II SA/Bk 842/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia F.Z. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań p o s t a n a w i a oddalić wniosek Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. umorzyło postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem Stowarzyszenia F.Z. w B. w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Skargę na niniejszą decyzję złożyło do sądu administracyjnego Stowarzyszenie F.Z. w B. wnosząc jednocześnie "o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze skutkiem natychmiastowym." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek podlegał oddaleniu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia może nastąpić na wniosek skarżącego, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.01.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.09.2005 r., II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z 17.07.2006 r., I FZ 281/06, OSP 2007, nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. T.Wosia, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, str. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze przedmiotu (vide: ww. komentarz do ustawy, pod red. T.Wosia, s. 339) zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość postanowień (decyzji) ze względu na ich charakter prawny (tj. akty rozstrzygające określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania). W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta ostateczna decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. Na marginesie należy stwierdzić, iż pełnomocnik skarżącego ustosunkowując się do zarządzenia sądu z dnia 28 lipca 2008 r. zawarł argumenty odnośnie wstrzymania decyzji w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań inwestycji, a nie zaskarżonej do sądu decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. Wskazać bowiem należy, iż kognicja sądu w zakresie wstrzymania aktu organu administracji publicznej dotyczy aktów ostatecznych, zaskarżonych do sądu, a nie aktów wydanych przez organ I instancji w tymże postępowaniu administracyjnym. Zasadność samej skargi jak i uwagi pełnomocnika na temat szkód mogących powstać w wyniku wznoszenia masztu telefonii komórkowej, na tym etapie postępowania nie mogą być brane pod uwagę, a będą przedmiotem rozpoznania merytorycznego w jego dalszych etapach. W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze należało uznać za niezasadny i oddalić go na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.