II SA/Bk 837/07

Dnia 7 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 7 października 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. F. Z. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2007 roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia wskutek zażalenia S. F. Z. w B. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2008 roku umarzające postępowanie wywołane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: 1. Uchylić zaskarżone postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2008 roku. 2. Oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik S. F. Z. w B. wniósł zażalenie na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2008 roku umarzające postępowania wywołane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na naruszenie: 1. art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) poprzez przyjęcie, iż skarżący skutecznie cofnął wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji objętej skargą, 2. błąd w zakresie oceny treści pisma złożonego przez pełnomocnika skarżącego w dniu 29 lipca 2008 roku poprzez przyjęcie, iż pismo powyższe zawiera oświadczenie cofające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W BIAŁYMSTOKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Biorąc pod uwagę cytowaną powyżej regulację oraz to, że w niniejszej sprawie doszło do pomyłki dwóch spraw tego samego skarżącego i wydania nieprawidłowego rozstrzygnięcia koniecznym jest podzielenie poglądu, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący skutecznie cofnął wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji objętej skargą lub też, że pismo z dnia 29 lipca 2008 roku zawiera oświadczenie cofające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sytuacja taka zaistniała z uwagi na wielość skarg złożonych do tutejszego sądu przez tego samego skarżącego (około 100 spraw). Tym samym zażalenie pełnomocnika skarżącego na postanowienie tutejszego sądu z dnia 28 sierpnia 2008 roku jest oczywiście uzasadnione, a wadliwość tego postanowienia jest zauważalna bez potrzeby dokonywania jego głębszej analizy. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, w kontekście art. 195 § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżone postanowienie. Uchylenie postanowienia skutkowało tym, iż do rozpoznania pozostał wniosek skarżącego stowarzyszenia o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który to Sąd rozpoznając w punkcie II niniejszego postanowienia oddalił. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji może nastąpić na wniosek skarżącego, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.01.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.09.2005 r., II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z 17.07.2006 r., I FZ 281/06, OSP 2007, nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. T.Wosia, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, str. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta ostateczna decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. Na marginesie należy stwierdzić, iż skarżące stowarzyszenie we wniosku o wstrzymanie nie podało żadnych argumentów na jego uzasadnienie. W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego należało uznać za niezasadny i oddalić go na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).