II SA/Bk 935/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. i J. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze T. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Kwestionowaną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta S., ustalającą T. i J. M. warunki zabudowy na budynek gospodarczy, położony przy ul. P. w S., na działce oznaczonej nr geodezyjnym 33604 i umorzyło postępowanie organu I instancji w całości. Decyzja ta została inwestorom skutecznie doręczona w dniu 23 sierpnia 2012 r. (korespondencję odebrała T. M.). W dniu 25 października 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) T. i J. M. wnieśli skargę do sądu administracyjnego od tej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku (podtrzymanym przez pełnomocnika) skarżący podali, że T. M. chorowała na zapalenie płuc w okresie od 20 sierpnia 2012 r. do 8 października 2012 r. (jako dowód dołączono do akt sprawy odpis karty pacjenta z przychodni rodzinnej). Wskazano, że podczas choroby nie miała ona wiele sił, choroba powodowała u niej bardzo złe samopoczucie i konieczność odpoczywania w domu, nieprzemęczania się i nie denerwowania się. Z uwagi na zalecenia lekarza i wiek skarżącej wykonywała ona jedynie konieczne czynności z zakresu obowiązków życia codziennego. Brak wniesienia skargi w ustawowym terminie przez Cz. M. wynika z faktu, że to zwykle T. M. jest "bardziej aktywna w sprawach administracyjnych lub sądowych" i to głównie ona pilnuje wszelkich terminów i załatwia formalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Zgodnie z przepisem art. 87 § 1 i art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (test jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Ustalenie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie siedmiu dni od ustania przeszkody uzasadniającej uchybienie terminowi, powoduje konieczność jego odrzucenia bez możliwości badania, czy okoliczności utrudniające dochowanie terminu dla dokonania określonej czynności procesowej były przez stronę zawinione, czy też nie. W rozpoznawanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z uchybieniem terminu określonego ww. przepisie. Jak wynika z dołączonego do akt sprawy odpisu karty pacjenta z przychodni rodzinnej przeszkoda uniemożliwiająca złożenie skargi ustała w dniu 8 października 2012 r. Stąd też siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu winien być liczony od tej właśnie daty, co powoduje iż upłynął on w dniu 16 października 2012 r. (poniedziałek). Tymczasem w rozpoznawanym przypadku skarżący z wnioskiem o przywrócenie terminu wystąpili dopiero w dniu 25 października 2012 r., a więc przeszło z tygodniowym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Obligowało to Sąd do odrzucenia przedmiotowego wniosku. Jak to już wyżej wskazano stwierdzenie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie siedmiu dni od ustania przeszkody uzasadniającej uchybienie terminowi, nie daje podstaw do merytorycznej oceny czy okoliczności utrudniające dochowanie terminu dla dokonania określonej czynności procesowej były przez stronę zawinione, czy też nie. W tym miejscu marginalnie jednak wskazać, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. W orzecznictwie przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu w ujęciu art. 86 § 1 p.p.s.a. zalicza się między innymi chorobę, ale nie każdą, a wyłącznie taką, która miała nagły i obłożny charakter (powodując zwłaszcza konieczność hospitalizacji) i nie pozwalała na wyręczenie się inną osobą. Sam fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (vide: postanowienia NSA z 28 marca 2012 r., II OZ 175/12, Lex nr 1138238, z 21 marca 2012 r., I OSK 144/12, Lex nr 1136639, z 24 lutego 2012 r., II FZ 858/11, Lex nr 1116237). Z okoliczności przedmiotowej sprawie nie wynika aby choroba T. M. była na tyle poważna, aby nie pozwalała jej na wyręczenie się inną osobą. To T. M. w dniu 23 sierpnia 2012 r., a więc już w trakcie trwania choroby, osobiście odebrała zaskarżoną decyzję. Stan choroby umożliwiał jej sporządzenie skargi, natomiast mogła być ona wysłana za pośrednictwem męża. Brak pomocy męża powoduje, że skarżącym można postawić zarzut niedbalstwa w prowadzeniu swoich spraw. Tym bardziej, że w sprawie nie wykazano, że choroba T. M. rodziła konieczność zapewnienia jej nieustannej opieki ze strony męża. Mając powyższe na uwadze wniosek o przywrócenie terminu, na mocy art. 88 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako spóźniony, podlegał odrzuceniu.