim a byłą żoną i dziećmi układały się w tym czasie źle. W tej sytuacji trudno jest tym samym opierać się wyłącznie na oświadczeniach skarżącego o chęci stałego pobytu w przedmiotowym lokalu, gdyż nie ma to potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Należy też wskazać, że podtrzymywanie zameldowania nie oznacza przywrócenia możności faktycznego korzystania z przedmiotowego lokalu, gdyż temu celowi służą jedynie środki prawne, z których skarżący nie skorzystał, lub próbował skorzystać, jednak z negatywnym skutkiem. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należało wziąć pod rozwagę, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).